Από τότε που ήμουν παιδί έπαιζα ένα, ας το πούμε, παιχνίδι που ωστόσο με την πάροδο του χρόνου αποδείχθηκε εξαιρετικά ανακουφιστικό. Κάθε φορά που κάτι με προβλημάτιζε, κάτι με στενοχωρούσε, το… εκφωνούσα. Σαν να περιέγραφα δηλαδή αυτό καθαυτό το γεγονός, χωρίς «σάλτσες», σε ένα τρίτο, φανταστικό πρόσωπο. Αυτό με βοηθούσε να το δω όπως πραγματικά ήταν και όχι όπως φανταζόμουν ότι ήταν. Και, κατά κανόνα, διαπίστωνα ότι αυτό που με έκανε να μην αισθάνομαι καλά δεν ήταν τόσο σημαντικό όσο φανταζόμουν. Τώρα που το σκέφτομαι, έκανα μια άσκηση αποστασιοποίησης χωρίς βέβαια να γνωρίζω, τότε, ούτε καν τη λέξη.
Τελευταία Νέα
- Μητσοτάκης για ΟΠΕΚΕΠΕ: Έντιμοι πολιτικοί διασύρθηκαν επί εβδομάδες – Ποιος θα ζητήσει συγγνώμη;
- Μια διαφορετική προβολή αγώνα: Ο Μαμντάνι παρακολούθησε ματς του Μουντιάλ με κρατούμενους στο Rikers Island
- ΑΑΔΕ: Ξεμπλοκάρουν οι τραπεζικοί λογαριασμοί – Πώς γίνεται η άρση κατάσχεσης με πληρωμή του 25% της οφειλής
