Οι αγκαλιές ήταν περισσότερο για τα μάτια του κόσμου

Κάθε φορά που ο Μπόρις Τζόνσον τα έβρισκε σκούρα στο εσωτερικό, πεταγόταν μέχρι την Ουκρανία για να τονώσει το «αρχηγικό προφίλ» του, έχοντας την ψευδαίσθηση ότι θα κάνει τα σκάνδαλά του να ξεχαστούν (έστω προσωρινά). Πέρυσι, τέτοια εποχή, είχε κάνει τη διαδρομή Λονδίνο – Κίεβο περίπου Παγκράτι – Κολιάτσου. Τελικά, δεν του βγήκε. Σήμερα, στη θέση του – έπειτα από ένα αστραπιαίο πέρασμα της Λιζ Τρας – βρίσκεται ο Ρίσι Σούνακ, ο οποίος μπορεί να μην εμπλέκεται σε πάρτιγκεϊτ, ξέρει όμως ότι και το δικό του μέλλον στην εξουσία είναι δυσοίωνο: στις περισσότερες δημοσκοπήσεις, οι Εργατικοί εμφανίζουν προβάδισμα άνω των 15 μονάδων, ενώ ένας στους πέντε Βρετανούς πιστεύει ότι ο πρωθυπουργός θα παραιτηθεί από την ηγεσία των Τόρις πριν από τις επόμενες εκλογές. Εξού και ακολουθεί αντίστοιχη με του Μπόρις τακτική: έχει κι αυτός ταξιδέψει στην ουκρανική πρωτεύουσα και μιλά συχνά στο τηλέφωνο με τον Βολοντίμιρ Ζελένσκι, τον οποίο, μάλιστα, υποδέχθηκε στη Βρετανία με ανοικτές – κυριολεκτικά – αγκάλες την περασμένη Δευτέρα. Η σημειολογία της συνάντησης στο Τσέκερς, μια επιβλητική έπαυλη του 16ου αιώνα που αποτελεί την εξοχική κατοικία των βρετανών πρωθυπουργών εδώ και περισσότερο από έναν αιώνα, ήταν εμφανής. Ο Σούνακ δεν έχασε την ευκαιρία να την υπογραμμίσει, ανεβάζοντας στο Twitter μια φωτογραφία με τη διάσημη, πια, αγκαλιά του με τον Ζελένσκι, με τον οποίο συνομίλησε επί ώρα στην αίθουσα όπου ο Ουίνστον Τσόρτσιλ εκφώνησε τις ιστορικές ραδιοφωνικές ομιλίες του ενώ μαινόταν ο Β΄ Παγκόσμιος Πόλεμος. Ο βρετανός πρωθυπουργός δεν δίστασε, μάλιστα, να παρομοιάσει τον ουκρανό ομόλογό του με τον «πατέρα της νίκης». «Σήμερα, με τον ίδιο τρόπο, η δική σας ηγετική παρουσία, η γενναιότητα και το σθένος της χώρας σας αποτελούν έμπνευση για όλους μας», του είπε. Παρά το έντονο φλερτ του Ρίσι στον Βολοντίμιρ, αρκετοί αναλυτές επεσήμαναν ότι ο πρώτος δεν είχε πολλά να προσφέρει στον δεύτερο και θέλησε, απλώς, να του χρυσώσει το χάπι. Οσα του υποσχέθηκε για παροχή νέας στρατιωτικής βοήθειας έμοιαζε να αποτελούν, εν πολλοίς, επανάληψη παλαιότερων δεσμεύσεων: η προμήθεια μαχητικών αεροσκαφών παραπέμπεται, αόριστα, στο μέλλον, ενώ η δέσμευση για εκπαίδευση ουκρανών πιλότων έχει ξαναγίνει. Υπήρξε, βέβαια, η διαβεβαίωση για αποστολή αντιαεροπορικών πυραύλων και επιθετικών ντρόουν, ωστόσο ο στόχος του Ζελένσκι να αποκτήσει αεροπορική υπεροχή έναντι της Ρωσίας δεν επιτυγχάνεται για την ώρα. «Δεν ελέγχουμε τους ουρανούς», είπε χαρακτηριστικά στους δημοσιογράφους, εκφράζοντας, εμμέσως, το παράπονο ότι η Δύση δεν του έχει δώσει όσα χρειάζεται.

Η Βρετανία, πάντως, εξακολουθεί να παίζει ηγετικό ρόλο στη βοήθεια προς την Ουκρανία: πέρυσι, δαπάνησε 2,3 δισ. στερλίνες για στρατιωτική υποστήριξη (αντίστοιχη δέσμευση υπάρχει και για φέτος), ενώ σε βρετανικό έδαφος έχουν εκπαιδευθεί 15.000 ουκρανοί στρατιώτες. Αξιοσημείωτη είναι και η διακομματική ενότητα επί του θέματος: με εξαίρεση την (πλέον περιθωριοποιημένη) αριστερή πτέρυγα των Εργατικών, ουδείς αντιτίθεται στην παροχή στρατιωτικής, οικονομικής και πολιτικής στήριξης προς τη βαλλόμενη χώρα. Επιπρόσθετα, βρετανοί πολίτες έχουν δωρίσει τουλάχιστον 400 εκατ. στερλίνες σε οργανώσεις που δραστηριοποιούνται στην Ουκρανία και έχουν φιλοξενήσει στα σπίτια τους περισσότερους από 100.000 ουκρανούς πρόσφυγες. Γιατί; Ο Ντέιβιντ Λάντσμαν, εταίρος της δεξαμενής σκέψης Βρετανική Ομάδα Εξωτερικής Πολιτικής, θεωρεί ότι η απάντηση βρίσκεται στον τρόπο που η Βρετανία αντιλαμβάνεται τον εαυτό της: ως έναν «ηθικό ηγέτη» που – κατά τον πρώην υπουργό Εξωτερικό των Συντηρητικών Ουίλιαμ Χέιγκ – οφείλει να έχει μια «ακτιβιστική» εξωτερική πολιτική, υπηρετώντας το αφήγημα της «Παγκόσμιας Βρετανίας» που επιδιώκει να οικοδομήσει το Λονδίνο μετά το Brexit. Για να το καταφέρει, βέβαια, θα χρειαστούν πολύ περισσότερα από μερικά ταξίδια στο Κίεβο…