Ο εφιάλτης {LF}της έμφυλης βίας επιστρέφει

Μέχρι στιγμής, το φετινό καλοκαίρι δεν μοιάζει να διαφέρει σε τίποτα από το περσινό, ως προς τη συχνότητα και τη βιαιότητα των γυναικοκτονιών που καταγράφονται στην Ελλάδα καθώς επίσης και τον παραλογισμό που συνοδεύουν τις επιμέρους λεπτομέρειες της κάθε νέας υπόθεσης που έρχεται στην επιφάνεια της δημόσιας σφαίρας σαν ένα τετελεσμένο δράμα με στοιχεία μιμητισμού ή τουλάχιστον παρόμοιας κουλτούρας και ψυχοπαθολογίας από πλευράς δράστη. Μία εβδομάδα που χώρεσε, μέσα σε ένα μόνο 48ωρο, τρεις γυναικοκτονίες, φτάνει στο τέλος της, το 2021 έριξε αυλαία με τη σφραγίδα αίματος 17 δολοφονημένων γυναικών από τον – πρώην ή νυν – σύντροφό τους, η νέα χρονιά ήδη μετρά μία γυναίκα τον μήνα νεκρή και, ως φαίνεται, κανένα μέτρο προστασίας και καμία καμπάνια ευαισθητοποίησης δεν είναι σε θέση να προστατεύσει τα επόμενα θύματα. Τίποτα, ίσως, πέρα από το ένστικτο επιβίωσης που υπάρχει βαθιά μέσα στον πυρήνα του κάθε ατόμου και είναι το μόνο ικανό (έως ότου αλλάξει κάτι δραστικά στις αντιλήψεις της κοινωνίας και στο πλέγμα δομών στήριξης για τα θύματα έμφυλης βίας) να σώσει την επόμενη γυναίκα από τον επερχόμενο κίνδυνο, που τις περισσότερες φορές αφορά εχθρό εντός των πυλών, ο οποίος συνήθως κοιμάται σε απόσταση αναπνοής από το υποψήφιο θύμα του.

ΑΠΡΟΣΤΑΤΕΥΤΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ. Παρά τις παρεμβάσεις της Πολιτείας με τις πολυάριθμες ανά τη χώρα εκδηλώσεις για την ευαισθητοποίηση των πολιτών επί του θέματος, παρά τις ημερίδες ενδυνάμωσης και στήριξης των θυμάτων, τη δημιουργία τηλεφωνικών γραμμών, τους ξενώνες φιλοξενίας για γυναίκες που αποφασίζουν να εγκαταλείψουν – συχνά με το παιδί τους – το σπίτι όπου συστηματικά κακοποιούνται, τα γραφεία ενδοοικογενειακής βίας της ΕΛ.ΑΣ., παρά τη συνέργεια υπουργείων και γενικών γραμματειών για τη δημιουργία εργαλείων προστασίας, όπως το «πάνικ μπάτον», το αποτέλεσμα, τόσους μήνες μετά, είναι το ίδιο: οι γυναίκες στην Ελλάδα παραμένουν απροστάτευτες.

Οσο για τα επαναλαμβανόμενα στοιχεία που χαρακτηρίζουν κάθε νέα υπόθεση, ξεχωριστό ενδιαφέρον παρουσιάζει το γεγονός ότι τις περισσότερες φορές το θύμα είχε προλάβει να εκφράσει στον δράστη την επιθυμία να χωρίσει ή να πάρει διαζύγιο. Αλλά και ο κοινός επίλογος της πλειονότητας των γυναικοκτονιών, όταν ο υπερτροφικός εγωισμός του ανδρός, μην αντέχοντας την πληροφορία της απόρριψης, οπλίζει τελικά το χέρι του δράστη εναντίον της συντρόφου του – με το γνωστό ιδιοκτησιακό σκεπτικό «αφού δεν είναι δική μου, δεν θα την έχει κανείς». Καθώς επίσης και ένα στοιχείο επιπλέον, που έπεται της δολοφονίας, μια συνήθως αποτυχημένη απόπειρα αυτοκτονίας του δράστη, που την τελευταία στιγμή αποτρέπεται, ως εκ θαύματος, από το τεράστιο εγώ του, το οποίο επανέρχεται για την τελική πράξη ως σωσίβιο επίδοξου αυτόχειρα-γυναικοκτόνου.

Η ΡΙΖΑ ΤΟΥ ΚΑΚΟΥ. Η κουλτούρα που οδηγεί στη διάπραξη του συγκεκριμένου εγκλήματος είναι τόσο διάχυτη στην καθημερινότητα που, όταν κάποιος αποπειραθεί να φτάσει στη ρίζα του κακού για να διορθώσει το πρόβλημα, ξεκινώντας από κάπου, συνήθως ανακαλύπτει ότι πρέπει να «ξύσει» τόσο βαθιά και να διαπεράσει τόσα επίπεδα κοινωνικής επίστρωσης με χιλιάδες εντυπωμένα στερεότυπα και λανθασμένες προσλήψεις της πραγματικότητας, που η προσπάθεια μοιάζει στο τέλος μάταιη. Κι εφόσον η ισόβια κάθειρξη, που είναι η ανώτατη τιμωρία στο υπάρχον δικαιικό σύστημα, η οποία θα μπορούσε θεωρητικά να αποτρέψει έναν εν δυνάμει γυναικοκτόνο από τη διάπραξη του εγκλήματος, δεν δείχνει να έχει καμία ισχύ στον παρόντα χρόνο, δεν μένουν δυστυχώς πολλά στα οποία να μπορεί να ελπίζει κανείς, τουλάχιστον με την τωρινή σύνθεση του πληθυσμού, που έχει γαλουχηθεί με αξίες βαθιά πατριαρχικές. Μόνη σωτηρία ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα μεγαλώνει στο εξής διαφορετικά τις νέες γενιές αγοριών και κοριτσιών, διδάσκοντάς τους να είναι πάνω από όλα άνθρωποι και, φυσικά, η δύναμη που έχουν οι πολίτες στα χέρια τους, η ψήφος, μέσω της οποίας μπορούν να δώσουν εξουσία σε όποιον πείσει ότι είναι σε θέση να ενεργοποιήσει (χθες) ένα ολοκληρωμένο δίκτυο προστασίας για τα θύματα και τα ανήλικα παιδιά τους και να καταφέρει το ακατόρθωτο, να ξεκολλήσει τον Τιτανικό από το παγόβουνο και μαζί του τα άρρωστα μυαλά που μπερδεύουν την αγάπη με τη βία και την οικογένεια με τον χώρο άσκησης της πιο ανίερης μορφής εξουσίας.