Οι ΗΠΑ, οι αμβλώσεις και το παράσιτο

Σε κάποιους φαίνεται περιττό ή ίσως ακόμη και ξιπασμένο να ασχολούμαστε εδώ στην Ελλάδα με την ανατροπή της συνταγματικής προστασίας του δικαιώματος στη νόμιμη και ασφαλή άμβλωση που αποφάσισε το Ανώτατο Δικαστήριο στις ΗΠΑ. «Αυτά εδώ είναι λυμένα» λένε και αυτό ισχύει φυσικά, από το μακρινό 1986 και το ΠΑΣΟΚ. Το «λυμένα» όμως δεν σημαίνει και «δεδομένα». Διότι, πέραν της τεράστιας πολιτισμικής επιρροής που ασκούν οι ΗΠΑ σε όλο τον δυτικό κόσμο (που δεν μπορούμε να την παραβλέψουμε), το πρόσφατο αμερικανικό παράδειγμα ρίχνει φως και στη μέθοδο, στο πώς, αργά αλλά συστηματικά, οι συντηρητικοί κύκλοι πέτυχαν να επηρεάσουν κρίσιμες κοινωνικές τάξεις και το πολιτικό σύστημα, τόσο όσο χρειαζόταν για να πετύχουν αρκετούς από τους σκοπούς τους, παρότι για δεκαετίες θεωρούνταν γραφικές μειοψηφίες. Παρόμοιες εξελίξεις είχαμε επίσης σε χώρες όπως η Πολωνία και η Ουγγαρία, που απέδειξαν ότι η ιδιότητα του μέλους της ΕΕ δεν προστατεύει τα ατομικά δικαιώματα των ευρωπαίων πολιτών. Δεν είναι, μάλιστα, μυστικό ότι συντηρητικές αντιστάσεις εντοπίζονται σε αρκετούς θυλάκους εντός χωρών της ΕΕ, όπως κόμματα και λόμπι που έχει αποδειχθεί ότι συχνά χρηματοδοτούνται από θρησκευτικές και υπερσυντηρητικές οργανώσεις οπαδών του Τραμπ. Ο συντηρητισμός είναι, άλλωστε, σαν κακό παράσιτο. Κρύβεται ύπουλα σε διάφορες «γειτονιές» του παραδοσιακού πολιτικού φάσματος και περιμένει τις κατάλληλες συνθήκες για να ξεσπάσει και να αναπαραχθεί.

Ενδεικτικά, σε πρόσφατη έρευνα που έκανε η εταιρεία about people για την πρωτοβουλία «Σημείο», το 35,2% θεωρεί ότι ο κύριος ρόλος της γυναίκας είναι αυτός της μάνας και το 21,5% συμφωνεί με την απαγόρευση των αμβλώσεων. Απογοητευτικά είναι και τα ποσοστά σε τυπικούς δείκτες ακροδεξιών τάσεων και συνωμοσιολογίας. Οπως το 55,5% που συμφωνεί ότι «οι Εβραίοι έχουν πολύ μεγάλη δύναμη και κινούν τα παγκόσμια νήματα», το 51,3% που πιστεύει ότι «ο σεβασμός στα ανθρώπινα δικαιώματα δεν μπορεί να δένει τα χέρια της αστυνομίας και να μην μπορεί να κάνει τη δουλειά της» και το 49,2% που επιθυμεί την επαναφορά της θανατικής ποινής, το 23,5% που απαντά ότι η χούντα δεν έκανε μόνο κακό και ένα 15,6% που δηλώνει ότι προτιμά τη δικτατορία από τη δημοκρατία. Καλές είναι, λοιπόν, οι αισιόδοξες θεωρίες αλλά η άποψη ότι η εξέλιξη των ετών πάει χέρι χέρι με την κοινωνική πρόοδο είναι, δυστυχώς, αφελής.