Ουκρανία: ηχορρύπανση

Τα φανταστικά ναζιστικά τάγματα, οι εφευρημένες εθνοκαθάρσεις των ρωσοφώνων, το διεφθαρμένο ουκρανικό πολιτικό σύστημα που «δεν είναι δα και τόσο καλύτερο απ’ το ρωσικό, ούτε η Ουκρανία καμιά δημοκρατία άξια διάσωσης», τα «ναι αλλά και το ΝΑΤΟ την έχει περικυκλώσει τη Ρωσία» (ευτυχώς δεν είδα να επιστρατεύεται στη θεωρία της περικύκλωσης η ύπαρξη της αμερικανικής Αλάσκας), τα «ναι αλλά κι οι ΗΠΑ τα ίδια κάνανε», τα «ποιος ωφελείται;», ο γεωγραφικός ντετερμινισμός του Τιμ Μάρσαλ (σαν τα βουνά και τα ποτάμια να έχουν δική τους θέληση), ο κυνισμός των διεθνών σχέσεων, των εθνικών συμφερόντων και της εξουσίας που είναι τάχα ένα απλό, σχεδόν φυσικό, φαινόμενο και δεν αφήνουν, υποτίθεται, χώρο στο δίκαιο και στο άδικο, στο σωστό και στο λάθος, στο έγκλημα και στην καταδίκη του· έτσι θα το ‘βλεπαν βέβαια κι ο Σουν Τσου κι ο Κλάουζεβιτς και πια ο Μερσχάιμερ, λένε σε μας τους αγαθιάρηδες οι σύγχρονοι πολέμαρχοι των παραθύρων.

Και πλάι τους, στα καθ’ ημάς, η κωμική καταδίκη του πολέμου δίχως την καταδίκη του επιτιθέμενου, η λανθάνουσα αγάπη στον αυταρχισμό του Πούτιν επενδυμένη απ’ τη γοητεία του ομόδοξου (προφανώς θα αγνοούμε ότι οι Ουκρανοί προσχώρησαν πρόσφατα στον ταοϊσμό), η ξανά κυνική διαχειριστική ανάγκη τού «να μην μπλέξουμε, τι δουλειά έχει η Ελλάδα να στέλνει όπλα στην Ουκρανία; Μόνο γάζες και σύριγγες» (όχι, όχι σύριγγες, θα συμπλήρωνα εγώ βέβαια, γιατί μπορεί να τις πατήσει κανένας ρώσος φτωχοδιάβολος και να τσιμπηθεί). Σαν να μην παλεύει ένας λαός για την ανεξαρτησία του μερικές εκατοντάδες χιλιόμετρα πάνω απ’ την Αλεξανδρούπουλη, σαν μην παλεύει μια χώρα για την εδαφική της ακεραιότητα δύο αιώνες πάνω απ’ τον δικό μας εθνικό αγώνα. Και άλλα όμορφα ελληνικά· η ταύτιση της καταδίκης της ρωσικής εισβολής με στήριξη στην κυβέρνηση Μητσοτάκη (…), οι αναφορές σε «ακροκεντρώους», γενικά η καταθλιπτική, υπέροχη ικανότητά μας να μπερδεύουμε τα πιο αυτονόητα, να μπουρδουκλωνόμαστε στα πιο θεμελιώδη, να συμψηφίζουμε τα ανόμοια, να τα μεταφέρουμε και να τα υποτάσσουμε όλα στη μίζερη εγχώρια πολιτική επικαιρότητα.

Ολα αυτά όμως, ένα προς ένα, σαρώθηκαν από μια εικόνα. Μια εικόνα που έδειχνε ομαδικούς τάφους αμάχων σε ευρωπαϊκό έδαφος. Δεκάδων Ουκρανών που εκτελέστηκαν με τα χέρια δεμένα πισθάγκωνα και με μια σφαίρα πίσω απ’ το κεφάλι στην πόλη Μπούτσα. Δολοφονημένων ανθρώπων που το έγκλημά τους ήταν ότι γεννήθηκαν σε λάθος τόπο, λάθος χρόνο και ήταν ταυτόχρονα αρκετά γενναίοι ώστε να μην αφήσουν την πατρίδα τους την ώρα της εισβολής. Χρειάστηκε αυτή η εικόνα για να κάνει τον θόρυβο να σωπάσει για λίγο. Και για να δούμε την αλήθεια, που ήταν φανερή στο γυμνό μάτι εξαρχής: ότι στην Ουκρανία ο αυταρχισμός της εποχής μας, ενσαρκωμένος από τον Βλαντίμιρ Πούτιν, εξολοθρεύει ανθρώπους και ρημάζει μια χώρα προσπαθώντας να τους υποδουλώσει.

Δεν υπάρχει πιο μεγάλη αρετή στην πολιτική απ’ το να ξεχωρίζεις τη μεγάλη εικόνα και τον ήχο απ’ τα μικρά και τον θόρυβο. Ειδικά δε να ξεχωρίζεις τη δικαιοσύνη απ’ την ισχύ.

Εδώ, δέσμιοι ενός δημόσιου διαλόγου που τον καθορίζουν εμμονικοί τυφλοί γέροντες, πήξαμε, για άλλη μία φορά, στην ηχορρύπανση.

Ο Γ. Νικολού είναι υπ. διδάκτορας Συνταγματικής Θεωρίας στο Πανεπιστήμιο της Οξφόρδης