Η νομοκρατία και {LF}η ισονομία δεν είναι συντηρητικά αιτήματα

^«Κοινωνία που δεν διαθέτει τα μέσα για να αλλάζει, δεν διαθέτει τα μέσα για να επιβιώνει», σημειώνει ο μεγάλος συντηρητικός φιλόσοφος Εντμουντ Μπερκ. Βουλευτής ο ίδιος, είχε αντιταχθεί στην ίδια του την κυβέρνηση και την κοινή γνώμη της πατρίδας του, υποστηρίζοντας καίτοι Βρετανός τα (οικονομικής, κυρίως, φύσης) δίκαια του αγώνα για την αμερικανική ανεξαρτησία. Ομως ο Μπερκ δεν ήταν αντάρτης, ούτε επαναστάτης. Ηταν απλά συνεπής. «Η αλλαγή πρέπει να λαμβάνει χώρα με τρόπο που σέβεται τα καλύτερα στοιχεία των θεσμών και των παραδόσεων», γράφει αλλού. Και πράγματι, η κάθετη αντίθεσή του στη Γαλλική Επανάσταση θα τον καταστήσει, ακριβώς, πατέρα του συντηρητισμού, ως ρεύματος υπεράσπισης της ελευθερίας. Διότι κόντρα στον συρμό της εποχής του, ο Μπερκ επέμεινε πως το αίμα, η τυφλή βία, το άτακτο ξεθεμελίωμα και ο φανατικός ριζοσπαστισμός δεν αποτελούν μέσα προς την εμπέδωση της φιλελεύθερης πολιτείας. Αντίθετα, τραυματίζουν βαθιά τις κοινωνίες και εγκυμονούν ζοφερά δεινά.

Το αίμα, η τυφλή βία, το άτακτο ξεθεμελίωμα και ο φανατικός ριζοσπαστισμός έχουν, δυστυχώς, ξαναμπεί τον τελευταίο καιρό στην ημερήσια διάταξη. Με πρόσχημα τα μέτρα ενάντια στην πανδημία αλλά και συχνά υπό την κάλυψη αυτών, ένας ετερόκλητος εσμός εξαπολύει τη δολοφονική του δράση ενάντια στην ελληνική κοινωνία ενώ ευρύτερο μέρος της ελληνικής Αριστεράς, που περιλαμβάνει και το κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης, σπεύδει συχνά να τη δικαιολογήσει. Πιτσιρικάδες της τελευταίας μνημονιακής δεκαετίας που αισθάνονται ότι δεν έχουν τίποτα να χάσουν και τίποτα να προδοκούν, πλαισιώνουν τον πυρήνα των «μαύρων» αντεξουσιαστών, ενώνονται με χουλιγκάνους και περιθωριακούς, Eλληνες και μη, και υπό την αιγίδα κοινοβουλευτικών κομμάτων και των συνδικαλιστικών τους βραχιόνων τρομοκρατούν κάθε λίγο την πόλη υπέρ του Δημήτρη Κουφοντίνα – ή με κάθε λογής αφορμή.

Δεν είναι απορίας άξιο, που δεν βγαίνει στον ΣΥΡΙΖΑ η επιλογή να ταχθεί στο πλευρό του εκτελεστή της 17Ν και των υποστηρικτών του, ούτε που τόσο ανεπανόρθωτα τον εξέθεσε ο κεντρικός του ρόλος στη συγκέντρωση όπου ένας αστυνομικός κινδύνευσε προ ημερών να χάσει τη ζωή του από άγριο, μαζικό λιντσάρισμα. Ποιος νουνεχής και εχέφρων άνθρωπος θέλει οι νόμοι να μην ισχύουν εξίσου για όλους; Ποιος δημοκράτης Ελληνας επιθυμεί να μην είμαστε όλες και όλοι ίσοι πάντα και παντού απέναντι στους κανόνες; Ποιος στέκει καλά στα λογικά του και θέλει να γίνουμε Μπέργκαμο; Εννοείται πως η συντριπτική πλειονότητα των Ελλήνων απαιτεί νόμο και τάξη και ασφαλή ΑΕΙ, εννοείται πως την κοινωνία δεν εκφράζουν οι παρανοϊκοί που κατάσχουν από περαστικούς και σκίζουν καταμεσής του δρόμου εικόνες της Παναγίας, ούτε οι διαταραγμένοι νοσταλγοί του Εμφυλίου. Αλλά δεν είναι συντηρητισμός αυτό.

Συντηρητισμός είναι να μη συμμερίζεσαι τον ανεπιφύλακτο ενθουσιασμό απέναντι στην κάθε «πρόοδο», να πιστεύεις στην πυρηνική οικογένεια ως κεντρικό κοινωνικό κύτταρο, να ιεραρχείς ψηλά ζητήματα εθνικής ταυτότητας, θρησκευτικής πίστης και θεσμών. Το να πιστεύεις όμως σε μια φιλελεύθερη, αστική δημοκρατία που δεν εκβιάζεται, ως εγγυητή της ισονομίας και της νομοκρατίας αλλά και των επιλογών ζωής για τον καθένα και τη καθεμιά μας δεν είναι συντηρητισμός – είναι κάτι πολύ ευρύτερο. Είναι η αναγκαία κοινή βάση, ο αυτονόητος κοινός τόπος κάθε δημοκράτη πολίτη. Το μέλλον μπορεί όντως να χτιστεί καλύτερο από το παρελθόν. Ομως για να γίνει αυτό, χρειαζόμαστε χτίστες, όχι κατεδαφιστές.

Ο Κωνσταντίνος Μπογδάνος είναι βουλευτής Α’ Αθήνας με τη ΝΔ