Αντί παγκρατίου, το μπαλάκι με φουρό

Και µετά το µπαλάκι με το φουρό – αυτό που το λένε μπάντμιντον – και μετά το χόκεϊ επί χόρτου, ήρθε η ώρα του μπρέικντανς, και μαζί του τού σκέιτμπορντ, του σέρφινγκ και της αναρρίχησης, μεταμορφώνοντας εν ολίγοις τους Ολυμπιακούς από αγώνες σε πανηγύρι. Το μακροβούτι λείπει, η πρωτελιά και το στακαμάν. Αμα τα προσθέσεις κι αυτά, ολοκληρώνεις την αυλή των θαυμάτων. Κι όμως, τα τέσσερα προαναφερθέντα δρώμενα χαρακτηρίστηκαν αθλήματα και φόρεσαν και την τήβεννο των ολυμπιακών αθλημάτων. Και ομολογώ, δεν μπορώ να κρύψω την πίκρα μου, όταν 25 χρόνια πριν, και με πρωτοβουλία του προέδρου του ΤΕΕ Κώστα Λιάσκα, του Χρήστου Ιακώβου, του πρύτανη του πανεπιστημίου Αθηνών Θεοδόση Πελεγρίνη, του προέδρου του ΕΒΕΑ  Κων/νου Μίχαλου, του πρώην Γ.Γ. Αθλητισμού Στέλιου Σφακιανάκη, κατετέθη πρόταση στην Ολυμπιακή Επιτροπή, με την ένθερμη υποστήριξη του Γ.Γ. Αθλητισμού Γιώργου Βασιλακόπουλου, και του υπουργού Αθλητισμού Γιώργου Λιάνη, να ενταχθεί στο πρόγραμμα των Ολυμπιακών Αγώνων το παγκράτιο άθλημα. Αυτό που χαρακτήριζε ο Παυσανίας στα Ηλειακά του «το κάλλιστο εν τη Ολυμπία», αφιερωμένο στον πατέρα των θεών. Με το παγκράτιο έκλειναν πάντα οι Ολυμπιακοί Αγώνες. Και τα τείχη των πόλεων τα γκρέμιζαν μόνον για Ολυμπιονίκη παγκρατιαστή.

Και στη σύγχρονη 1η Ολυμπιάδα, όταν ακόμα η επιτροπή του Κουμπερτέν αγωνιούσε να πείσει τον Πάπα, ότι δεν επρόκειτο για αναβίωση παγανιστικών εκδηλώσεων, ο καρδινάλιος της Λυών λύτρωσε τον Κουμπερτέν με την ιστορική φράση: «Me allors nous acceptones tous sans Pangration», δηλαδή, «Αποδεχόμεθα τα πάντα εκτός παγκρατίου». Κεραυνός η απάντηση του πατέρα του ελληνικού αθλητισμού Ιωάννη Χρυσάφη: «Αντιλαμβάνομαι Ποντίφικα τους ενδοιασμούς της Καθολικής Εκκλησίας. Και η άρνησή σας οφείλεται στη μαρτυρία του φιλόσοφου αυτοκράτορα Μάρκου Αυρηλίου σχετικά με τον χαρακτήρα του παγκρατίου. Ολα τα άλλα αθλήματα ψυχαγωγούν, το παγκράτιο παράγει φρόνημα. Και είναι γεγονός, σεβαστέ Ποντίφικα, ότι τα δόγματα απευθύνονται σε πιστούς. Το παγκράτιο απευθύνεται σε πολίτες με φρόνημα». Αυτό το άθλημα, που αγαπήθηκε από τον Πλάτωνα, ο οποίος υπήρξε και αθλητής του, από τον Σωκράτη, αυτό το άθλημα που ο Αριστοτέλης το πρότεινε στον Φίλιππο, και ο Φίλιππος το αγάπησε και το έκανε τρόπο ζωής, ώστε ακόμα και στη νεκρική του λάρνακα να βρίσκουμε τις ξύστρες που χρησιμοποιούσε για να αποκολλήσει από το κορμί του την ιδρωμένη άμμο, μετά από αγώνα ή προπόνηση. Και που σαν πολεμική τέχνη έκανε τη διαφορά του έλληνα οπλίτη από τους αντιπάλους του. Αυτό το άθλημα, που ο μεγάλος Πυθαγόρας το ενέτασσε μαζί με την ειδική δίαιτα στην πενταετή σιωπή των μαθητών του. Και που ο Μέγας Αλέξανδρος το μετέδωσε στους ασιατικούς λαούς, η ελληνική πολιτεία, απέδειξε άλλη μια φορά την αδυναμία της να προστατέψει και να αναδείξει παγκόσμιες αξίες, που την πατρότητά τους διεκδικεί μόνον αυτή. «Ανθ’ ημών λοιπόν… Γουλιμής», φράση πικρίας του Χαρίλαου Τρικούπη.

Αντί παγκρατίου λοιπόν, μπαλάκι με φουρό, ξεχαρβάλωμα του λαιμού και σκαρφάλωμα στη μάντρα. Οσο για τους Ολυμπιακούς, κλείνουν την πόρτα στην έννοια αγώνα και ανοίγουν την κερκόπορτα στο τσίρκο, στο πανηγύρι και στην Ντίσνεϊλαντ.