Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ουδείς τολμούσε να αμφισβητήσει την παντοδυναμία του Ραούφ Ντενκτάς στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Ηταν τα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή και ο Ντενκτάς ήταν ακόμα στις συνειδήσεις των περισσοτέρων ο άνθρωπος ο οποίος είχε σώσει τους Τουρκοκύπριους από τον αφανισμό. Ο Μουσταφά Ακιντζί, δήμαρχος τότε του βόρειου τμήματος της Λευκωσίας, ήταν ένας από τους λίγους οι οποίοι τολμούσαν να σπάσουν το ταμπού – και στις δύο πλευρές – της επαφής με «τον εχθρό» και να εγκαθιδρύσει μια αδιανόητη τότε συνεργασία με τον δήμαρχο της Λευκωσίας Λέλλο Δημητριάδη, η οποία οδήγησε μεταξύ πολλών άλλων στη σύνδεση του αποχετευτικού της διαιρεμένης πόλης. Μια μέρα ο Ντενκτάς κάλεσε τον Ακιντζί στο γραφείο του και τον ρώτησε εάν υπάρχει τρόπος να μπλοκάρουν το αποχετευτικό της άλλης πλευράς. Ο Ακιντζί του απάντησε με «αναίδεια» πρωτοφανή τότε για τον… ήρωα Ντενκτάς: «Βεβαίως και υπάρχει. Αλλά όταν κάνεις αυτά τα πράγματα, να ξέρεις πως από κάπου θα βγουν. Και μπορεί να είναι στο σπίτι σου!».
