Ο αφοπλιστικά ειλικρινής Κύπριος

Στις αρχές της δεκαετίας του ’80 ουδείς τολμούσε να αμφισβητήσει την παντοδυναμία του Ραούφ Ντενκτάς στην τουρκοκυπριακή κοινότητα. Ηταν τα πρώτα χρόνια μετά την εισβολή και ο Ντενκτάς ήταν ακόμα στις συνειδήσεις των περισσοτέρων ο άνθρωπος ο οποίος είχε σώσει τους Τουρκοκύπριους από τον αφανισμό. Ο Μουσταφά Ακιντζί, δήμαρχος τότε του βόρειου τμήματος της Λευκωσίας, ήταν ένας από τους λίγους οι οποίοι τολμούσαν να σπάσουν το ταμπού – και στις δύο πλευρές – της επαφής με «τον εχθρό» και να εγκαθιδρύσει μια αδιανόητη τότε συνεργασία με τον δήμαρχο της Λευκωσίας Λέλλο Δημητριάδη, η οποία οδήγησε μεταξύ πολλών άλλων στη σύνδεση του αποχετευτικού της διαιρεμένης πόλης. Μια μέρα ο Ντενκτάς κάλεσε τον Ακιντζί στο γραφείο του και τον ρώτησε εάν υπάρχει τρόπος να μπλοκάρουν το αποχετευτικό της άλλης πλευράς. Ο Ακιντζί του απάντησε με «αναίδεια» πρωτοφανή τότε για τον… ήρωα Ντενκτάς: «Βεβαίως και υπάρχει. Αλλά όταν κάνεις αυτά τα πράγματα, να ξέρεις πως από κάπου θα βγουν. Και μπορεί να είναι στο σπίτι σου!».

Η ζωή του 72χρονου σήμερα Μουσταφά Ακιντζί είναι μια ιστορία ευθύτητας. Είναι κάτι που εισπράττει κανείς μιλώντας μαζί του και ακούγοντας ιστορίες τις οποίες αφηγείται με το χαρακτηριστικό για τους ανθρώπους της Λεμεσού χιούμορ, έστω κι αν χρειάστηκε να φύγει στην εφηβεία του από την πόλη του και να κλειστεί με την οικογένειά του στον τουρκοκυπριακό θύλακο της Λευκωσίας. Αυτή η αφοπλιστική του ειλικρίνεια είναι που τον κάνει τόσο δημοφιλή στο μεγάλο μέρος των Τουρκοκυπρίων και οδηγεί ένα άλλο στην αντιπάθεια έναντί του, η οποία όμως κρύβεται συνήθως πίσω από έναν σεβασμό σε μια πολιτική πορεία δεκαετιών, η οποία δεν σπιλώθηκε ποτέ και σε κανένα από τα πολλά πόστα στα οποία υπηρέτησε.

Υπήρξε πάντοτε αφοσιωμένος υποστηρικτής της λύσης και της ειρήνης, για αυτό και δεν δίστασε να συγκρουστεί με τον Ερντογάν ακόμα και σε ζητήματα που δεν θα φανταζόταν κανείς, όπως όταν επέκρινε δημόσια την εισβολή της Τουρκίας στη Συρία προκαλώντας την οργή του Ερντογάν. Στο Κυπριακό ο Ακιντζί ουδέποτε μετακινήθηκε από τις θέσεις αρχής του, όπως την άμεση επιστροφή της Αμμοχώστου στους νόμιμους κατοίκους της – τις προάλλες άλλωστε χαρακτήρισε «ντροπή» το άνοιγμα της παραλίας της Αμμοχώστου – αλλά και τη λύση ομοσπονδίας την οποία η Αγκυρα και η τουρκοκυπριακή Δεξιά παρουσιάζουν ως νεκρή. Συγκρούστηκε δε μαζί τους όταν αναφερόμενος στην εισβολή του 1974 είπε: «Παρόλο που το αποκαλούσαμε “ειρηνευτική επιχείρηση”, ήταν ένας πόλεμος στον οποίο χύθηκε αίμα». Διεκδικεί την πολιτική ισότητα των Τουρκοκυπρίων, αλλά και την αυτοτέλειά τους και σε μια άλλη δήλωσή του, η οποία είχε εξοργίσει την Αγκυρα, περιέγραψε αυτή την προσέγγιση με τη φράση: «Δεν θέλουμε μια αντίληψη του “κάτσε-σήκω”». Σπούδασε στην Αγκυρα Αρχιτεκτονική και εκεί γνώρισε την επίσης Τουρκοκύπρια σύζυγό του Μεράλ. Εχουν τρεις κόρες.