Τα οκτώ διδάγματα {LF}της πανδημίας

Το να γνωρίζεις πώς να ελέγξεις την εξάπλωση του κορωνοϊού δεν είναι πυρηνική φυσική. Και εντούτοις, ο έλεγχός της έχει αποδειχθεί δύσκολος για πολλές κυβερνήσεις ανά τον κόσμο. Διανύουμε πλέον τον τέταρτο μήνα της πανδημίας και τα διδάγματα που μπορούν να αντληθούν από τις χώρες της Ανατολικής Ασίας είναι ξεκάθαρα. Ιδού λοιπόν τι θα έπρεπε να αναμένουν και να αξιώνουν οι πολίτες από τους κυβερνώντες. Το πρώτο είναι πως ο ιός πρέπει να ιχνηλατείται επιθετικά και οι αλυσίδες μετάδοσής του να σπάνε. Το δεύτερο είναι πως πρέπει να προστατεύονται οι εργαζόμενοι στον τομέα της υγείας και των κοινωνικών υπηρεσιών που κινδυνεύουν περισσότερο να μολυνθούν και είναι εκτεθειμένοι σε υψηλά ιικά φορτία ενόσω επιτελούν το καθήκον τους. Το τρίτο είναι πως ο ιός πρέπει να διατηρείται υπό συνεχή επιτήρηση, χρησιμοποιώντας συστήματα ιχνηλάτησης που εντοπίζουν τυχόν εξάρσεις του σε συγκεκριμένα σημεία της χώρας και τυχόν υψηλότερη επίπτωσή του σε συγκεκριμένες πληθυσμιακές ομάδες, όπως είναι οι μετανάστες που διαβιούν σε συνθήκες συγχρωτισμού.

Τέταρτον, πρέπει να υπάρχει έλεγχος στα σύνορα για τυχόν εισαγόμενα κρούσματα. Πέμπτον, χρειάζεται σαφής και ειλικρινής επικοινωνία με το κοινό για τη διατήρηση της εμπιστοσύνης και της συμμόρφωσης με τις απαραίτητες πολιτικές κατευθύνσεις. Το έκτο δίδαγμα είναι πως πρέπει να αναγνωρίσουμε ότι η οποιαδήποτε στρατηγική «εξόδου» δεν είναι σαν κάποιος διακόπτης που επιτρέπει στη ζωή να επιστρέψει στην προ COVID-19 εποχή. Το έβδομο, ότι τα lockdown, αν εφαρμοστούν εγκαίρως και γρήγορα, μπορούν να επιβραδύνουν την εξάπλωση του ιού, αλλά δεν αποτελούν αυτά καθαυτά λύση.

Το όγδοο και τελευταίο μάθημα είναι πως όλα τα παραπάνω είναι βραχυπρόθεσμες στρατηγικές ενόσω οι χώρες περιμένουν κρίσιμα επιστημονικά ευρήματα που θα επιτρέψουν τη λήψη ενημερωμένων πολιτικών αποφάσεων και την εύρεση της απόλυτης «στρατηγικής εξόδου».

Η Ντέβι Σριντάρ είναι κάτοχος της έδρας παγκόσμιας δημόσιας υγείας στο Πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου