Δυσκολεύεται κάνεις να θυμηθεί κάποια υπόθεση της Μεταπολίτευσης της οποίας η διαχείριση να αποτελεί, παράλληλα, συγκάλυψη, δημοκρατική εκτροπή, παραβίασης στοιχειωδών λειτουργιών του κράτους δικαίου αλλά και αυτοενοχοποίησης.
Εδώ και περίπου ένα μήνα, μετά την κατάθεση των αιτημάτων της αντιπολίτευσης για την κλήση σε ακρόαση των Ταλ Ντίλιαν και Γρηγόρη Δημητριάδη από την Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας, όλα τα ρεπορτάζ συμφωνούσαν ότι το Μέγαρο Μαξίμου θα εργαλειοποιήσει, για πολλοστή φορά, την κοινοβουλευτική πλειοψηφία, προκειμένου να αποτρέψει την παρουσία του Ντίλιαν και να απαλλάξει τον Δημητριάδη από την ενόχληση του κοινοβουλευτικού ελέγχου.
Ήταν γνωστό δε ότι το Μέγαρο Μαξίμου θα επιστρατεύσει τον Μάκη Βορίδη, ο οποίος θα επιχειρηματολογήσει ότι οι κ.κ. Ντίλιαν και Δημητριάδης είναι ιδιώτες.
Ο μεν κ. Ντίλιαν επειδή δεν έχει υπάρξει δημόσιος λειτουργός – κι ας είχε συνεργασία με κάποιους.
Ο δε κ. Δημητριάδης επειδή μετα την παραίτηση που υπέβαλε το καλοκαίρι το 2022, ιδιωτεύει. Είναι ένας ιδιώτης νομικός με ευμεγέθη αστυνομική φρουρά και συνεχή κομματική δράση στο κυβερνών κόμμα. Ένας «απλός ιδιώτης» με ανοιχτές επαφές με τον επιχειρηματικό κόσμο, που θεωρεί, όμως, πως βάλλεται από τη διαπλοκή, όπως υποστηρίζει κι ο μικρός αυθόρμητος (;) στρατός των (συνήθως ψευδώνυμων) υποστηρικτών του. Ένας «απλός πολίτης» που δίνει συνεντεύξεις στις οποίες εξηγεί πως έχει αναλάβει την «πολιτική ευθύνη» των παρακολουθήσεων. Παραμένει, βέβαια, απορίας άξιον το πώς αναλαμβάνει πολιτική ευθύνη ένας απλός ιδιώτης.
Το πρόβλημα για τον Κυριάκο Μητσοτάκη και το Μέγαρο Μαξίμου ήταν, λοιπόν, το προφανές.
Ότι στις πρόσφατες παρεμβάσεις του, μετά την ποινική καταδίκη του από το Μονομελές Πλημμελειοδικείο Αθηνών, ο κ. Ντίλιαν έχει διαμηνύσει ότι θέλει να πάει στη Βουλή κι ότι διαθέτει επαρκή στοιχεία για το ποιος χειριζόταν το Predator, για όποιον ακόμη αμφιβάλλει μετά την αποκάλυψη των μεθοδεύσεων για την αδειοδότηση της εξαγωγής του και των μνημονίων συνεργασίας μεταξύ της ΕΥΠ και της Intellexa.
Αν στην κυβέρνηση δεν είχαν κάτι να φοβηθούν, δεν είχαν κανένα λόγο να μπλοκάρουν την κλήση του και την εξέταση του από βουλευτές. Εξάλλου θα δεχόταν ερωτήσεις, όχι μόνο από την αντιπολίτευση, αλλά και από τη ΝΔ.
Αυτό είναι και το μόνο πράγμα που έχει αλλάξει από το 2022 ως σήμερα, άλλωστε. Όπως απέδειξε η αντιπολίτευση και σχετικό δημοσίευμα των ΝΕΩΝ, η Επιτροπή Θεσμών και Διαφάνειας της Βουλής δεν είχε κανένα πρόβλημα το 2022 να καλέσει τον ιδιώτη Ταλ Ντίλιαν, και τους «ιδιώτες» πρώην αξιωματούχους Γρηγόρη Δημητριάδη, Γιάννη Ρουμπάτη και Θεόδωρο Δραβίλλα, με προσκλήσεις που υπέγραφε ο ίδιος πρόεδρος, ο Αθανάσιος Μπούρας. Η σημερινή αμηχανία του όταν του εμφάνισαν τις επιστολές εκείνες είναι, τουλάχιστον, κάπως τιμητική. Έχουμε φτάσει στο σημείο να αναγνωρίζουμε έστω και την ελάχιστη υπόνοια, το οποιοδήποτε ίχνος, ότι κάποιος νεοδημοκράτης αντιλαμβάνεται τη δύσκολη θέση στην οποία τον φέρνουν οι μεθοδεύσεις της κυβέρνησης του.
Οι μεθοδεύσεις που έρχονται να προστεθούν στη μακρά λίστα των πρωτοβουλιών κοινοβουλευτικής συγκάλυψης, τον αποκλεισμό κρίσιμων μαρτύρων, την ανεξήγητη ως σήμερα αποστολή των ερωτήσεων που έθεσε η ΝΔ σε μάρτυρα της εξεταστικής των υποκλοπών (βλ. κατάθεση Τρίμπαλη).
Στη μακρά λίστα της συσκότισης και των επιθέσεων με επίκεντρο την επίκληση ενός δήθεν «εθνικού απορρήτου» που έχει γίνει λάστιχο στα επιτελικά χέρια του Μαξίμου.
Στη μακρά λίστα των δηλώσεων στοχοποίησης των θυμάτων που προσέφυγαν για τις υποκλοπές, ανάμεσά τους και του πρωθυπουργού, Αντώνη Σαμαρά. Χωρίς ποτέ οι κυβερνητικοί να μας εξηγούν πειστικά γιατί δεν γίνεται σε βάθος έρευνα για την παρακολούθηση αξιωματούχων, αφού δεν είναι αυτοί οι εντολοδόχοι της.
Προστίθενται επίσης στη μακρά λίστα των παράξενων εισαγγελικών διατάξεων, των προανακριτικών πράξεων που δεν έγιναν, τις έρευνες συσκευών που δεν έγιναν, τις συσχετίσεις μεταξύ της ΕΥΠ και του Predator που δεν έγιναν και των πληροφοριών για νέες, έτοιμες, φωτογραφικές νομοθετικές ρυθμίσεις.
Στη μακρά λίστα παρεμβάσεων στις ανεξάρτητες Αρχές και στοχοποίησης των λειτουργών τους.
Στη λίστα των δικαστικών αποφάσεων του ΣτΕ που δικαιώνουν τα θύματα (Νίκο Ανδρουλάκη και Θανάση Κουκάκη) για την παράλληλη στοχοποίηση τους από την ΕΥΠ, αλλά μένουν ανεφάρμοστες με απόφαση του Κυριακου Μητσοτάκη και του επιτελικού Μαξίμου, σε μια απόδειξη του βαθέως σεβασμού με τον οποίο περιβάλλουν τη δικαιοσύνη.
Τον ίδιο σεβασμό που έχουν επιδείξει στη δημοκρατία, την έννομη τάξη, το Σύνταγμα και, φυσικά, στην ίδια τη νοημοσύνη μας.
