Μια βδομάδα μετά το επικό (για χίλιους λόγους) sold out που έκαναν τα Ημισκούμπρια το Σάββατο 20 Ιουνίου στην Πλατεία Νερού, στο πλαίσιο του Release Athens Festival 2026, και λίγες μόνο μέρες πριν το δεύτερο live τους στην ίδια τοποθεσία, στις 3 Ιουλίου, είναι ίσως η καταλληλότερη στιγμή για να καταγραφούν κάποιες αλήθειες. με την ψυχραιμία που η χρονική απόσταση από το εκρηκτικό – για όσους το έζησαν – γεγονός πια επιτρέπει.
Συγκεκριμένα, 15 +1 αλήθειες που μπορούν σίγουρα να επιβεβαιώσουν ότι πρόκειται για το ραντεβού των Ημίζ με τη μουσική ιστορία του ελληνικού χιπ χοπ.
1 – Το live της 20ής Ιουνίου ήταν μια οριακά ανέλπιστη έκρηξη χαράς για τις 20.000 και παραπάνω που βρέθηκαν εκεί για να γιορτάσουν τα «30 χρόνια επιτυχίες» των Ημίζ.
2 – Κοιτάζοντας από την πλατεία πάνω στη σκηνή του Release τον Δημήτρη Μεντζέλο, τον Μιθριδάτη και τον Πρύτανη, δημιουργούσαν αβίαστα την εντύπωση (που τελικά είναι και αλήθεια) ότι σε επίπεδο performance τουλάχιστον δεν είχαν να ζηλέψουν τίποτα από ξένους συναδέλφους τους.
3 – Εξού και όποιος guest ανέβαινε στη σκηνή είτε για να τους τιμήσει με δύο καλά λόγια (NiVo), είτε για να συμπράξει μαζί τους μουσικά με τραγούδια από τη δισκογραφία τους στα οποία είχε συμμετάσχει στο παρελθόν (Ευριδίκη, Φοίβος Δεληβοριάς), ένιωθε την ανάγκη να τους μεταφέρει αυτό που όλοι σιγοψιθύριζαν στην πλατεία: «φαίνεστε πολύ ωραίοι από κάτω. περνάμε φανταστικά, να το χαρείτε, το αξίζετε».
4 – Η έκρηξη χαράς ήταν ανέλπιστη γιατί τα Ημίζ απείχαν για χρόνια από τη συναυλιακή δράση. Οπότε, για το κοινό, το να τους βλέπει να δηλώνουν «τα Ημίζ / είναι εδώ» – για όση ώρα κράτησε το live και με τη χαρακτηριστική «κινησιολογική ιδιαιτερότητα» του καθενός στο «πικ» – δεν ήταν κάτι το αυτονόητο κατά την προσέλευση. Γι΄αυτό και στα πρώτα προφορικά reviews κατά την έξοδο από τον χώρο, ακούστηκαν πολλά «καλά, ήταν τέλεια, δεν το περίμενα σε αυτόν τον βαθμό».
5 -Τα Ημισκούμπρια τίμησαν όλη τη δισκογραφία τους, από το πρώτο προφητικό «30 χρόνια επιτυχίες» του 1996 μέχρι και τον όγδοο δίσκο του 2006 «Η Απλή μέθοδος των τριών», από τον οποίο να σημειωθεί ότι βγήκαν οι επιτυχίες «Αν ήσουν άλλος», «Τα Ημίζ είναι εδώ» και το (πολύ δυνατό) «Brazil – Ημίζ 1-0».
6 – Εκτός από την ικανότητά τους να προβλέπουν το μέλλον, τα Ημισκούμπρια έχουν και το ταλέντο να λένε με δύο λέξεις (συχνά ποτισμένες στο χιούμορ) αυτό ακριβώς που συμβαίνει. Αυτό έκανε ο «Δέλτα Μι» από τα πρώτα λεπτά του live σχολιάζοντας την απρόσμενη κατάσταση του sold out. «Είπαμε να κάνουμε ένα live, να μαζευτούμε, τι είναι αυτό τώρα;» ανέφερε χαρακτηριστικά, σε μια προσπάθεια, πιθανότατα, αυτοδιαχείρισης της εικόνα λαοθάλασσας που απλωνόταν από το stage ως τη μαρίνα του Φαλήρου.
7 – Μαζί με τα τραγούδια που χορεύτηκαν και τραγουδήθηκαν από το κοινό στην Πλατεία Νερού το περασμένο Σάββατο, από το μυαλό του κοινού πέρασε σαν ταινία όλη εκείνη η περίοδος των δεκαετιών που τα Ημίζ μεσουρανούσαν, από τα μέσα των 90s μέχρι και λίγο πριν την οικονομική κρίση. Τα καλύτερά μας χρόνια, δηλαδή. Σε αυτήν την ωραία ψευδαίσθηση βοήθησαν καθοριστικά και οι τυχαίες συναντήσεις στα πέρα – δώθε για «άλλη μια μπύρα» με συμμαθητές, συμφοιτητές και άλλους αγαπημένους ανθρώπους από μια πρότερη ζωή, πιο απλή, πιο ανέμελη, πιο αναλογική. «Κι ήταν όλοι τους εκεί». Το μόνο που έλειπε ήταν η ίδια η εποχή της αθωότητας εντός της οποίας γεννήθηκαν αυτές οι σχέσεις.
8 – Όπως συμβαίνει με όλα τα είδη μουσικής (τουλάχιστον στην Ελλάδα) αν συζητήσει κανείς για το συγκεκριμένο live με άτομα «του χώρου» του ελληνικού χιπ χοπ (παρ’ ότι άπαντες παραδέχονται τον Δ. Μεντζέλο «της ραδιοφωνικής εκπομπής του Space FM των αρχών της δεκαετίας του ’90») θα ακούσει και σκληρή κριτική. Ωστόσο, αυτό που αναντίρρητα τους πιστώνεται είναι πως (τους ακούς – δεν τους ακούς) υπήρξαν για ακόμη μια φορά πρωτοπόροι. Είπαν να κάνουν ένα live επετειακό και έκαναν, ως ελληνικό χιπ χοπ γκρουπ, την Πλατεία Νερού sold out. Όπως τότε που τον Απρίλιο του ’96 είπαν να βγάλουν έναν δίσκο με την FM Records και έγινε ο πρώτος χρυσός δίσκος στην ιστορία του εγχώριου χιπ χοπ.
9 – Τα art visuals που συνόδευαν τα τραγούδια τους στη γιγαντοοθόνη ήταν για το μάτι κάτι παραπάνω από «λαχταριστά». Με πιο ιδιαίτερη στιγμή τη συμμετοχή του Λουκιανού Κηλαηδόνη (σε animation εκδοχή) στο «Νωρίς» των Ημίζ, που αποτελεί διασκευή του δικού του «Κάπου την έχουμε πατήσει» από τον εμβληματικό δίσκο «Είμαι ένας φτωχός και μόνος κάου μπόυ». Τον οποίον Λουκιανό έτσι κι αλλιώς τίμησαν μέσω της στιχουργικής τους «δεινότητας» (όπως σχολίασε αυτοσαρκαστικά στο live ο Δ. Μ.), παίρνοντας τη σκυτάλη (και) από τον δικό του αυθόρμητο και «καθημερινό» τρόπο γραφής των στίχων στα τραγούδια.
10 – Με τα τραγούδια που έπλασαν ανά τα χρόνια τα Ημισκούμπρια εισήγαγαν – μεταξύ άλλων – και ένα νέο «αξίωμα». Σύμφωνα με το οποίο, αν δεν βγαίνει η ομοιοκαταληξία, τόσο το χειρότερο για την ομοιοκαταληξία. Τα παραδείγματα άπειρα – ένα «πρόχειρο» από το «Brazil – Ημίζ 1-0», όπου, περιγράφοντας μια Βραζιλιάνα καλλονή, λένε: «το κερασάκι βραζιλιάνικη κατάστα / και τα μαλλιά μου σοκολατίνα πάστα».
11 – Σε πολλά τραγούδια τους, περιγράφουν με συγκινητικό, χιουμοριστικό (και άθελά τους τρυφερό) τρόπο τις – αποτυχημένες – προσπάθειες να προσεγγίσει ένας κάπως ασήμαντης ομορφιάς άνδρας μια πολύ ωραία γυναίκα. Με κορυφαία στιγμή τους το “Je suis bossu” που στην Πλατεία Νερού ερμήνευσαν επί σκηνής με τον Φοίβο Δεληβοριά. Όπου σε ένα σημείο του συγκεκριμένου τραγουδιού, ο Μιθριδάτης δίνει τον ορισμό της επιτομής της θυσίας που κάνει ένας «του χώρου» για τα μάτια μιας «μαντάμ», ραπάροντας τους στίχους «εκβίασα τον Πρύτανη για να σου μάθει “σκρατς”» – που ως θυσία χτυπά ταβάνι στην κλίμακα ιερότητας της εν λόγω κουλτούρας.
12 – Στο live της 20ής Ιουνίου που ανήκει ήδη στην ιστορία, θυμηθήκαμε κάπως μαζεμένα πως τα Ημίζ δεν ήταν μόνο κάτι τύποι που ραπάρανε αστειάκια. Μέσα από τα πιο δημοφιλή τους τραγούδια, όπως τον «Κύρη του σπιτιού», το «Δημόσιο Forevah», το «Μ.Ε.Θ στο Βολάν», το “Greek Lover (Yes Hello)” και άλλα πολλά, μας μίλησαν (before it was cool) για την πατριαρχία στην ελληνική οικογένεια, για την επικίνδυνη συνήθεια της οδήγησης υπό την επήρεια αλκοόλ στους ελληνικούς δρόμους, για το γραφειοκρατικό «τέρας» του ελληνικού δημοσίου τομέα, για την καρικατούρα του Έλληνα που δεν σέβεται πρωτίστως τον εαυτό του και τον ίδιο του τον τόπο, για την πνευματική φτήνια της εποχής του lifestyle, για τη νεοελληνική πραγματικότητα των ετών της ευμάρειας όπου είχε χαθεί κάθε μέτρο και για άλλα πολλά. Αποδεικνύοντας ότι μπορεί κανείς να στηλιτεύσει τα κακώς κείμενα χωρίς να γίνει βαρύγδουπος, δίχως σοβαροφάνεια και χωρίς σηκωμένο το δάχτυλο.
13 – Επίσης το προηγούμενο Σάββατο, θυμηθήκαμε πως υπήρχε – όχι πολύ παλιά – μια εποχή που οι έφηβοι δεν είχαν πρόσβαση («Το- το – το – τε δεν ξέραμε τίποτα, γυ – γυ – γυ – γύρω – γύρω από το sex / από τον δίσκο «Γυναικολογίες» του 2004) σε πορνογραφικό περιεχόμενο με ένα κλικ. Και ο κόσμος σίγουρα ήταν πολύ – πολύ καλύτερος.
14 – Κάτι ακόμα που ανέδειξε το live της 20ής Ιουνίου ήταν πως τα Ημίζ με τα τραγούδια τους έχουν τολμήσει να «βουτήξουν» επιδέξια σε πολλούς διαφορετικούς κόσμους: από το σύμπαν των κόμικ μέχρι τους ήρωες της ελληνικής μυθολογίας και από το Hollywood μέχρι τον ελληνικό κινηματογράφο όλων των δεκαετιών, την ελληνική showbiz, τους πρωταγωνιστές των παραμυθιών και τις τεράστιες προσωπικότητες από το διεθνές αθλητικό στερέωμα. Δημιουργώντας μια κοινή γλώσσα που μπορεί να ενώσει και το πιο ετερόκλητο κοινό. Κάτι που σε όρους «χώρου» πιθανόν αξιολογείται ως μικρό ή μεγάλο «έγκλημα».
15 – Υπέροχη στιγμή του live η «άβολη παραδοχή» από χιλιάδες φανς γένους αρσενικού οι οποίοι τραγούδησαν με απενοχοποιημένο χαμόγελο, τόσα χρόνια μετά, όλοι μαζί το «…Με τη μαμά σου» (από τον Δίσκο «Τη Λόλα από τη φωτιά ποιος θα τη βγάλει», του 2001). Την οποία «μαμά» – ως φαντασίωση διαχρονική και παγκοσμίας εμβέλειας – στους στίχους ο Δ. Μ. την περιγράφει σαν σκίτσο του, μοναδικού στο είδος του, (Μίλο) Μανάρα.
Bonus (+1) αλήθεια – Όπως περίπου σημείωσε εκ των υστέρων σε ανάρτησή του ο Φ. Δεληβοριάς, τα Ημίζ είχαν, έχουν και θα έχουν το ταλέντο να περιγράφουν τη (σκληρή) πραγματικότητα ακριβώς όπως είναι αφήνοντας μας, όμως, την αίσθηση πως επειδή είμαστε όλοι μαζί σε αυτό, κάπως, όλα τελικά θα πάνε καλά. Και με αυτό το συναίσθημα συγκεκριμένα αποχώρησαν οι κάτι παραπάνω από 20.000 αργά το περασμένο Σαββατόβραδο από την Πλατεία Νερού. Και με την παραδοχή πως τελικά αγαπάνε τα Ημίζ για αυτό ακριβώς που είναι. Γιατί αν ήταν άλλοι – κάποιοι άλλοι – ίσως δεν θα ήταν μαζί τους εκεί όλοι αυτοί που έσπευσαν να τους τιμήσουν στην 30ή επέτειο της πορείας τους – μια ειδική αναφορά στο τραγούδι που είπαν στο live της 20ής Ιουνίου με την Ευριδίκη. Η οποία μπορεί και να είναι εκεί ως guest και στο επόμενο ραντεβού της ερχόμενης Παρασκευής 3 Ιουλίου. Το οποίο αν γίνει sold out, θα χαρίσει ακόμη ένα ρεκόρ στα θρυλικά – πια – Ημισκούμπρια.
