Η στεγαστική κρίση πνίγει τα ελληνικά νοικοκυριά, με τις τιμές των ακινήτων και τα ενοίκια να έχουν εκτιναχθεί σε δυσθεώρητα ύψη. Σε αυτή την ήδη οριακή κατάσταση, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) επιλέγει να δείξει ξανά το γνώριμο, τιμωρητικό του πρόσωπο, καταθέτοντας μια «συνταγή-σοκ» που θυμίζει τις χειρότερες μέρες των μνημονίων και αγνοεί πλήρως την ελληνική πραγματικότητα.
Αντί για γενναία μέτρα στήριξης, το Ταμείο επιστρατεύει τη γνωστή φιλοσοφία του «ραβδιού», εισηγούμενο ακραία φορολογικά αντικίνητρα και ανατροπές που απειλούν να αποσταθεροποιήσουν πλήρως την αγορά ακινήτων.
Το «γαλλικό μοντέλο»: Φόροι – φωτιά έως και 60% στα κλειστά ακίνητα
Το ΔΝΤ ισχυρίζεται ότι το πρόβλημα δεν είναι η έλλειψη σπιτιών, αλλά η «ανισοκατανομή» τους, βάζοντας στο στόχαστρο τα κλειστά ή υποαξιοποιημένα ακίνητα στη χώρα. Για να εξαναγκάσει τους ιδιοκτήτες να τα διαθέσουν, προτείνει την άμεση εισαγωγή του γαλλικού φορολογικού μοντέλου.
Ο γαλλικός αυτός φόρος βασίζεται στην κτηματολογικά καταγεγραμμένη μισθωτική αξία της «κενής» κατοικίας. Η αξία αυτή αντιστοιχεί στο ετήσιο ενοίκιο που θα μπορούσε να αποφέρει το ακίνητο, εφόσον ενοικιαζόταν. Ο υπολογισμός του φόρου γίνεται πολλαπλασιάζοντας την αξία ενοικίασης με έναν συγκεκριμένο φορολογικό συντελεστή.
Στους δήμους που χαρακτηρίζονται ως τεταμένες περιοχές, ο συντελεστής αυτός ανέρχεται σε 17% για το πρώτο φορολογικό έτος και σε 34% για τα επόμενα. Ωστόσο, υπάρχει η δυνατότητα ένας δήμος να καθορίσει υψηλότερο συντελεστή, κατόπιν γνωμοδότησης του δημοτικού συμβουλίου του. Σε κάθε περίπτωση, ο φορολογικός συντελεστής δεν μπορεί να υπερβαίνει το 30% κατά το πρώτο φορολογικό έτος και το 60% για τα επόμενα έτη, θέτοντας έτσι ένα σαφές ανώτατο όριο στη φορολογική επιβάρυνση.
Μάλιστα, ο εντοπισμός των κενών διαμερισμάτων προτείνεται να γίνεται μέσω της διασταύρωσης των δεδομένων κατανάλωσης ρεύματος και νερού, στήνοντας έναν μηχανισμό καθολικού ελέγχου.
Παράλληλα, το ΔΝΤ ζητά τη μείωση της ελάχιστης νόμιμης διάρκειας των μισθωτηρίων συμβολαίων από τα 3 έτη που ισχύει σήμερα, μια κίνηση που περιορίζει την ασφάλεια των ενοικιαστών, ενώ εισηγείται και την κατάργηση της απαλλαγής ΦΠΑ στα νεόδμητα, πλήττοντας άμεσα την οικοδομική δραστηριότητα.
