Ο Γκόρντον Χέρμπερτ αποκάλυψε μια βαθιά ανθρώπινη στιγμή από το τέλος της παρουσίας του στην Μπάγερν Μονάχου, μιλώντας για τη στήριξη που δέχθηκε από παίκτες της ομάδας σε μία από τις πιο δύσκολες βραδιές της καριέρας του. Ο έμπειρος προπονητής αναφέρθηκε επίσης στη σοβαρή περιπέτεια που πέρασε με την υγεία του, εξηγώντας πώς βίωσε εκείνη τη δύσκολη περίοδο.
Λίγους μήνες μετά την ολοκλήρωση της συνεργασίας του με την Μπάγερν, ο Χέρμπερτ προχώρησε σε μια συγκινητική ανάρτηση στο LinkedIn, όπου θυμήθηκε όσα συνέβησαν το βράδυ της αποχώρησής του από τον γερμανικό σύλλογο. Όπως αποκάλυψε, ορισμένοι παίκτες της ομάδας στάθηκαν στο πλευρό του με τρόπο που τον συγκίνησε έντονα, κάνοντάς τον να λυγίσει συναισθηματικά. Παράλληλα, αναφέρθηκε και στις δυσκολίες που αντιμετώπισε με την υγεία του, στέλνοντας το δικό του μήνυμα δύναμης και αντοχής.
Αναλυτικά όσα ανέφερε
«Οι περισσότεροι πιστεύουν ότι οι καθοριστικές στιγμές στην προπονητική έχουν να κάνουν με τα αποτελέσματα. Με την κατάκτηση κυπέλλων. Με την κατάκτηση πρωταθλημάτων.
Την περασμένη σεζόν, νικήσαμε την Ουλμ σε πέντε αγώνες και κατακτήσαμε τον τίτλο απέναντι σε μια πολύ ταλαντούχα ομάδα. Αυτή ήταν μια τέτοια καθοριστική στιγμή. Όμως, έμαθα ότι υπάρχει και ένα άλλο είδος.
Φέτος, πέρασα μια σοβαρή περιπέτεια με την υγεία μου. Ενώ προπονούσα, οι γιατροί εντόπισαν καρδιακή αρρυθμία και με απέσυραν αμέσως.
Αποδείχθηκε ότι ήταν μυοκαρδίτιδα. Για δυόμισι εβδομάδες, κοιμόμουν σχεδόν 16 ώρες την ημέρα.
Ήθελα να επιστρέψω γρήγορα. Πιθανώς επέστρεψα πολύ γρήγορα. Χάσαμε τέσσερα συνεχόμενα εκτός έδρας παιχνίδια στην EuroLeague. Τότε απολύθηκα.
Περίπου 20 λεπτά αφότου το είπα στους παίκτες, χτύπησε η πόρτα του δωματίου μου στο ξενοδοχείο. Οκτώ παίκτες στεκόντουσαν εκεί. Μπήκαν μέσα και έμειναν για περίπου 20 λεπτά. Μιλήσαμε.
Είχαν δει τι είχα περάσει. Με είχαν δει άρρωστο. Μπορούσα να νιώσω τη συμπόνια τους, το σεβασμό τους και πόσο πολύ νοιάζονταν.
Αφού έφυγαν, έσπασα και έκλαψα. Αυτή η στιγμή σήμαινε για μένα περισσότερα από το να κερδίσω το πρωτάθλημα.
Με τα χρόνια, έμαθα ότι υπάρχουν παίκτες που νοιάζονται και παίκτες που είναι απλώς περαστικοί. Αυτοί οι οκτώ παίκτες νοιάζονταν.
Το ίδιο ένιωσα και με τους παίκτες της εθνικής Γερμανίας.
Θα ήθελα επίσης να ευχαριστήσω τον καθηγητή Δρ. Roland Schmidt, τον Δρ. Sebastian Torka και ολόκληρη την ιατρική ομάδα της Μπάγερν Μονάχου. Χωρίς τη φροντίδα και τον επαγγελματισμό τους, δεν ξέρω πού θα βρισκόμουν σήμερα.
Τα αποτελέσματα έχουν σημασία. Αλλά οι άνθρωποι έχουν μεγαλύτερη σημασία».
