Το τελευταίο ντέρμπι «αιωνίων» στη Λεωφόρο, δεν είχε την «πράσινη λάμψη» που θα ταίριαζε στην περίσταση. Αντί για μια βραδιά μεγαλείου, η νίκη του Ολυμπιακού άφησε μια αίσθηση ανεκπλήρωτης υπόσχεσης για τον Παναθηναϊκό, που έμοιαζε χαμένος σε έναν αγώνα όπου όλα πήγαν στραβά.
Η άμυνα των «πράσινων» έδειχνε εύθραυστη. Λάθη πολλά, λάθη κομβικά, που έδωσαν στον αντίπαλο… γκολ και αυτοπεποίθηση. Σαν να μην έφτανε αυτό, η διαιτησία του Χαλίλ Ουμούτ Μελέρ προκάλεσε έντονες αντιδράσεις.
Ο Τούρκος ρέφερι ήταν διστακτικός στην επιβολή πειθαρχικού ελέγχου, αφήνοντας φάσεις να περνούν δίχως την ανάλογη τιμωρία, κάτι που γέννησε εκνευρισμό εντός και εκτός αγωνιστικού χώρου.
Στον πάγκο, ο Ράφα Μπενίτεθ παρέμενε αμετακίνητος στις επιλογές του. Η επιμονή σε σχήμα με τρία στόπερ, ακόμη κι όταν ο Παναθηναϊκός είχε ήδη δεχθεί δύο γκολ, έμοιαζε περισσότερο με πείσμα του Ισπανού προπονητή, παρά με σχέδιο.
Το «plan b» δεν ήρθε ποτέ ή τουλάχιστον όχι εγκαίρως. Οι πρώτες ουσιαστικές διαφοροποιήσεις άργησαν χαρακτηριστικά, αφήνοντας το «τριφύλλι» να συνεχίζει ένα παιχνίδι άνευρο.
Επιθετικά, ο Παναθηναϊκός είχε την κατοχή, είχε και τις τελικές, μα έλειπε η ουσία. Η ανάπτυξη προβλέψιμη, σχεδόν μονοδιάστατη. Κανείς δεν ξεχώρισε. Ο Λαφόν ήταν ασταθής, ενώ ο Τετέι, «κιτρινισμένος» από νωρίς, έπαιζε με το μυαλό «βραχυκυκλωμένο» από τα νεύρα και μακριά από όσα περίμεναν οι φίλαθλοι.
Ο Γεντβάι ήταν ο αδύναμος κρίκος. Ο Ερνάντεθ σε κακή βραδιά. Ο Τσιριβέγια κάπου… χαμένος στο κέντρο.
Κι ενώ στο χορτάρι η εικόνα παρέμενε άχρωμη, έμειναν μπόλικα αναπάντητα ερωτήματα. Γιατί οι Κοντούρης, Παντελίδης και Γιάγκουσιτς δεν πήραν χρόνο συμμετοχής;
Γιατί δεν δοκιμάστηκε κάτι διαφορετικό όταν το παιχνίδι το απαιτούσε;
Το τελικό σφύριγμα δεν έφερε μόνο την ήττα, αλλά και μια βαριά σιωπή. Ο κόσμος αποχώρησε με σκυμμένα κεφάλια, κουβαλώντας τη στεναχώρια όχι μόνο για το αποτέλεσμα, αλλά για την εικόνα και για το μήνυμα που πήρε ενόψει και της νέας σεζόν.
Ήταν μια βραδιά που ταίριαξε απόλυτα με τη εφετινή αγωνιστική χρονιά. Άτονη, απογοητευτική, προβληματική.
