Υπάρχουν ιστορίες που δεν γράφονται για να ειπωθούν. Γράφονται για να μην χαθούν. Για να παραμείνουν ζωντανές σε έναν κόσμο που ξεχνά γρήγορα. Η Hic sunt leones της Katerina Poladjan είναι μια τέτοια ιστορία. Όχι γιατί αφηγείται απλώς ένα τραγικό παρελθόν, αλλά γιατί επιχειρεί κάτι πιο δύσκολο: Να το αγγίξει χωρίς να το προδώσει.
Στον πυρήνα της βρίσκεται ένα αντικείμενο σχεδόν ιερό. Μια παλιά Βίβλος. Όχι ως σύμβολο πίστης, αλλά ως φορέας μνήμης. Ως ένας σιωπηλός μάρτυρας που ταξιδεύει στον χρόνο, κουβαλώντας μέσα του ζωές, ονόματα, ψίθυρους. Στην αρμενική παράδοση, τα βιβλία δεν είναι απλώς αντικείμενα. Είναι σχεδόν μέλη της οικογένειας. Φυλάσσουν την ιστορία όταν όλα τα άλλα χάνονται.
Και εδώ, όλα χάνονται.
Το 1915, μέσα στη δίνη του Γενοκτονίας, δύο παιδιά, η Αναΐντ και ο Χραντ, φεύγουν κυνηγημένα από την Οθωμανική Αυτοκρατορία, κρατώντας αυτή τη Βίβλο σαν το τελευταίο απομεινάρι της ζωής τους. Δεν σώζουν περιουσία, δεν παίρνουν μαζί τους τίποτα υλικό. Παίρνουν μόνο κάτι που μπορεί να κρατήσει τη μνήμη ζωντανή.
Και μετά, όπως συμβαίνει συχνά στις μεγάλες τραγωδίες, χάνονται.
Χάνεται η συνέχεια. Χάνεται η βεβαιότητα. Μένει μόνο το αντικείμενο. Και έναν αιώνα αργότερα, όταν η Βίβλος φτάνει στα χέρια μιας συντηρήτριας, γεννιούνται τα ερωτήματα. Ποιοι ήταν αυτοί οι άνθρωποι; Τι απέγιναν; Πώς επιβιώνει μια ιστορία όταν κανείς δεν την αφηγείται;
Η Poladjan δεν γράφει μόνο για την Ιστορία. Γράφει για την ταυτότητα. Για εκείνο το κομμάτι του εαυτού που παραμένει αόρατο, μέχρι να το αναζητήσεις.
Με ρίζες που εκτείνονται από τη Σοβιετική Ένωση μέχρι τη Γερμανία, η ίδια η συγγραφέας μεγάλωσε χωρίς πλήρη επίγνωση της αρμενικής της καταγωγής. Το επώνυμο ήταν εκεί. Η ιστορία, όμως, όχι. Ήταν κάτι σιωπηλό, σχεδόν απαγορευμένο.
Και κάπως έτσι, η αναζήτηση γίνεται προσωπική.
Η ηρωίδα της, η Έλεν Μαζαβιάν, δεν είναι απλώς ένας χαρακτήρας. Είναι ένας καθρέφτης. Μια φιγούρα που θέτει τα ίδια ερωτήματα: ποια είμαι; Από πού έρχομαι; Τι σημαίνει να κουβαλάς μια ιστορία που δεν σου ειπώθηκε ποτέ;
Η απάντηση δεν είναι ποτέ πλήρης. Και ίσως αυτό να είναι το νόημα.
Πώς αφηγείσαι το ανείπωτο; Το μεγαλύτερο στοίχημα της Poladjan δεν είναι η ιστορική ακρίβεια. Είναι η γλώσσα.
Πώς γράφεις για μια γενοκτονία χωρίς να την εκμεταλλευτείς; Πώς περιγράφεις τη βία χωρίς να την αναπαράγεις; Πώς διατηρείς την αξιοπρέπεια των θυμάτων χωρίς να τα μετατρέπεις σε εικόνες;
Η απάντηση που δίνει είναι σχεδόν ποιητική: αποφεύγοντας την ευθεία περιγραφή.
Στη Hic sunt leones, η φρίκη δεν παρουσιάζεται ωμά. Υπονοείται. Κρύβεται ανάμεσα στις λέξεις. Αφήνει χώρο στον αναγνώστη να καταλάβει χωρίς να του επιβάλλεται.
Είναι μια επιλογή που απαιτεί λεπτότητα. Και θάρρος.
Γιατί σε έναν κόσμο που συχνά απαιτεί ένταση, η σιωπή μπορεί να είναι πιο δυνατή.
Η μνήμη ως ευθύνη είναι ιδιαίτερη.
Η γενοκτονία των Αρμενίων δεν είναι μόνο ένα ιστορικό γεγονός. Είναι ένα τραύμα που συνεχίζει να υπάρχει. Όχι μόνο γιατί οι απόγονοι θυμούνται, αλλά γιατί η αναγνώρισή της παραμένει ατελής.
Μόνο λίγες δεκάδες χώρες την έχουν αναγνωρίσει επίσημα. Και για πολλούς, η ανάγκη να αποδείξουν την αλήθεια της ιστορίας τους παραμένει καθημερινή.
Αυτό είναι ίσως το πιο σκληρό στοιχείο: όχι μόνο η απώλεια, αλλά και η αμφισβήτηση της.
Η Poladjan δεν γράφει για να κατηγορήσει. Δεν επιδιώκει πολιτική αντιπαράθεση. Αυτό που την ενδιαφέρει είναι η διατήρηση της μνήμης. Η ανάγκη να μην χαθεί.
Γιατί, όπως υπαινίσσεται, η λήθη δεν είναι απλώς απουσία μνήμης. Είναι κίνδυνος επανάληψης.
«Εδώ υπάρχουν λέοντες», λοιπόν. Ο τίτλος του βιβλίου προέρχεται από μια φράση που χρησιμοποιούσαν οι μεσαιωνικοί χάρτες για να δηλώσουν το άγνωστο. Περιοχές ανεξερεύνητες, επικίνδυνες, γεμάτες αβεβαιότητα.
Hic sunt leones.
Για την Poladjan, αυτό το άγνωστο δεν είναι γεωγραφικό. Είναι εσωτερικό. Είναι εκείνο το κομμάτι της ταυτότητας που δεν γνωρίζουμε. Εκεί όπου η ιστορία συναντά την προσωπική αναζήτηση.
Και ίσως αυτό να είναι το πιο ουσιαστικό στοιχείο του βιβλίου. Ότι δεν προσφέρει απαντήσεις. Προσφέρει ερωτήματα.
Σε έναν κόσμο που συχνά ζητά βεβαιότητες, η Poladjan μας καλεί να σταθούμε μέσα στην αβεβαιότητα. Να κοιτάξουμε το παρελθόν όχι ως κάτι κλειστό, αλλά ως κάτι που συνεχίζει να μας διαμορφώνει.
Γιατί, τελικά, η μνήμη δεν είναι μόνο αυτό που θυμόμαστε. Είναι αυτό που επιλέγουμε να μην αφήσουμε να χαθεί.
