Η πυρηνική ενέργεια παρουσιάζεται σήμερα ως οικονομικά συμφέρουσα, με την εκτίμηση να βασίζεται σχεδόν αποκλειστικά στο χαμηλό κόστος του ουρανίου.
Ωστόσο, σύμφωνα με τον Αθανάσιο Γεράνιο:
1ον) Παραλείπεται σκόπιμα το τεράστιο κόστος αποσυναρμολόγησης παλαιών αντιδραστήρων (decommissioning), η διαχείριση των πυρηνικών αποβλήτων ( μακροχρόνια, επικίνδυνη και δαπανηρή διαδικασία), αλλά και τα υπέρογκα ασφάλιστρα που σχετίζονται με μεταφορές και αποθήκευση. Αυτά τα «κρυφά κόστη» μπορεί να φτάνουν ως και το 50% της συνολικής δαπάνης ενός νέου αντιδραστήρα.
2ον) Η εμπορική φύση της πυρηνικής τεχνολογίας Ο πυρηνικός αντιδραστήρας δεν είναι απλώς τεχνολογικό ή επιστημονικό επίτευγμα, αλλά εμπορικό προϊόν. Αν δεν συμφέρει οικονομικά, απορρίπτεται. Αυτό, οδηγεί σε συμβιβασμούς στον τομέα της ασφάλειας όταν το κόστος αυξάνεται πολύ. Η ασφάλεια, αν πλησιάζει το 100%, οδηγεί σε εκθετικά αυξανόμενο κόστος, κάτι που την καθιστά μη εμπορική.
3ον) Η πιθανότητα ενός μεγάλου ατυχήματος δεν είναι αντικειμενικά καθορισμένη, αλλά συνήθως εκτιμάται από τον κατασκευαστή. Αυτό, δημιουργεί κίνδυνο υποεκτίμησης των κινδύνων για να αποφευχθεί το αυξημένο κόστος.
4ον) Στην περίπτωση της Φουκουσίμα, υπήρχε γνώση για τον κίνδυνο ισχυρού τσουνάμι, αλλά κρίθηκε “απίθανος“. Δεν ελήφθησαν προληπτικά μέτρα λόγω κόστους. Το αποτέλεσμα ήταν καταστροφικό, επιβεβαιώνοντας τον συσχετισμό κόστους – ασφάλειας – ευθύνης.
5ον) Τα προαναφερόμενα ισχύουν αναλογικά και για τους SMR. Αν και προωθούνται ως πιο οικονομικοί και ασφαλείς, δεν παύουν να: Παράγουν απόβλητα, Χρειάζονται αποσυναρμολόγηση, Έχουν αβεβαιότητες γύρω από την πραγματική ασφάλεια και οικονομικότητά τους.
Ποιο είναι το συμπέρασμα; Το πραγματικό κόστος της πυρηνικής ενέργειας είναι πολύ μεγαλύτερο απ’ ό,τι προβάλλεται. Όταν ο παράγοντας της ασφάλειας συνυπολογίζεται ρεαλιστικά, το οικονομικό πλεονέκτημα καταρρέει.
