Εναν χρόνο και κάτι μετά την ελληνική της πρεμιέρα, η ταινία «Ενας άλλος κόσμος» του Χριστόφορου Παπακαλιάτη δοκιμάζει την τύχη της ως «Worlds apart» στις αμερικανικές αίθουσες. Αίθουσα, για την ακρίβεια, καθώς έκανε πρεμιέρα την περασμένη Παρασκευή σε έναν κινηματογράφο της Νέας Υόρκης – αργότερα προστέθηκε ακόμη μία αίθουσα.
Το μόνο στο οποίο φαίνεται να συμφωνούν οι αμερικανοί κριτικοί είναι η ερμηνεία της Μαρίας Καβογιάννη, που κλέβει την παράσταση. Γιατί σε όλα τα άλλα, από τις προθέσεις του σκηνοθέτη μέχρι την ποιότητα των υπόλοιπων ερμηνειών, κινούνται από το ένα άκρο στο άλλο.
Για παράδειγμα, ο Φρανκ Σεκ του «Hollywood Reporter» θεωρεί ότι «τίποτα στην ταινία δεν γίνεται με λεπτότητα, με τον σκηνοθέτη να σφυροκοπεί τα νοήματα που θέλει να περάσει, σε σημείο που οι καταστάσεις και οι χαρακτήρες να μοιάζουν ότι έχουν επινοηθεί μόνο και μόνο για να υπογραμμίσουν τα νοήματα αυτά». Οσο για τις ερμηνείες, έχει να πει ότι «αν και όλες είναι αρκετά αποτελεσματικές (η προφορά του Τζ.Κ. Σίμονς θέλει χρόνο για να τη συνηθίσεις), εκείνη που ξεχωρίζει είναι της Καβογιάννη, με το βαθύ, καλόψυχο βλέμμα της».
Ο Αβι Οφερ της ιστοσελίδας NYC Movie Guru θεωρεί ότι «ο Παπακαλιάτης έχει ταλέντο στο να συνδυάζει φωτεινά και σκοτεινά στοιχεία με έναν πολύ ουμανιστικό και καθόλου υπεροπτικό τρόπο. Γνωρίζει πώς να αφηγηθεί ενδιαφέρουσες ιστορίες με περίπλοκους χαρακτήρες αποφεύγοντας τα στερεότυπα, το μελόδραμα και τις καρικατούρες. Κάτω από την επιφάνεια της ταινίας, πάντως, υπάρχει κοινωνικοπολιτικός και κοινωνικοοικονομικός σχολιασμός που δίνει μπόλικη τροφή για σκέψη και είναι επίκαιρος και παγκόσμιος, χωρίς να κάνει κήρυγμα».
«ΔΥΝΑΤΟ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΤΙΚΟ». Στη συνέχεια εκδηλώνει ακόμη περισσότερο τον ενθουσιασμό του: «Οι ηθοποιοί του Παπακαλιάτη, συμπεριλαμβανομένου του ιδίου, είναι ταλαντούχοι και χαρισματικοί. Με διάρκεια 143 λεπτών που περνούν σαν 90λεπτο, το “Worlds Apart” είναι δυνατό, καθηλωτικό και προκλητικό, με ακριβώς τη σωστή δόση ρεαλισμού και θεάματος».
Η Τόμρις Λάφι από το «Film Journal International» βρίσκεται στην αντίπερα όχθη: «Το “Worlds Apart” είναι μια αφελής άσκηση στην ενσυναίσθηση (σ.σ.: empathy, που δεν έχει σχέση με την εμπάθεια όπως την εννοούμε σήμερα), με απλοϊκή ματιά σε πολιτικά ζητήματα».
Ο Οουεν Γκλάιμπερμαν του «Variety» επισημαίνει ότι «η ταινία είναι ιδιαίτερα αποτελεσματική όταν χρησιμοποιεί την κατάρρευση της ελληνικής οικονομίας για να μας δείξει τι συμβαίνει πραγματικά στις ζωές των ανθρώπων μιας προβληματικής περιοχής του κόσμου – που ίσως μας δίνει μια εικόνα από όσα πρόκειται να αρχίσουν να συμβαίνουν και αλλού».
«Ο Χριστόφορος Παπακαλιάτης έχει κλίση στην κινηματογράφηση δύο ερωτευμένων ανθρώπων, αλλά από τους ηθοποιούς του συχνά λείπει η χημεία που θα μας κάνει να πιστέψουμε ότι ο δεσμός τους υπερβαίνει όλα τα κοινωνικοοικονομικά εμπόδια» σημειώνει ο Σάιμον Ανταμς στην κριτική του για τη «Village Voice». Αυτό όμως δεν ισχύει για την ιστορία των Καβογιάννη – Σίμονς: «Αυτοί οι δύο μεγάλοι ερμηνευτές λένε τα πάντα με ένα απλό βλέμμα».
