Εμμονικός, ιδιοσυγκρασιακός περφόρμερ, ολοκληρωμένος καλλιτέχνης. Πολλά ακόμη θα μπορούσαν να συνοδεύσουν το όνομα του Ρούφους Γουέινραϊτ.
Το βέβαιο είναι ότι η ζωή και η τέχνη του 42χρονου Νεοϋορκέζου γίνονται ένα όταν πρέπει να υπερασπιστεί τα προσωπικά του πάθη. Οπως αυτά που αποτυπώνονται στο έργο του «Prima donna» με έμπνευση από τη ζωή της Μαρίας Κάλλας. Πρόκειται για μια «οπτικοποιημένη» εκδοχή της πρώτης του όπερας που έκανε παγκόσμια πρεμιέρα πριν από έξι χρόνια στο Διεθνές Φεστιβάλ του Μάντσεστερ και καταφθάνει απόψε στο Ηρώδειο.
Ενα έργο που συνδυάζει με την όπερα και την περφόρμανς (μαζί του ο εικαστικός/κινηματογραφιστής Φραντσέσκο Βετζόλι και η πρωτοποριακή φωτογράφος Σίντι Σέρμαν) τοποθετώντας στον πυρήνα του την απόλυτη ντίβα. Μια προσωπική αφήγησή της (αλλά και του Γουέινραϊτ) πάνω στη δύναμη αλλά και τη μοναξιά του καλλιτέχνη. Ο ξεχωριστός τραγουδοποιός με την παλλόμενη καλλιτεχνική φλέβα –είναι γιος του Λούντον Γουέινραϊτ και της σπουδαίας Κέιτ ΜακΓκάριγκλ –δημιούργησε την εικόνα του με λαμπερές ποπ επιτυχίες, ξεχωριστά περάσματα στον κόσμο της όπερας, απανωτές διακρίσεις στα Gay & Lesbian American Music Awards και μια σειρά συγκινητικών ερμηνειών στην εργογραφία του.
Εχουν γραφτεί εκατοντάδες αναλύσεις και έχουν γυριστεί πολλά ντοκιμαντέρ για τη Μαρία Κάλλας. Ποια είναι η δική σας προσέγγιση που προσθέτει στον μύθο της;
Για μένα ήταν –και πιθανότητα θα παραμείνει –η πιο διάσημη τραγουδίστρια της όπερας στην ιστορία. Η λάμψη της θα είναι διαρκής, συνεχής όπως τα αστέρια. Το πιθανότερο είναι να μην μπορώ να δώσω κάτι παραπάνω, αλλά προσεύχομαι σ’ αυτήν όπως σε μια θεότητα. Θέλω πάντα να μας περιβάλλει και να μας λαμπρύνει με τη θεία χάρη της.
Η μοναξιά και η απομόνωση είναι κοινός τόπος για τους τραγουδιστές της όπερας. Είναι κατάρα ή ευλογία για το έργο τους;
Είναι αλήθεια πως η μοναξιά διατρέχει ως ψυχολογικό μοτίβο όλους τους καλλιτέχνες και κυρίως τους ερμηνευτές. Είναι σαν το αλάτι σε ένα γεύμα. Δίνει υπέροχη γεύση, αλλά δεν μπορείς να χρησιμοποιήσεις πολύ από αυτό.
Ενα από τα σημαντικά στοιχεία στο έργο σας «Prima donna» είναι οι εικόνες της Σίντι Σέρμαν και του Βετζόλι. Μπορούμε να πούμε ότι η εικόνα της Μαρίας Κάλλας ήταν μέρος της καλλιτεχνικής ταυτότητάς της;
Πάρα πολύ λίγα διάσημα πρόσωπα είχαν την οπτική επίδραση όπως η Κάλλας. Σε ένα τέτοιο πλαίσιο υπάρχουν μόνο η Μάρλεν Ντίτριχ, η Γκρέτα Γκάρμπο και ο Οσκαρ Ουάιλντ. Νομίζω ότι αυτό που συνδέει όλα αυτά τα κλασικά «αστέρια» είναι ότι αυτή τη λαμπερή εικόνα τους τη στηρίζουν η μεγάλη ικανότητα και το ταλέντο.
Υστερα από χρόνια στην ποπ – ροκ σκηνή επιστρέφετε στην όπερα. Δύσκολο, αλλά αναγκαίο;
Ποτέ δεν είμαι μακριά από την όπερα. Ακούω όλη την ώρα και μια φορά τον μήνα προσπαθώ να πηγαίνω σε παραστάσεις. Είναι ένα είδος θρησκείας για μένα, οπότε σίγουρα δεν μπορώ να απομακρυνθώ.
Πολλοί υποστηρίζουν ότι σήμερα, ιδιαίτερα στον χώρο της όπερας, είναι δύσκολο να δημιουργηθούν νέοι μύθοι. Υπάρχουν σύγχρονες σοπράνο που μπορούν να προσεγγίσουν το επίπεδο της Μαρίας Κάλλας;
Πολύ καλή ερώτηση. Τίποτα δεν είναι αδύνατο. Φυσικά στην εποχή της υπήρχαν καλύτερες τραγουδίστριες (προσωπικά νομίζω ότι η Τζέσι Νόρμαν ήταν μια υπέροχη φωνή). Η μαγεία όμως της Κάλλας βρίσκεται αλλού: το να συγκρούονται όλα αυτά τα στοιχεία την ίδια στιγμή όπως συνέβη με εκείνη: ομορφιά, φήμη, δημόσια πάθη, λάμψη, ταλέντο και Ελλάδα. Δεν ξέρω. Σαν να ζητάμε πολλά!
INFO
Ηρώδειο, απόψε στις 21.30
(τηλ. 210-3241.807).
Εισιτήρια: 10-35 ευρώ. Συμμετέχει η Κρατική Ορχήστρα Αθηνών υπό τη διεύθυνση του Γιώργου Πέτρου. Στο πλαίσιο του Athens Democracy Forum
