Τότε τους λέγαμε «γεγέδες» –στη Γαλλία όμως «φοριόταν» το «Yé-yé» (εκ του «yeah yeah» που ακουγόταν πολύ συχνά στους Beatles), και ένας εκ των σημαντικοτέρων εκπροσώπων του ιδιώματος ήταν και ο Ρισάρ Αντονί, περισσότερο γνωστός σήμερα για το σουξέ «J’entends siffler la train», δηλαδή τη γαλλική διασκευή του «A hundred miles». Παρά τη γαλλική «βούλα» όμως, ο ίδιος υπήρξε παιδί της μεγάλης αιγυπτιακής σχολής, όπως άλλωστε η Νταλιντά, αλλά και ο Ντέμης Ρούσος –τότε που η χώρα τού Φαρούκ ήταν ο παράδεισος του γνήσιου κοσμοπολίτη.
Γοητευμένος λοιπόν από τα μπλουζ, ο Ρισάρ Αντονί ξεκίνησε διασκευάζοντας μεγάλες αμερικανικές επιτυχίες, σαν το «You are my destiny» και το «What’s new pussycat?». Ηταν, με άλλα λόγια, πιο κοντά στο «μπελκάντο» παρά στο ροκ εν ρολ, και αυτό τελικά του στέρησε την πρωτοκαθεδρία από τον Τζόνι Χαλιντέι, που εμφανίστηκε λίγα χρόνια μετά με σαφώς πιο άγριο ύφος. Ο Ρισάρ όμως δεν εγκατέλειψε ποτέ τη σκηνή, συνεχίζοντας να κυκλοφορεί άλμπουμ μέχρι προσφάτως. Η δε επιστροφή του κοινού σήμερα σε έναν πιο vintage ήχο τον ευνόησε και εμπορικώς.
Το 1978 είχε επιχειρήσει μια νέα καριέρα στις Ηνωμένες Πολιτείες, αλλά επέστρεψε στη Γαλλία λίγα χρόνια μετά (ίδια διαδρομή επανέλαβαν και όλοι οι συνάδελφοί του, συμπεριλαμβανομένου και του Χαλιντέι), και η κακή οικονομική του κατάσταση τον οδήγησε στη φυλακή το 1983 –αν και μόνο για τρεις ημέρες. Η δε προσωπική του ζωή ήταν αυτό που λέμε «πολυτάραχη»: αμέτρητες οι δικαστικές αναμετρήσεις με τις πρώην συντρόφους του, οι οποίες του χάρισαν εννέα παιδιά. Αφησε την τελευταία του πνοή την περασμένη Κυριακή, έπειτα από μια σύντομη αλλά και άνιση μάχη με τον καρκίνο.
