Κάθε φορά που ένα βιβλίο μεταφέρεται στη μεγάλη οθόνη, τόσο το κοινό όσο και οι κριτικοί αναρωτιούνται κατά πόσο η ταινία είναι καλύτερη από την πηγή. Στην περίπτωση του «American sniper» («Ελεύθερος σκοπευτής») του Κλιντ Ιστγουντ, ωστόσο, μια τέτοια σύγκριση αναδεικνύει τη διαφορετική λειτουργία της κινηματογραφικής αφήγησης, όπως επισημαίνει ο Ρόμπερτ Αϊτο στους «Νιου Γιορκ Τάιμς».
Μια από τις πιο συγκινησιακά φορτισμένες σκηνές του φιλμ θέλει τον ελεύθερο σκοπευτή Κρις Κάιλ, τον οποίο υποδύεται ο Μπράντλεϊ Κούπερ, να πυροβολεί ένα αγόρι με οβίδα στα χέρια και στη συνέχεια τη μητέρα του. Παρά τους ενδοιασμούς του, πάτησε τη σκανδάλη για να προστατεύσει τους συναδέλφους του πεζοναύτες στο Ιράκ. Το συγκεκριμένο συμβάν, ωστόσο, δεν υπάρχει πουθενά μέσα στο βιβλίο. Κόπηκε κατά την αξιολόγηση από την ειδική επιτροπή του υπουργείου Αμυνας των Ηνωμένων Πολιτειών.
Σε μια άλλη σκηνή, ο σκοπευτής με τα περισσότερα θύματα στην ιστορία του αμερικανικού στρατού ακούει τον αδελφό του Τζεφ, επίσης πεζοναύτη, να επικρίνει τον πόλεμο στο Ιράκ. Στην πραγματικότητα ο διάλογος είναι προϊόν της φαντασίας του σεναριογράφου Τζέισον Χολ. «Ο Τζεφ δεν βίωσε αυτή τη στιγμή. Ομως, εκατομμύρια άλλοι βετεράνοι το έκαναν και έτσι η σκηνή είναι αληθινή κατ’ αυτή την έννοια» παραδέχθηκε η σύζυγος του Κάιλ, η οποία συνέβαλε στην παραγωγή της ταινίας, μετά τη δολοφονία του αγαπημένου της (σαν σήμερα το 2013, από νεαρό βετεράνο του Ιράκ).
Οταν ο Κάιλ έγραψε το βιβλίο το 2010 είχε αποστρατευθεί έπειτα από τέσσερις αποστολές στο Ιράκ και κουβαλούσε νωπά τα σημάδια του πολέμου. Μέσα στα δύο χρόνια που μεσολάβησαν ώσπου να ανακαλύψει την ιστορία του το Χόλιγουντ είχε πια προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα της ζωής του και αυτή η αλλαγή πέρασε στις αφηγήσεις του προς την ομάδα του Ιστγουντ.
