Το 2011, όταν το βωβό «The Artist» άφηνε πολύ κόσµο άφωνο µπροστά στην οµορφιά ή στην επιτυχία του, η πρωταγωνίστρια Μπερενίς Μπεζό µπορεί και να δαγκωνόταν λιγάκι βλέποντας τον σύζυγό της και σκηνοθέτη της ταινίας Μισέλ Χαζναβισιούς, αλλά και τον πρωταγωνιστή Ζαν Ντιζαρντέν να κερδίζουν χρυσό αγαλµατάκι. Ακόµα και εκείνος ο σκανταλιάρης σκύλος, ο Αγκι, έπαιρνε λίγη από τη λάµψη του φιλµ. Οχι ότι οι δηµοσιογράφοι ή οι παράγοντες προσπερνούσαν αδιάφορα µια γυναίκα µε την υποσχόµενη οσκαρική υποψηφιότητα και την ελαφρώς αυθάδη γοητεία της Μπεζό. Απλώς, γύρω από τα µπόλικα κόκκινα χαλιά που περπατούσε, η οµορφιά της και η σχέση της µε τον σκηνοθέτη ήταν για πολλούς η πρώτη εξήγηση της διαφαινόµενης καριέρας της.
Σε μία από αυτές τις χλιδάτες τελετές συναντήθηκε με κάποιον που επίσης μετρούσε αντίστροφα για την εκτόξευση στο κινηματογραφικό στερέωμα. Ο Ιρανός Ασγκάρ Φαραντί και το «Ενας χωρισμός» του βρίσκονταν στην πρώτη θέση καταλόγων με τις καλύτερες ξένες ταινίες και η γνωριμία του με την Μπεζό την οδήγησε σε ένα ρόλο που δεν θα μπορούσε να απέχει περισσότερο από την παιχνιδιάρα και σαγηνευτική Πέπι Μίλερ της ταινίας «The Artist». Θα υποδυόταν τη Μαρί, μια Γαλλίδα που προσπαθεί να οριστικοποιήσει το διαζύγιό της με τον ιρανό σύζυγό της, διαδικασία στην οποία παρεμβάλλονται ο νέος της σύντροφος, τα παιδιά της και το παρελθόν όλων.
Τα γυρίσματα δεν ήταν παίξε – γέλασε. Σε πρόσφατη συνέντευξή της η Μπεζό θυμόταν ότι ο σχολαστικός Φαραντί ήθελε τους ηθοποιούς σε πρόβες επί δύο μήνες και στο σετ, επί έξι. Τελικά, όσοι το περασμένο φθινόπωρο έκοψαν ελληνικό εισιτήριο για το «Παρελθόν» είδαν την κάμερα να εισβάλλει σε μια οικογένεια τίγκα στα μυστικά, τα μέλη της οποίας ήταν πειστικά δυσαρεστημένα, εν μέρει γιατί ο σκηνοθέτης δεν επέτρεψε στο συνεργείο να γίνει παιδική χαρά. «Σαν πολύ χαρούμενη, πολύ ξεκούραστη δείχνεις» έλεγε στην Μπεζό. Μια φορά που εκείνη χαζολογούσε με τους τεχνικούς, ο Φαραντί τους κατσάδιασε όλους. Η μέθοδός του, πάντως τον δικαίωσε, καθώς μερικούς μήνες αργότερα η Μπεζό κέρδισε στις Κάννες το βραβείο καλύτερης ηθοποιού.
Δεν ήταν δα και άπειρη… Μετά το φιλμ «The Artist» είχε συμμετάσχει στη ρομαντική κομεντί «Χτυποκάρδια στο γραφείο», είχε πρωταγωνιστήσει στο «Au bonheur des ogres», είχε χαρίσει τη φωνή της στο «Brave», είχε κερδίσει το βραβείο Ρόμι Σνάιντερ. Μεταξύ των άλλων αρετών, της αναγνωρίστηκε η ικανότητα να φέρνει μια λοξή υποκριτική ματιά πάνω στη χώρα που τη φιλοξενεί – η Μπεζό έφτασε στη Γαλλία το 1979, όταν οι αργεντινοί γονείς της το έσκασαν από τη χούντα της πατρίδας τους, και εργάστηκε στη Γαλλία σε κινηματογράφο και τηλεόραση για 15 χρόνια. Η πρώτη φορά που τη φλέρταρε το Χόλιγουντ ήταν το 2001 για την ταινία «A Knight’s tale», ο σκηνοθέτης της οποίας την ήθελε για πρωταγωνίστρια μέχρι που είπε την άποψή του το στούντιο. Το 2006 γνώρισε στα γυρίσματα του «OSS 117 – Αποστολή στο Κάιρο» τον Χαζναβισιούς και κατόπιν απέκτησαν δύο παιδιά. Σήμερα ζουν στο Παρίσι, όπου η Μπεζό κυκλοφορεί με το μετρό ή με το ποδήλατό της. Παλιά ήταν λίγο επιθετική με τους φωτογράφους, σήμερα είναι απλώς συγκαταβατική.
Αντίθετα πάντως με την περίπτωση του Ντιζαρντέν, η Μπεζό εξηγούσε σε εκείνη τη συνέντευξη ότι οι χολιγουντιανές προτάσεις της είναι μηδενικές. Η Αμερική δεν έχει πολλούς ρόλους για γυναίκες μεταξύ 35-45 ετών, αν της τηλεφωνούσε πάντως ο Ανγκ Λι θα πήγαινε τρέχοντας. Προς το παρόν δουλεύει για το έργο «The Search» του συζύγου της, με φόντο τη ρωσική εισβολή στην Τσετσενία, ελπίζοντας η ταινία να φτάσει έως τις Κάννες. Τα γυρίσματα ήταν επίπονα κατά τη γνώμη της Μπεζό που υποδύεται μια απεσταλμένη του ΟΗΕ, γιατί εκτός από την ίδια και τη συμπρωταγωνίστριά της Ανέτ Μπένινγκ, οι υπόλοιποι ούτε επαγγελματίες ηθοποιοί ήταν ούτε αγγλικά μιλούσαν. Κάθε μέρα, διηγιόταν πρόσφατα, «ο Μισέλ ήθελε να τα παρατήσει» – πάλι καλά δηλαδή που στο δωμάτιο του μοντάζ αποκαλύφθηκε ότι το υλικό ήταν εν τέλει καλό. Το δε φάντασμα του «Artist» πλανιέται πάνω από τα κεφάλια και των δύο. «Είναι από τα πράγματα που δεν λες φωναχτά» παρατηρούσε, «αλλά βρίσκονται εκεί: “αφού έχω Οσκαρ, θα πει ότι είμαι καλός” ή “η ταινία πρέπει να βγει καλή γιατί έχω Οσκαρ”. Ο Μισέλ ξέρει ότι όλοι θα τη δουν προσεκτικά. Τελικά έκανε την ταινία που ήθελε, αλλά αυτό δεν σημαίνει ότι θα λειτουργήσει ή ότι θα αρέσει στους κριτικούς».
