Είδαμε το «Κήπος Στάχτες»

Σε εκείνη τη γειτονιά ίσως να μην περνούσα ποτέ. Ηρέμησα μόνο όταν είδα ένα ζευγάρι να ψάχνει την ίδια στενή σιδερένια πόρτα. Ανταλλάσσουμε αμήχανα βλέμματα. Αναζητούμε τον χώρο όπου παίζεται η παράσταση «Κήπος Στάχτες».

Πίσω από την πόρτα νομίζεις ότι είναι στημένο ένα παλιατζίδικο. Κεντημένα καδράκια κι αμπαζούρ, βελουδένια άλμπουμ, παλιά παπούτσια, κρυστάλλινα ποτήρια, μια παλιά πιατοθήκη, μια τηλεόραση σκεπασμένη με μουσαμά…

Γρήγορα τα ασύνδετα αντικείμενα γίνονται οικεία. Αναγνωρίζω διάφορα που παρόμοιά τους στόλιζαν το σπίτι της γιαγιάς, το εξοχικό μιας θείας. Αντικείμενα σκορπισμένα σαν να είχαν φυτρώσει σε έναν κήπο αναμνήσεων. Εκεί σκορπισμένοι κι οι θεατές – περί τα 20 άτομα – κάθονταν σε πεζούλια και σεντούκια, σε παλιές ψάθινες καρέκλες και σκαμνάκια, ενώ στον διπλανό κήπο ανενόχλητοι μετανάστες έβλεπαν τηλεόραση και η γειτόνισσα της πιο κει πολυκατοικίας άπλωνε την μπουγάδα της.

Εκεί, ο Ηλίας Κουνέλας μεταμορφώθηκε σε παιδί που τον φροντίζει η μητέρα του – Ζωή Τούντα. Ενα καλωσόρισμα για να ανέβουμε στο δίπατο σπίτι. Να χαζέψουμε την παλιά ραπτομηχανή, την αδειανή ντουλάπα, τους τοίχους γεμάτους σκιές. Και να αρχίσουμε να ακούμε την ιστορία των ηθοποιών – στην παρέα μπήκε και ο Κωνσταντίνος Καρβουνιάρης -, να μιλούν για την εμπειρία τους από μια παράσταση που μπορεί να μην είχα δει, αλλά έμοιαζε σαν να την ξέρω. Εμπειρία που μπερδευόταν γοητευτικά με τη ζωή των ίδιων των πρωταγωνιστών σε ένα ειλικρινές παιχνίδι αυτοσχεδιασμού.

Συγκίνηση, ειλικρίνεια, στιγμές και συναισθήματα που ήταν σχεδόν αδύνατον να μην αγγίξουν κάποια ευαίσθητη χορδή. Τόσο που κανείς δεν φεύγει χωρίς να θυμηθεί μια γιαγιά, να αναζητήσει δεσμούς καταγωγής, να ξύσει τα παιδικά τραύματα, να φωτίσει ξεθωριασμένες αναμνήσεις. Κι αν το φινάλε είχε γενναίο χειροκρότημα για τους τρεις νέους, είχε άλλο τόσο δάκρυ καθώς κατάφεραν να κοιτάξουν βαθιά μέσα στην ψυχή όσων κάθονταν απέναντί τους.