Το υψόμετρο μιας περιοχής φαίνεται πως διαδραματίζει πιο καθοριστικό ρόλο στην εκφορά της ομιλίας απ’ ό,τι πιστευόταν μέχρι σήμερα. Ομάδα επιστημόνων με επικεφαλής τον δρα Καλέμπ Εβερετ από το Πανεπιστήμιο του Μαϊάμι, υποστηρίζουν ύστερα από έρευνα που έκαναν, ότι η ομιλία των ανθρώπων που ζουν σε μεγαλύτερα υψόμετρα χαρακτηρίζεται από την εκφορά πεταχτών λαρυγγικών συμφώνων –που δεν υπάρχουν για παράδειγμα στην αγγλική γλώσσα –και ο λόγος είναι η μικρότερη πυκνότητα του αέρα στα βουνά. Μέχρι σήμερα, αρκετοί γλωσσολόγοι πίστευαν ότι περιβαλλοντικοί παράγοντες επηρέαζαν περισσότερο το λεξιλόγιο μιας γλώσσας παρά τη φωνητική χροιά της. Οι επιστήμονες διαπίστωσαν ότι το 87% των γλωσσών που χαρακτηρίζονταν από πεταχτά λαρυγγικά σύμφωνα ομιλούνται από ανθρώπους που διαμένουν σε μια ακτίνα 500 χιλιομέτρων από περιοχές με ιδιαίτερα μεγάλο υψόμετρο σε όλο τον κόσμο.
Οσο μεγαλύτερο είναι το υψόμετρο μια περιοχής, τόσο περισσότερο η γλώσσα των ανθρώπων χαρακτηρίζεται από τους συγκεκριμένους ιδιωματισμούς. «Αυτό αποτελεί ισχυρή απόδειξη ότι η γεωγραφία πράγματι επηρεάζει τη φωνολογία, το ηχητικό σύστημα των γλωσσών», παρατηρεί ο δρ Εβερετ.
Οι περιοχές που οι επιστήμονες ορίζουν ως μεγάλου υψομέτρου είναι εκείνες που βρίσκονται πάνω από 1.500 μέτρα από το επίπεδο της θάλασσας. Ορισμένες από τις πιο πυκνοκατοικημένες περιοχές στον κόσμο με μεγάλο υψόμετρο βρίσκονται στον Καύκασο, στην Κορδιλιέρα των Ανδεων, στα υψίπεδα της Αιθιοπίας, στο Θιβέτ, στην Ανατολική Αφρική.
Οι επιστήμονες συνέκριναν περί τις 600 αντιπροσωπευτικές γλώσσες σε όλο τον κόσμο, 92 εκ των οποίων παρουσίαζαν αυτούς τους ιδιωματισμούς.
