Είναι μόλις 43 ετών, θεμελίωσε προ πολλού δικαίωμα συνταξιοδότησης, εργάζεται από τα 8 του, υποβάλλει φορολογικές δηλώσεις από τα 14, προτείνει περισυλλογή στους πολιτικούς, ντύνει με μουσική φρίκης, φόβου και απελπισίας την ταινία της παγκόσμιας οικονομικής και κυρίως ηθικής κρίσης και γιορτάζει 35 χρόνια με τα δάκτυλά στη σκανδάλη – τα πλήκτρα του πιάνου του.
To παιδί-θαύμα της δεκαετίας του ’80, o «αμήχανος έφηβος» αργότερα, ύστερα το «πρώην παιδί-θαύμα», ο πιανίστας Δημήτρης Σγούρος γιορτάζει αύριο στο Μέγαρο Μουσικής Θεσσαλονίκης τα 35 «ηρωικά» χρόνια του στο πιάνο με την «Ηρωική» του Μπετόβεν.
Επιχειρώντας μια αποτίμηση της μουσικής 35ετίας από εκείνον τον Μάιο του 1977 στο Δημοτικό Θέατρο του Πειραιά (έσοδα – έξοδα – κέρδη) δηλώνει: «Αυθόρμητα πρόσφερα την ψυχή, το μυαλό, τη μεγάλη μου αγάπη γι’ αυτό που κάνω. Μουσική. Στο κοινό μου και στον ίδιο μου τον εαυτό. Εκείνοι μου προσέφεραν ως ανταπόδοση το ότι αρέσκονται στην μουσική όπως την παρουσιάζω. Τα 35 χρόνια μου προσέφεραν ωριμότητα, εμπιστοσύνη σ’ αυτό που κάνω και ανθρώπους γύρω μου που οι περισσότεροι με αγαπούν και που εμείς οι καλλιτέχνες το έχουμε τόσο ανάγκη».
«Το παιδί – θαύμα μεγάλωσε και σήμερα, στα 43, σας έμεινε το θαύμα μόνο του;» – θέτουμε την ανίερη ερώτηση στο «παιδί», που όταν το συνάντησε ο μεγάλος πιανίστας Αρθούρος Ρουμπινστάιν ευχαρίστησε τον Θεό και τον χαρακτήρισε ως τον καλύτερο πιανίστα που άκουσε ποτέ, συμπεριλαμβανομένου του εαυτού του.
«Πράγματι, το παιδί μεγάλωσε. Παραμεγάλωσε, θα έλεγα, αλλά πάντα μέσα μου παραμένω ένα μεγάλο παιδί. Ποτέ όμως δεν ήμουν μόνος μου ούτε και θά ‘θελα να μείνω. Είχα και έχω πάντα φίλους γύρω μου, την οικογένειά μου και για αρκετά χρόνια έναν μακροχρόνιο δεσμό. Είμαι άνθρωπος κι εγώ, με σάρκα και οστά, με αισθήματα, σκέψεις και προβληματισμούς. Πηγαίνω στο θέατρο, στο γήπεδο, σε κέντρα διασκέδασης κατά καιρούς. Αρχισα να καπνίζω στα 14 μου, το σταμάτησα, το ξανάρχισα για λίγο. Δεν πίνω γιατί δεν με πάει το ποτό».
Οχι, δεν θα μπορούσε να είναι πολιτικός γιατί «από κατασκευής μου είμαι πολύ ευθύς και ειλικρινής άνθρωπος και ανεξάρτητη φύση. Αυτό σημαίνει ότι δεν θα μπορούσα ποτέ να δεχθώ να εκτελέσω εντολές που δεν θα έκρινα σωστές και μάλιστα ανεξέλεγκτα. Αρα, χρειάζεται από τους πολιτικούς περισσότερη και μεγαλύτερη περισυλλογή, σκέψη, συνείδηση και αγάπη προς την πατρίδα».
