Οταν ήταν στα καλύτερά της, ήταν σοκαριστικά καλή. Σπάνια φωνή, ερμηνείες συγκλονιστικές. Η μόνη για την οποία συμφωνούσαν οι περισσότεροι πως στεκόταν δίπλα στην Μπίλι Χόλιντέι και τη Σάρα Βον. Είχε την τζαζ – σόουλ φωνή με το χαρακτηριστικό «χρώμα» που όπου την ακούς θέλεις να μάθεις από πού έρχεται.
Πολύ αδύνατη, πάνω σε ψηλά τακούνια, με μόνιμα προβλήματα ισορροπίας, το μαύρο μαλλί της φουσκωμένο σαν παρωδία κότσου αναφορά στα γυναικεία γκρουπ της Μotown, τα τατουάζ. Ολα θα μπορούσαν να ήταν η Γουάινχαουζ, αλλά δεν ήταν – επειδή την υπογραφή της, όπως όταν τραγουδούσε το «Rehab», την έβαζε η συμπεριφορά της. Mόνιμα εχθρική απέναντι στον εαυτό της, ακόμη και όταν επιτίθονταν σε άλλους. Η Εϊμι με γάντια του μποξ κόντρα στη Γουάινχαουζ.
Η σχέση της με τον Μπλέικ Φίλντερ Σίβιλ (τον οποίον παντρεύτηκε το 2007 και αργότερα χώρισε) δεν μπόρεσε να τη βοηθήσει, αλλά χειροτέρεψε τα πράγματα. Τον εθισμό στο αλκοόλ και τα ναρκωτικά. Ο Μπλέικ ήταν φυλακή, στη φυλακή βρέθηκε για λίγο και εκείνη. Από τη μία κέρδιζε τα Γκράμι και μεγάλωνε τον αριθμό των φαν της σε όλο τον κόσμο, από την άλλη στην προσωπική της ζωή βούλιαζε συνεχώς πιο βαθιά. «Love is a losing game» τραγουδούσε με όλη της την αλήθεια.
Από μικρή στο Βόρειο Λονδίνο όπου γεννήθηκε αγάπησε την τζαζ μέσα από τους δίσκους που έφερνε σπίτι ο πατέρας της, οδηγός ταξί. Στα 10 της έφτιαξε μαζί με φίλους της ένα ραπ γκρουπ και στη συνέχεια παρακολούθησε μαθήματα στο ονομαστό Sylvia Young Theatre School. Είχε αρχίσει να γράφει μουσική όμως και ένας φίλος της, ο οποίος την είχε ακούσει, θεώρησε καλό να στείλει μια ηχογράφηση σε κάποιον επαγγελματία της μουσικής με αποτέλεσμα η Εϊμι να κλείσει συμβόλαιο με την Universal.
Οσοι άκουσαν το άλμπουμ της «Frank», το 2003, κατάλαβαν αμέσως πως δεν είχαν κάτι συνηθισμένο ακούσει. Μια απίστευτη καριέρα ήταν στα πόδια της καθώς ο κόσμος ανακάλυπτε ξανά φωνή, τραγούδι με ένα vintage μοναδικό πακέτο. Η επιτυχία εξασφαλισμένη και τα τραγούδια της αγαπημένα σε όλους. Το 2006 με το «Back to black», σε παραγωγή Μαρκ Ρόνσον κάνει παγκόσμια επιτυχία. «Υοu know I ‘m no good» τραγουδούσε, σαν να είχε βγει από τα στούντιο της Motown. Kαι το 2008 σαρώνει στα Γκράμι. Ηδη όμως από εκείνη τη στιγμή η προσωπική της ζωή έχει αρχίσει να απασχολεί περισσότερο το κοινό από ό,τι η μουσική της. Οι παπαράτσι την κυνηγάνε παντού, έτοιμοι να πιάσουν με τον φακό τους ακόμη ένα στραβοπάτημα της Εϊμι. Είχε να τους δώσει πολλά.
Η απροσδόκητη εμφάνισή της την περασμένη Τετάρτη στο «Roundhouse» του Κάμντεν, όπου συνάντησε στη σκηνή σαν καλή νονά την Ντιόν Μπρόμφιλντ και χόρεψε μαζί της προτρέποντας τον κόσμο να αγοράσει το άλμπουμ της, έμελλε να είναι η τελευταία της μπροστά σε κοινό.
Από προχθές, στο section A του Κάμντεν, το διαμέρισμά της είναι αποκλεισμένο με κορδέλες της αστυνομίας. Στην αγαπημένη της παμπ, στο Κάμντεν, όπου πήγαινε συνέχεια και πολλές φορές σέρβιρε τον κόσμο στο μπαρ, οι τηλεοράσεις έμειναν κλειστές, αλλά το πάρτι συνεχίστηκε. Ώς αργά το βράδυ του Σαββάτου έπαιζαν ska και πολλά άλλα, έτσι όπως θα άρεσε στην Εϊμι.
Μ.Μ.
