Η ξενάγησή µου έγινε νύχτα. Μπήκα στη Βουλιαγµένης και µετά τη διασταύρωση του Α’ Νεκροταφείου έκανα δεξιά. ∆εν ήξερα ότι ο Πρωτέας ήταν τόσο κοντά. Ενα σχολείο, ένα γήπεδο, ένα πάρκο. Στη σκιά ενός δέντρου ένα ζευγαράκι αντάλλασε φιλιά και υποσχέσεις.Στο βάθος φαινόταν η Ακρόπολη. Πιο κοντά όµως ήταν τα φώτα του νυχτερινού σχολείου. Ενα προαύλιο φυλακή. Σε αυτότον λόφο, άλλωστε, κάποτε ήταν φυλακές. Στην αρχαιότητα γυµνάζονταν εδώ οι νόθοι Αθηναίοι. Ο ∆ηµήτρης Κυριακόπουλος θυµάται ακόµη τις µονοκατοικίες. Και είναι µόνο 25 ετών. Τώρα ο λόφος έχει τόσες πολυκατοικίες όσεςκαι η Κυψέλη. Εκτός από τον ∆ηµήτρη, στην ξενάγησή µου συµµετέχει όλη η διοίκηση του Πρωτέα. Ο πιο µεγάλος 25 ετών, ο πιο µικρός 22. Μαζί και ο προπονητής των εφήβων. Η ιστορία τους είναιασυνήθιστη. ΟΠρωτέας υπήρχε από το 1965. Το ‘80 µάλιστα νίκησε και τον ΠΑΟΚ, µε τον νεαρό τότε Παναγιώτη Φασούλα. Το φύλλο του θρυλικού αγώνατο έχουν σε κορνίζα στα γραφεία τους. Τατελευταία χρόνια όµως ο σύλλογος είχε καταντήσει καφενείο συνταξιούχων. Ωσπου τοκαλοκαίρι ο ∆ηµήτρης αποφάσισε ότι δεν θέλει να ξυπνάει δυστυχής στη γειτονιά του.Να κλωτσάει σύριγγες, να ακούει ιστορίες µε τσαντάκηδες και να βλέπει τα παιδιά να σέρνονται από καφετέρια σε καφετέρια. Πήρε λοιπόν πραξικοπηµατικά τον σύλλογο, φώναξε δίπλα του τους παλιούς του φίλους και αποφάσισαν να γίνουν η εξαίρεση. Να φτιάξουν ξανά τη γειτονιά τους – για 100.000 κόσµο µιλάµε – µε κέντρο τον ιστορικό Πρωτέα. «Μια παρέα – µια οµάδα- µια γειτονιά», πουλένε και οινέες φανέλεςτης οµάδας.Ο σουβλατζής πλήρωσε τις εµφανίσεις. Το φροντιστήριο έβαλε τις φόρµες. Η καφετέρια πρόσφερε τις µπάλες.Η ταβέρνα κερνάειµετά τις νίκες. Οι«αλήτες» τουλόφου αστάρωσαν καιέβαψαν ταγήπεδα. Καιο ∆ηµήτρης και το ∆.Σ.του άνοιξαν τα ΚΑΦΑΟ της ∆ΕΗ και φώτισαν τα γήπεδα.Με χρονοδιακόπτη όµως – ναµη γίνονται καισπατάλες. Μπάσκετ, τένις,βόλεϊ, σκάκι. Και τάβλι για τους γονείς που περιµένουν να τελειώσουν οι προπονήσεις, σε λίγες ηµέρες και αερόµπικ για τις µανάδες.
Ενα «γαλατικό χωριό» στην έρηµο της Αθήνας. Εδώ µεγάλωσες;
Εδώ γεννήθηκα,εδώ έπαιξαµπάσκετ, εδώ µένω. Επτά χρονών µε πήγε η µάνα µουκαι γράφτηκα στον σύλλογο. Ο Πρωτέας µάς µεγάλωσε όλους.
Από µπάσκετ µέχρι και έρωτες.
Ολα. «Πού πάµε για σχολείο», «στον Πρωτέα», «πού πάµε αγγλικά;», «στον Πρωτέα», «πού πάµε για καφέ;», «στον Πρωτέα».
Μπλε κόκκινα χρώµατα;
Ναι, όπως ο ∆ήµος Αθηναίων. ∆εν έφυγες ποτέ από τη γειτονιά;
Μόνο όταν έκανα σπουδές στην Ακαδηµία της Κοµοτηνής τέσσερα χρόνια. Ηµουν πανελληνιονίκης µε την οµάδα του Πανιωνίου στο µπάσκετ, είχαµε βγει πρώτοι στην κατηγορία Εφήβων.
Και πώς σου µπήκε η ιδέανα επιστρέψεις στον Πρωτέα;
Οταν γύρισα από τις σπουδές µου το ‘08, πήγα να τους µιλήσω. «Εχω τελειώσει το πανεπιστήµιο, κάνω µεταπτυχιακό, θέλω να µου δώσετε µια οµάδα να προπονήσω». Ούτε εξουσίες ζήτησα ούτε προεδριλίκια ούτε τίποτα. Με έδιωξαν.Το πήρα πολύ προσωπικά, το δούλεψα πολύ στο µυαλό µου και πήγαµε το καλοκαίρι, κάναµε ένα µικρόπραξικόπηµα, τους διώξαµε και πήραµε την οµάδα.
Ηταν γερασµένοι;
Καλοί άνθρωποι, δενµπορούσανόµως να ακολουθήσουν τους ρυθµούς της εποχής. ∆εν ήθελαν να πάνε στο καφενείο και πήγαιναν στον Πρωτέα. ∆εν υπήρχαν αθλητές, δεν υπήρχαν ρούχα, µόνοη σφραγίδα υπήρχε. Και γίνεσαι πρόεδρος λοιπόν.
Σηκώσαµε τα µανίκια. Στην αρχή µόνος µου, µετά µαζεύτηκαν παλιοί συµπαίκτες, συνοµήλικοι, φοιτητές, πτυχιούχοι. Ηταν σαν όλη η γειτονιά να περίµενε να ξαναφτιαχτεί ο Πρωτέας.
Οταν λες γειτονιά;
100.000 κόσµος. Ηπεριοχή του Κυνοσάργους, ΝέοςΚόσµος δηλαδή. Λόφο Λαµπράκη τον λένεσήµερα. Πριν από 2.500 χρόνια εδώ πήγαινε σχολείοο Θεµιστοκλής. Εδώ ήταν η παλαίστρα των νόθων Αθηναίων. Μετά έγιναν οι φυλακές των Γερµανών. Μια ξεχασµένη γειτονιά στην καρδιά της Αθήνας, 400 µ. από τους Στύλους του Ολυµπίου ∆ιός, ένα χιλιόµετρο από τοΚολωνάκι. Μεανεργία, ναρκωτικά, σκουπίδια, χωρίς πάρκινγκ, µε εγκαταλειµµένα αυτοκίνητα, µεκουφάρια εργοστασίων.
Αθλητικά σε ποιο σηµείο βρισκόταν η οµάδα;
Κάποτε έπαιξε και στην Α2. Τώρα παίζουµε στη Γ’ Τοπική Κατηγορίατης Αθήνας,στην προτελευταία κατηγορία του ελληνικού µπάσκετ, αλλά έχουµε ένα γήπεδο γεµάτο,που δεν έχουν ούτε οµάδες της Α1.
Πόσα άτοµα;
200, 300, 400, όσοι χρειαζόµαστε για να κερδίσουµε. Είναι πάντα όλη η γειτονιά εκεί, όλοι οι παλιοί συµµαθητές, όλοι οι παλιοίφίλοι. Κυνηγάµε καικάνα τσαντάκια πού καιπού στον πεζόδροµο. Κατεβαίνω να πιω καφέ και έρχονται οι γιαγιάδες και µου φιλάνε τα χέρια. Το καλοκαίρι δεν µπορούσαν να περάσουν οι µαµάδες µε τα καρότσια από τον πεζόδροµο, τόση αλητεία υπήρχε, και τώρα τα γήπεδα είναι γεµάταπαιδιά.
Πόσα παιδιά αθλούνται τώρα στον Πρωτέα;
170, σε έξι µήνες. Ο στόχος µου είναι να µετέχουν όλοι οι κάτοικοι, ανεξαρτήτως ηλικίας και αθλητικήςικανότητας. Απόαγωνιστικό µπάσκετ για τον 15χρονο που έχει ένα µέτρο άλµα, µέχριαερόµπικ γιατη µαµά του που είναι 50 χρονών και κινδυνεύει από οστεοπόρωση. Για όλους. Να απορροφήσουµε όλο τον κόσµο,ακόµα και τον πρεζάκια.Εβαλα τα κλάµατα όταν πήγα να φτιάξουµε το γήπεδο και ήρθαν και οι ναρκοµανείς.
Τι εννοείς;
Μπαντανόβουρτσα καιβάφαµε όλοι µαζί. Τα γήπεδα ήταν εγκαταλειµµένα;
Πώς είναι τα γκέτο στην Αµερική; Ηταν τρία γήπεδα γκέτο.
Με τι λεφτά τα κάνατε όλα αυτά;
Με 1.000 ευρώ που έβαλα εγώ στην αρχή για να πληρώσουµε τα τρία νοίκια, γιατί θα µας έδιωχναν. Ταυπόλοιπα ταβρήκαµε απότη γειτονιά. Ο ένας είχε σουβλατζήδικο, έδωσε 
Τώρα έχει λεφτά ο σύλλογος;
Ο σύλλογοςφέτος θακάνει προϋπολογισµό 35.000 ευρώ χωρίς να έχει κανέναν επενδυτή. Τα οποία 35.000 ευρώ, αν το καλοσκεφτείς, θα επιστρέψουν στην τοπική οικονοµία. Σεπαιδιά που έχουν αναλάβει προπονητές. Σε ανθρώπους που πουλάνεαθλητικά. Σε αυτούς που µας νοικιάζουν τα γραφεία.
Ενίσχυση από το κράτος ή από τον δήµο έχεις ζητήσει;
Οχι. Ούτε τα λεφτά τους θέλω ούτε τίποτα. Είναι πολύ συµπαθής άνθρωποςο Καµίνης, πιστεύω ότι θαπετύχει, αλλάεµένα αν µεαφήσει ήσυχο, θαείµαι ευτυχισµένος. Πήγα στον ΟΝΑ και ζήτησα 20 µπάλες και ένα φιλέ και µου έδωσαν µία µπάλα, λες και ήµουν κανένας ζητιάνος – και τους σιχάθηκα λίγο.
ΟΝΑ;
Οργανισµός Νεολαίας και Αθλησης του ∆ήµου Αθηναίων. Γεµάτος µε κοµµατόσκυλα. Οι πολιτικοί έρχονται στη γειτονιά πριν από τις εκλογές, πίνουν καφέ, βγάζουν φωτογραφίες, υπόσχονται και µετά τίποτα.
Εσύ δεν είχες ποτέπάρε-δώσε µε την πολιτική;
Στο πανεπιστήµιο ήµουνκαι εγώ αριστερός. Οπως όλοιδηλαδή.Σαν µαθητής πολέµησα τον Αρσένηκαι σαν φοιτητής τηΓιαννάκου. Και τώρα για να εξιλεωθώ πήγα και την ψήφισα στις ευρωεκλογές. Ντρέποµαιγι’ αυτό αλλά είχα φάει µεγάλο παραµύθι στο πανεπιστήµιο. Αλλά µετον Αρσένη είχα δίκιο. Πολλάτα µαθήµατα καιήταν µόνο και µόνο για να πηγαίνουµε φροντιστήριο.
Υπήρξες ποτέ χουλιγκάνος;
Οχι, ποτέ.Πήγαινα στογήπεδο, φώναζα για την οµάδα αλλά ποτέ δεν πέταξα µια πέτρα.
Εβριζες;
Εχω βρίσει. Και τώρα µπορεί να ξεφύγει και να βρίσω τον αντίπαλο, τον διαιτητή και τον εαυτό µου πιο πολύ. Και τιµωρία έχω πάρεισαν αθλητής, ένας φυσιολογικός άνθρωπος δηλαδή. ∆εν είµαι κάτι το διαφορετικό.
∆εν αρρώστησες δηλαδή ποτέ για κάποια οµάδα;
Τη γλίτωσα. Ηµουν «λίγο οπαδός».Το «πολύ» είναι κακό.
Στους πιτσιρικάδεςτώρα τι λες;
Τους λέµε ότι δεν µπορεί να υπάρχει βία σε αυτό που κάνουµε, δεν χωράει εκεί µέσα. Βέβαια υπήρξε ένα γεγονός βίας στον Πρωτέα… Χάσαµε και βγήκαν 3 πιτσιρικάδες και πέταξαν µια πέτρα σε ένα πούλµαν. Ηταν ντροπή, δεν ήταν; Τους διώξατε από την οµάδα;
Οχι, γιατίαν έφευγανθα γινόντουσανχειρότεροι. Τους µίλησαόµως καινοµίζω ότι κατάλαβαν.
Μέχρι πού θέλεις να φτάσει ο Πρωτέας στο µπάσκετ; Εχειςκάποιον στόχο;
Οσο ψηλά µπορώ, µε ταπαιδιά της γειτονιάς όµως. Αν είµαι µάγκας και τα δουλέψω καλά τα παιδιά, ας φτάσω και στο ΝΒΑ. Αν δεν είµαι ας παίζω ∆’ τοπική.
Αν ερχόταν ένας επιχειρηµατίας και σου έλεγε «θα σου δώσω200.000 ευρώ» τι θα του έταζες;
Πόσες κατηγορίες θα ανέβουµε; Καµία φέτος. Θα αγόραζα γραφεία για την οµάδα και θα χάλαγα και 100.000 ευρώ,για να κλείσω το γήπεδο και να κάνω ένακλειστό. Καισε 5 χρόνια θα έπαιζα 3 κατηγορίες παραπάνω,µε τα παιδιά τηςγειτονιάς όµως. ∆εν θέλωδηλαδή να γίνω παράγοντας, δεν θέλω να αγοράζω και να πουλάω παίκτες.
Λεφτά δεν θέλεις να βγάλεις;
Τι να τακάνω; Εχω µάθει χωρίς λεφτά. Ο πατέρας µου ήταν ξενοδοχοϋπάλληλος και η µητέρα µου στα οικιακά. Και τα παντελόνια που φοράω µόνος µου τα έχω «δουλέψει». Στο πανεπιστήµιο πήγα και δεν ήξερα καµία γλώσσα και τώρα µιλάω δύο.
Η κρίση που ζούµε δεν σε φοβίζει;
Οπως όλους µας. Ο καθένας µας όµως πρέπει να δει πώς θα αλλάξει τον δικό του κόσµο. Εµένα όλοι µου οι συµφοιτητές είναι άνεργοι. Και θέλω να τους δείξω ότι µπορούν να τα καταφέρουν. Αν εγώ φτιάξω τη γειτονιά µου, εσύ φτιάξεις τη γειτονιά σου, ο άλλος φτιάξει τη γειτονιά του, θα έχουµε φτιάξει µια πόλη και αν φτιαχτούν όλες οι πόλεις θα έχει φτιαχτεί ηχώρα. 
Μα ήδη είµαι καιπροπονητήςτης αντρικής οµάδας, δεν είχαµε χρήµατα να πάρουµε προπονητή. Και του χρόνου θα ξαναγίνω και παίκτης. Ολο το ∆.Σ. θα παίξει. Είµαστε σε δίαιτα και ετοιµαζόµαστε.
Πώς φαντάζεσαι τη ζωή εδώ σε 10 χρόνια;
∆εν υπάρχει ταβάνι. Το θέµα είναι να µη γεράσει το µυαλό µας.
Εβαλα τα κλάµατα όταν πήγα να φτιάξουµε το γήπεδο και ήρθαν και οι ναρκοµανείς. Πήραν την µπαντανόβουρτσα και βάφαµε όλοι µαζί
Εκανα ένα µικρό πραξικόπηµα και πήρα την οµάδα. Σηκώσαµε τα µανίκια. Στην αρχή µόνος µου, µετά µαζεύτηκαν παλιοί συµπαίκτες, συνοµήλικοι, φοιτητές, πτυχιούχοι. Ο σουβλατζής πλήρωσε τις εµφανίσεις. Το φροντιστήριο έβαλε τις φόρµες. Η καφετέρια προσέφερε τις µπάλες. Η ταβέρνα κερνάει µετά τις νίκες
