«ΦΙΛΕ ΜΟΥ ΜΙΣΑ, είμαι στο Βισμπάντεν, έφτιαξα ένα σύστημα παιχνιδιού, το εφάρμοσα στην πράξη, κέρδισα 10.000 και αμέσως τις έχασα. Το απόγευμα επέστρεψα πάλι στο σύστημα, με κάθε αυστηρότητα, δίχως κόπο, κέρδισα σε μικρό χρονικό διάστημα 3.000 φράγκα. Πες μου: έπειτα από αυτό πώς θα μπορούσα να μην πέσω με τα μούτρα;». Το πάθος του Ντοστογιέφσκι για τη ρουλέτα που πέρασε ατόφιο στον αυτοβιογραφικό «Παίκτη» ταιριάζει γάντι στην ημερήσια διάταξη της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης. Η γερμανίδα σκηνοθέτις Κριστιάνε Πόλε μεταφέρει τη φανταστική πόλη Ρουλέτενμπουργκ του βιβλίου στο Θέατρο της Βασιλείας, όπου ρώσοι και πολωνοί εμιγκρέδες, ευγενείς και απατεώνες ζουν στον ρυθμό της ρουλέτας. Τα τρικ της σκηνοθεσίας υπόσχονται μία καθ΄ όλα σύγχρονη βερσιόν: ο γάλλος τοκογλύφος κοπιάρει το φιζίκ του Αλέν Ντελόν, οι παίκτες που εγκαταλείπουν πληκτρολογούν έναν κωδικό εξόδου και οι υπόλοιποι βρίζουν την τύχη τους ή τον Θεό φορώντας πλαστικές σακούλες στο κεφάλι.
