Στην ανατολή του ταραγµένου 1968, ο Μάιλς Ντέιβις βρέθηκε ενώπιον µιας ασυνήθιστης, για τον ίδιο, κατάστασης. Δεν ήταν πια στα «πράγµατα». Ο τροµπετίστας λογιζόταν ως ο πρίγκιπας της τζαζ επί δύο δεκαετίες διότι χάρη στην καλλιτεχνική ευκινησία περνούσε µε άνεση από τα σκληρά – αυτοσχεδιαστικά – ακούσµατα στον λυρισµό. Εδειχνε τον δρόµο και οι άλλοι απλώς ακολουθούσαν. Με τη µουσική του συµβάδιζε και η προσωπικότητά του κρος µέσα στα άψογα µοχέρ κοστούµια του, απροσπέλαστος πίσω από µια απαράµιλλη λάµψη. Κι όµως στα 41 του το στέµµα του πρίγκιπα της τζαζ γλίστρησε από το κεφάλι του εξαιτίας νέων ακουσµάτων. Τι κι αν στις εµφανίσεις µε το κουιντέτο του µάζευε κόσµο, τι κι αν ηχογραφούσε εµπνευσµένα άλµπουµ, η νέα γενιά Αφροαµερικανών που είχε απογαλακτιστεί από τη Μotown και την Βlack Ρower προτιµούσε ήχους του Τζέιµς Μπράουν κι όχι το αινιγµατικό ζεν «So What» του.

Ο Ντέιβις δεν το έβαλε κάτω. «Δεν είχε έρθει η ώρα µου για να γίνω ανάµνηση», έγραφε στην αυτοβιογραφία του το 1990. Τα επόµενα δύο χρόνια πραγµατοποίησε µια θεαµατική αλλαγή. Διέλυσε το κουιντέτο του για χάρη του µοδάτου τότε ηλεκτρικού ήχου. Συνέπραξε µε δύο ντράµερ, δύο µπασίστες και δύο – καµιά φορά και τρεις – κιµπορντίστες. Ηταν µια διαδικασία εξερεύνησης που κορυφώθηκε το 1970 µε το θρυλικό «Βitches Βrew», ένα άλµπουµ που «γέννησε» ένα νέο άκουσµα, το fusion, το οποίο επανεκδίδεται (από τη Sony Jazz) µε αφορµή τα 40 χρόνια από την πρώτη ηχογράφηση και κυκλοφορία του (από την Columbia Records). Στην πορεία τα φανταχτερά κοστούµια από φίνο σουέντ αντικαταστάθηκαν από δερµάτινα ρούχα και «προχωρηµένα» για την εποχή αξεσουάρ.

Καταλυτικό ρόλο στην αλλαγή αυτή διαδραµάτισε µια γυναίκα. Η τότε φιλενάδα του Μπέτι Μάµπρι, 22 ετών. Γνωρίστηκαν τέλη του ‘67, παντρεύτηκαν έναν χρόνο αργότερα κι έµειναν έτσι για µόλις 12 µήνες. Οµως η επιρροή της στον Ντέιβιντ διήρκεσε περισσότερο και ήταν προφανής.

Οταν συναντήθηκαν η Μάµπρι ήταν ήδη επιτυχηµένο µοντέλο και η εντυπωσιακή εµφάνισή της ταίριαζε µε το φλογερό πνεύµα της και την ιδιαίτερη ευαισθησία της. Είχε το δικό της κλαµπ, «Cellar», στη Νέα Υόρκη και σχεδίαζε να ασχοληθεί µε το τραγούδι. Εκείνη άλλαξε τον µουσικό προσανατολισµό του στο ροκ και το φανκ του Τζέιµς Μπράουν, του Σλάι Στόουν και κυρίως στο κράµα του Τζίµι Χέντριξ.

Ακολουθήστε στο Google News και μάθετε πρώτοι όλες τις ειδήσεις
Δείτε όλες τις τελευταίες Ειδήσεις από την Ελλάδα και τον Κόσμο, από