Τέσσερις έφηβοι, ένα καλοκαίρι, ένα πτώμα… Από την πένα του μετρ των θρίλερ Στίβεν Κινγκ προέκυψε μια ασυνήθιστα γλυκιά και νοσταλγική ιστορία ενηλικίωσης. Η μεταφορά της στη μεγάλη οθόνη από τον Ρομπ Ράινερ βρίσκεται στην 94η θέση της λίστας
με τις 100 αγαπημένες ταινίες του Δημήτρη Δανίκα.
Ουίλ Ουίτμαν, Τζέρι Ο΄ Κόνελ, Κόρεϊ Φέλντμαν, Ρίβερ Φίνιξ. Ο σκηνοθέτης Ρομπ Ράινερ αποσπά αξέχαστες ερμηνείες από τους νεαρούς πρωταγωνιστές του
Oλα αρχίζουν με το μολύβι και το χαρτί. Αντε, με τα πλήκτρα και το κομπιούτερ. Ανευ συγγραφής, γιοκ Films. Γκέγκε; Το 1982 λοιπόν ο θηριώδης και πολυγραφότατος Στίβεν Κινγκ, από τους πυλώνες του Μodern Αmerican Cinema, υπογράφει μια μικρή ιστορία με τον τίτλο «Τhe Βody». Δηλαδή «Σώμα». Στην πραγματικότητα Πτώμα. Ο Ρομπ Ράινερ, από τους πιο σοβαρούς, σεμνούς και σκεπτόμενους σκηνοθέτες που διέθετε εκείνη την εποχή η Αμερική, αναλαμβάνει το 1986 να τη μεταφέρει στην οθόνη. Αντε τώρα να τσιμπήσεις θεατές και να βγάλεις χρήμα με τέσσερα πιτσιρίκια. Κι όμως έβγαλε. Λεφτά με ουρά. Κι όμως άφησε ίχνη ανεξίτηλα, μοναδικά. Από τα πιο τρυφερά αντίδωρα του παγκόσμιου σινεμά.
Τέσσερα πιτσιρίκια της πρώιμης εφηβείας, σε κάποια περιοχή των ΗΠΑ στις αρχές του ΄70, αναζητούν τον κρυμμένο θησαυρό. Ετσι αρχίζει το παιχνίδι των (εσωτερικών) λυγμών. Από εκεί η ωριμότητα. Από εκεί η αυτογνωσία. Από εκεί το κόψιμο του ομφάλιου λώρου με την αφασία και τη μακακία. Πάει, τέλειωσε το χα χα χου. Γιατί ο θησαυρός είναι ένας έφηβος νεκρός… Γιατί η συμμορία της γειτονιάς είναι ο μπαμπούλας αλλά και το σημείο αναφοράς. Γιατί η μικρή κοινωνία κοιμάται βαθιά. Και γιατί οι μεγάλοι κοιτάνε τη δική τους δουλειά. Ιt΄ s not any of your business παιδιά! Ποτέ δεν θα ξεχάσω αυτά τα τέσσερα πλάσματα που κυτταρικά πάνε κόντρα σε όλα αυτά. Το χάρισμα της αθωότητας, η καρδιά της ανθρωπότητας. Αλησμόνητη στιγμή. Ολα μοναδικά. Και πάνω απ΄ όλα το καστ. Σε πείθουν με την πρώτη ματιά. Τζόρντι o Ουίλ Ουίτον. Εξαφανίστηκε νωρίς. Τότε, το 1986, μόλις 14. Ακολουθούμενος από τον Τέντι, δηλαδή τον Κόρεϊ Φέλντμαν. Εξαφανίστηκε κι αυτός. Τότε, μόλις 15. Τρίτος ο Βερν, δηλαδή ο Τζέρι Ο΄ Κόνελ. Το ίδιο κι αυτός. Ο Βενιαμίν της παρέας. Μόλις 12. Τελευταίος, αλλά για την κινηματογραφική μνήμη πρώτος, ο Ρίβερ Φίνιξ (1970-1993). Τότε 16. Η μεγάλη ανατριχίλα. Κατέρρευσε από τα drugs πάνω στο άνθος των νιάτων του. Μόλις 23. Ενα βράδυ στο μπαρ του Τζόνι Ντεπ, με συνοδό μια τριτοκλασάτη ενζενί με το όνομα Σαμάνθα Μάθις. Τι της βρήκε, η ψυχούλα του το ήξερε. Ο Πίτερ Μπογκντάνοβιτς, από τους διανοούμενους του αμερικανικού σινεμά, με καλύτερη στιγμή του το ασπρόμαυρο «Χάρτινο φεγγάρι» (Ρaper Μoon- 1973) με Ράιαν Ο΄ Νιλ και Τατούμ Ο΄ Νιλ, θυμάται ένα σουρεαλιστικό επεισόδιο. «Οταν έτρωγα κρέας ο Ρίβερ με προειδοποιούσε: ΄΄Θα σε σκοτώσει΄΄. Την ίδια στιγμή κάπνιζε σαν φουγάρο και συμπλήρωνε: ΄΄Ι know, Ι know΄΄». Ο κρεατοφάγος Μπογκντάνοβιτς, με πατημένα τα εβδομήντα, ζει. Ο φανατικός χορτοφάγος Ρίβερ Φίνιξ πέθανε πολύ νωρίς. Κοίτα σύμπτωση. Ακριβώς δεκαπέντε χρόνια μετά την κατάρρευση του Φίνιξ, δηλαδή το 2008, ένα ακόμα σπουδαίο ταλέντο, ο Χιθ Λέτζερ, καταρρέει οριστικά και αυτός. Ο Ρίβερ στα 23. Ο Χιθ στα 29. Αντε τυχερέ. Εζησες παραπάνω έξι χρόνια. Να τα βράσω φήμη, δημοσιότητα και χρήμα. Ετσι χαραμίστηκε και το εφηβικό πτώμα του «Stand by me». Ετσι χαραμίζονται τα νιάτα παντού. Ετσι και ο Ρίβερ. Γεννηθείς το 1970 στο 
Οι γονείς μετακομίζουν στο Λος Αντζελες και από θεοσεβούμενοι μεταμορφώνονται σε ατζέντηδες του Ρίβερ, ο οποίος στο μεταξύ είχε αλλάξει το όνομά του σε Φίνιξ. Μεγάλο ταλέντο. Εκ του φυσικού. Ετσι, μόλις 15, με την πρώτη έξοδό του στους «Εξερευνητές» του Τζο Ντάντε πλάι στον Ιθαν Χοκ κόβει την ανάσα των κινηματογραφιστών. Αμέσως, λέει ο Ρομπ Ράινερ, το παιδί αυτό στο καστ του «Stand by me». Την ίδια χρονιά και στην «Ακτή του κουνουπιού» (Μosquito coast) του Πίτερ Γουίαρ, ως το παλικάρι της οικογένειας του Χάρισον Φορντ. Παράλληλα παίζει κιθάρα, γράφει τραγούδια, σχηματίζει το γκρουπ Αleka΄s Αttic. Ο Νιλ Τζόρνταν τον θέλει για τη «Συνέντευξη με έναν βρικόλακα» δίπλα στον Τομ Κρουζ και τον Μπραντ Πιτ. Εχασε. Ο Ρίβερ οριστικά δραπέτευσε. Κολυμπώντας σε τόνους από drugs. Ευτυχώς, ο Γκας Βαν Σαντ πρόλαβε να τον τοποθετήσει ζωντανό στην Πινακοθήκη νεανικών ερειπίων με «Το δικό μου Αϊντάχο» (Μy own private Ιdaho1991). What a waste!
ΣΥΝΙΣΤΩ ΕΠΙΣΗΣ
Τρεις ταινιάρες με την ίδια πάνωκάτω θεματική. Κατά χρονολογική σειρά: «Το γλυκό πεπρωμένο» (Τhe sweet here and after) του Ατόμ Εγκογιάν και του 1997 από μυθιστόρημα του Ράσελ Μπανκς, «Αυτόχειρες παρθένοι» (Τhe virgin suicides) της Σοφίας Κόπολα και του 1999 από μυθιστόρημα του Τζέφρι Εugenides και «Σκοτεινό ποτάμι» (Μystic river) του Κλιντ Ιστγουντ και του 2003 από μυθιστόρημα του Ντένις Λιχέιν. Συμπτώσεις της ίδιας διαδρομής. Δηλαδή, νέος και νεκρός. Τις περισσότερες μεταφορικώς. Μερικές φορές κυριολεκτικώς. Το πτώμα είναι θαμμένο κάτω από τα πόδια μας. Και εμείς που ξέρουμε τον δολοφόνο κάνουμε πως δεν καταλαβαίνουμε. Η συνενοχή η μεγάλη κοινωνική πληγή. Λέει ο Κλιντ. Το ίδιο πάνωκάτω και ο Στίβεν Κινγκ.
