«Στην Ελλάδα η club σκηνή έχει πεθάνει εδώ και μερικά χρόνια. Το ότι ίσως

υπάρχει ένα κλαμπ στην Αθήνα και ένα στη Θεσσαλονίκη δεν σημαίνει ότι έχουμε

σκηνή. Και φυσικά δεν μιλάω για τα mainstream clubs που παίζουν μουσική τύπου

Eurovision και λίγο απ’ όλα», λέει ο dj Axel Karakasis

Τον έχω συναντήσει (σπάνια, είναι αλήθεια) σε μεγάλα κλαμπ, όπου ντιτζέι –

σταρ κάνουν φιγούρες στην κονσόλα και ο κόσμος αποθεώνει κάθε φαντεζί αλλαγή

στα κομμάτια. Είναι σε κάποιο σημείο του κλαμπ και παρακολουθεί. Δεν

σχολιάζει, ακούει. Έχω την αίσθηση πως στο μυαλό του παίζει ένα άλλο

σάουντρακ. Πολλοί από όσους κινούνται περί του κλάμπινγκ πιάνουν κουβέντα μαζί

του – είναι ωραίο να πετυχαίνεις πολλούς ντιτζέι μαζί κάτω από την κονσόλα. Ο

Axel (Αλέκος Καρακάσης) «χτύπησε» τη θέση «90» στη λίστα, που κάθε χρόνο

τέτοιες μέρες δημοσιεύει το περιοδικό «DJ» και έχουν να λένε μετά όλοι όσοι

ασχολούνται με το θέμα.

«Το καλοκαίρι που μας πέρασε είχα αρκετές εμφανίσεις εκτός Ελλάδας, σε χώρες

και πόλεις που δεν είχα ξαναπαίξει και νομίζω ότι αυτό ήταν σημαντικός

παράγοντας στο να γνωρίσει τη μουσική μου περισσότερος κόσμος», λέει ο Axel,

εκτιμώντας το τι μέτρησε στην αξιολόγηση του «DJ». Επίσης, προσθέτει για τους

πιο μέσα στα πράγματα, «τα τελευταία δύο χρόνια, πολλοί techno djs άλλαξαν το

στυλ τους σε minimal και electro ήχους και πιστεύω ότι μέτρησε το γεγονός ότι

εγώ δεν άλλαξα το στυλ μου και κέρδισα ακόμη περισσότερο από το κοινό που

αγαπάει την techno». Ο Axel ασχολείται με techno μουσικές από το τέλος της

δεκαετίας του ’80, όταν άρχισε να παίζει στα κλαμπ τής Αθήνας. Στα 90ς

εγκαινίασε στον Πειραιά μια σειρά από πολύ πετυχημένα πάρτι με techno μουσική.

Πώς μπορεί να κερδίσει από αυτή τη νέα αναγνώριση; «Με σκληρή δουλειά. Αν εδώ

έχεις να ανταγωνιστείς 10, έξω έχεις 1.000 ονόματα μεγάλης εμβέλειας, δεν

έχεις περιθώριο να χαλαρώσεις. Το καλό στο εξωτερικό γενικά είναι πως αν είσαι

πραγματικά καλός, δεν σε σταματάει κανένας».

Η «ντανς» σκηνή έχει το δικό της κατεστημένο. Στην ολλανδική σχολή (βλέπε

Τιέστο, Βαν Μπιούρεν) πιάνουν τα ψηλά πόστα. Παίζουν δυνατά όπως ένα ροκ

συγκρότημα στο στάδιο. Οι Γερμανοί είναι μια σταθερή δύναμη (Νο1 ο Πολ Βαν

Ντάικ), οι Άγγλοι είναι δημοφιλείς. Οι Έλληνες (και πρέπει οπωσδήποτε να

υπολογίσουμε τον Κρίστιαν Καμπάς, που πέρσι ήταν στο Νο 88 και παίζει σταθερά

στα πικάπ του κόσμου) μπαίνουν στο παιχνίδι. «Είναι μύθος αυτό που λένε ότι

δεν μπορείς να κάνεις πράγματα από εδώ. Είναι εύκολο για έναν Έλληνα όσο και

για έναν καλλιτέχνη οποιαδήποτε χώρας, αρκεί να δουλεύει και να το κυνηγάει.

Ειδικά τώρα με την εξάπλωση του Διαδικτύου και της επικοινωνίας, το μόνο που

χρειάζεται είναι ταλέντο και αφοσίωση. Το ότι πρέπει να πας και να

εγκατασταθείς στο εξωτερικό είναι μύθος και μια καλή δικαιολογία, για εκείνους

που δεν μπορούν να το κάνουν λόγω έλλειψης ταλέντου».

Ο Axel – που αυτόν τον καιρό έχει έτοιμο ένα ακόμη Ep για την αγγλική Primate

Recordings και ένα Ep για το label του Carl Cox την Intec Records, ένα για τη

γαλλική Adrenaline, ένα για την ολλανδική Adult με δύο δικά του κομμάτια και

ρεμίξ από τον Σπύρο Καλούμενο (με τον οποίο έχουν το δικό τους «label» –

εταιρεία παραγωγής), όλα μέχρι τον Ιανουάριο του 2007 – λέει πως «είναι

αρκετοί Έλληνες που κάνουν καριέρα στο εξωτερικό και στην Ελλάδα τούς αγνοούν

ή δεν τους αποδέχονται. Είναι το σύστημα τέτοιο. Εγώ προσωπικά έχω συμβιβαστεί

με αυτό πλέον»!

Οι πρώτοι «5» του 2006

1. Πολ Βαν Ντάικ (Γερμανία)

2. Άρμιν Βαν Μπιούρεν (Ολλανδία)

3. Τιέστο (Ολλανδία)

4. Κρίστοφερ Λόρενς (Αμερική)

5. Dj Νταν (Αμερική)