H οστεοαρθρίτιδα του γόνατος είναι μια πολύ συχνή κατάσταση, η οποία

προσβάλλει περισσότερο τις γυναίκες απ’ ό,τι τους άνδρες – αναλογία τρεις

γυναίκες προς δύο άνδρες. Υπολογίζεται ότι ένας στους δύο ανθρώπους ηλικίας

άνω των 65 ετών, αλλά και πολλοί νεώτεροι (ακόμα και 30άρηδες ή 40άρηδες)

πάσχουν από τη νόσο, δίχως όμως αυτό να σημαίνει ότι όλοι χρειάζονται

χειρουργική θεραπεία. Με τον όρο οστεοαρθρίτιδα του γόνατος περιγράφεται η

προοδευτική καταστροφή όλης της αρθρώσεως του γόνατος: των οστών, του χόνδρου

που καλύπτει τα δύο τμήματα της αρθρώσεως (τους μηριαίους και κνημιαίους

κονδύλους και την επιγονατίδα) ώστε να μην «τρίβονται» τα οστά μεταξύ τους,

καθώς και των μαλακών μορίων (των συνδέσμων, των τενόντων, των μηνίσκων, του

αρθρικού θυλάκου και του αρθρικού υγρού) που σταθεροποιούν και θρέφουν την

άρθρωση. H οστεοαρθρίτιδα του γόνατος έχει πολλές αιτίες, αλλά στο περίπου

80%-85% των περιπτώσεων δεν ξέρουμε γιατί αναπτύσσεται (σε τέτοια περίπτωση

αποκαλείται ιδιοπαθής οστεοαρθρίτιδα). Από τις γνωστές αιτίες πιο συχνή είναι

η ηλικία (εκφυλιστική οστεοαρθρίτιδα), οι ρευματισμοί (ρευματοειδής

οστεοαρθρίτιδα και ψωριασική αρθρίτιδα) κ.λπ. Πρώτο σύμπτωμα της νόσου είναι ο

πόνος στο γόνατο, ο οποίος επιτείνεται με τις κινήσεις και ιδιαίτερα με το

ανέβασμα και το κατέβασμα της σκάλας. Αργότερα, αρχίζει το γόνατο να πρήζεται

επειδή μαζεύει υγρό (αύξηση ενδαρθρίου υγρού), να είναι ζεστό όταν το ακουμπά

κανείς, ενώ αρχίζει και η δυσκαμψία (το γόνατο δεν τεντώνει και δεν κλείνει

φυσιολογικά). Όταν αρχίσει ο πόνος στο γόνατο, ο ασθενής πρέπει να πάει άμεσα

στον γιατρό ώστε, αν τυχόν έχει οστεοαρθρίτιδα σε αρχικά στάδια, να κατορθώσει

να καθυστερήσει την εξέλιξή της με τη βοήθεια της φυσιοθεραπείας και της

ενδεδειγμένης φαρμακευτικής αγωγής.

Ο Θεόδωρος Χρυσικόπουλος είναι επιμελητής A’ στην A’ Ορθοπεδική Κλινική

του Νοσοκομείου KAT