Καμια φορά είναι αγγαρεία να κάνει κανείς αυτήν την περίεργη δουλειά που

λέγεται κριτική εστιατορίων. Αυτό φυσικά δεν το σκέπτομαι ποτέ όταν απολαμβάνω

ένα εξαιρετικό δείπνο, όπου κι αν είναι αυτό, είτε σε ένα απλό ταβερνείο είτε

σε ένα high-class εστιατόριο. Το σκέπτομαι όμως όταν το πρώτο πιάτο που βάζει

ένας σερβιτόρος μπροστά μου τυγχάνει να είναι και σπασμένο στην άκρη ή όταν

μας ξεχνάνε σχεδόν μία ώρα στη γωνία μιας άδειας σάλας μέχρι να ρωτήσουν εάν

θέλουμε γλυκό ή τον λογαριασμό, αλλά και όταν, σε ένα μαγαζί τεράστιο, με κήπο

και πολλές καρέκλες, δεν δέχονται πιστωτική κάρτα και το ανακαλύπτω την ώρα

που πάω να πληρώσω! Όλα αυτά μου συνέβησαν προχθές σε ένα μεζεδοπωλείο στο

Χαλάνδρι, το οποίο τυγχάνει να στεγάζεται σε ένα από τα λίγα ωραία παλιά

σπίτια που έχουν απομείνει επί της Βασιλέως Γεωργίου, στο «Φερ’ Ειπείν».

Έχοντας πει όλα αυτά, όμως, οφείλω να πω ότι οι μεζέδες που δοκιμάσαμε ήταν

αξιοπρεπείς, ο χώρος Ο.K. και οι δυνατότητες πολλές. Ας αρχίσουμε με τον χώρο.

Σε ένα μεγάλο σπίτι βρίσκεται το «Φερ’ ειπείν», φτιαγμένο απλά, με κουρτίνες

γκράντε και τοιχογραφίες διάφορες, όλα σε αποχρώσεις του μπεζ. Ο κήπος το

καλοκαίρι σίγουρα θα είναι ωραίος.

Επικεντρωθήκαμε σε διάφορους μεζέδες, συν ένα ριζότο. H σαλάτα, «ανάλαφρη»,

δεν ήταν ακριβώς ελαφριά, χάρη στον συνδυασμό του παντζαριού, του κόκκινου

λάχανου, του αβοκάντο και μιας σάλτσας τύπου χιλίων νησιών. Οι τοματοκεφτέδες,

λίγο ξεροτηγανισμένοι στη φριτέζα, είχαν όμως μια γεύση τομάτας, λιαστής

μάλιστα. Έχοντας διατελέσει εστιάτωρ, μπορώ να σας πω ότι ο τοματοκεφτές είναι

από τα πιο δύσκολα μεζεδάκια για μια κουζίνα και συνήθως βγαίνουν σαν…

μπουκιές αμύλου! Το βαρόμετρό μου σε κάθε ταβερνείο ή μεζεδοπωλείο είναι η

μελιτζανοσαλάτα, κυρίως όταν ο σερβιτόρος υπογραμμίζει ότι είναι σπιτική, όπως

τα πάντα άλλωστε εκτός από το καζάν ντιπί. Ήταν ειλικρινής και η

μελιτζανοσαλάτα πράγματι ωραία, με την πιπερίτσα της και το κρεμμυδάκι της και

μια γενική φρεσκάδα στη γεύση. H εδώ βερσιόν της μελιτζάνας με τυρί και

γιαούρτι είναι Ο.K., τίποτα το ιδιαίτερο. Έρχεται σαν δύο «δοχειάκια» από

μελιτζάνα μέτρια, γεμισμένα με ανθότυρο, γιαούρτι, τομάτα και βασιλικό.

Μετά, περιμέναμε με τα πιάτα μπροστά μας και ακαθάριστα για πολύ ώρα. Μέχρι να

έρθει ο σερβιτόρος νυστάξαμε, αλλά… εις το όνομα του καθήκοντος παραγγείλαμε

κι ένα γλυκάκι, «σουφλέ» (ας πούμε) σοκολάτας, που έμοιαζε καχύποπτα με κέικ,

ήταν υπερβολικά γλυκό και πνιγμένο στη ζάχαρη άχνη. Δεν το τελειώσαμε.

Τι να πω; Σίγουρα έχει δρόμο μπροστά του το «Φερ’ Ειπείν». Ένα από τα πολλά

μυστικά ενός εστιατορίου είναι το φιλότιμο και η προσοχή στη λεπτομέρεια.

* «Φερ’ ειπείν». Βασιλέως Γεωργίου 24B., Χαλάνδρι. Τηλ. 210-6800.079