Είχα καιρό να δω γεμάτο εστιατόριο. Αυτό ήταν το πρώτο πράγμα που

συνειδητοποίησα όταν πήγαμε πρόσφατα στο καινούργιο μαγαζί του

δημιουργικότατου Κώστα Τσίγκα, το «Pere Ubu» στη Γλυφάδα.

Ένας χώρος του κ. Τσίγκα δεν θα μπορούσε να είναι τίποτε άλλο από μοντέρνος. Ο

συγκεκριμένος, στολισμένος μαυρόασπρα και λιτά, θυμίζει κάτι γιαπωνέζικο. Έχει

πολλά γεωμετρικά στοιχεία, έντονο σκηνικό στο μπαρ και μια αίσθηση ζωντανή. H

πελατεία ένα μείγμα από hip σαραντάρηδες, ερωτευμένους πενηντάρηδες

(εκδηλώνονται με πάθος στο μπαρ, μάλιστα!) και αρκετή νεολαία.

Ίσως όμως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο στο «Pere Ubu» είναι το ίδιο το μενού,

διαμορφωμένο με έναν ιδιαίτερο τρόπο και γεμάτο από έξυπνες, πρωτότυπες

προτάσεις. Οι τιμές είναι αρκετά λογικές. Όλα τα πρώτα, για παράδειγμα,

κυμαίνονται μεταξύ 9 και 12 ευρώ, περίπου.

Το πιο δυνατό κομμάτι του μενού, απ’ όλα όσα φάγαμε, ήταν κατά τη γνώμη μου τα

ντιπς. Ορισμένα «κεντάνε», όπως η ελιά μαζί με το σύκο και τα αμύγδαλα ή η

μελιτζανοσαλάτα με σουσάμι. Είναι απλά, παρουσιασμένα σε ψημένες λωρίδες από

πίτες.

Από τις έξι επιλογές για ωμά (κυρίως ψάρια), επιλέξαμε δύο: το ταρτάρ από

σολομό με γιαούρτι και τηγανισμένη κάππαρη και τον τόνο σασίμι, με σάλτσα από

χυμό σταφυλιού και φύκια. Ο σολομός είχε πολύ ωραία παρουσίαση, σαν ένας μίνι

πύργος, κομμένος σε λεπτές, μικρές λωρίδες, το ένα κομματάκι πάνω από το άλλο,

με το γιαούρτι σαν κορόνα και η τηγανητή κάππαρη σαν μπιζού. H γεύση ήταν

πιο… αδύναμη από την παρουσία, ίσως λιγότερο έντονη απ’ όσο την περίμενα

εγώ. Ο τόνος, όμως, ήταν πολύ καλός και τρυφερός. Το αγγουράκι που τον

συνόδευε ήθελε μια σταλιά αλάτι.

H πίτσα – δοκιμάσαμε αυτή με την γκοργκοντζόλα και το φουά γκρα – δεν με

ενθουσίασε, ίσως επειδή θεωρώ ότι είναι μια εντελώς ξεχωριστή τέχνη, που θέλει

τον σωστό φούρνο, μια εξαιρετική ζύμη κ.λπ. Αξιοπρεπής ήταν, αλλά σίγουρα δεν

είναι το αστέρι του μενού. Επίσης το ζυμαρικό που δοκιμάσαμε, καπελίνι με ρόκα

και ρικότα, ήταν ωραίο μεν, αλλά πολύ απαλό στη γεύση. Ήθελε κάτι λίγο πιο

«διαβολικό» για να κεντρίσει το ενδιαφέρον. Το λέω αυτό επειδή διάφορα άλλα

φαγητά στο μενού που είδαμε εμείς εκείνο το βράδυ (το αλλάζει σχεδόν κάθε

ημέρα ο κ. Τσίγκας) ήταν… τολμηρά, όπως τα μοσχαρίσια μάγουλα (θεωρείται

λιχουδιά στα πιο αξιοπρεπή ιταλικά εστιατόρια στο εξωτερικό), την κασουλέ από

πάπια και το μαλακό καβούρι.

Τα μικρά πιάτα: Το dim sum (ας πούμε κινέζικα μίνι μπουρεκάκια και ντάμπλιγκ)

ήταν καλό, όπως επίσης και το ινδικό σαμόσα (μικρά μπουρέκια γεμιστά με

λαχανικά και σερβιρισμένα με μια σάλτσα γλυκοπικάντικη και νόστιμη).

Δοκιμάσαμε επίσης την πανακότα με μανούρι. Την περίμενα πιο ενδιαφέρουσα. H

υφή, πολύ «γυαλιστερή», δεν με κέρδισε. H σφυρίδα με ντομάτα και μυρωδικά ήταν

λίγο πιο καλοψημένη απ’ όσο μ’ αρέσει, αλλά ωραία.

Τα πρώτα, αλλά και τα τελευταία, είναι πολύ δυνατά στο «Pere Ubu» και μάλιστα

φάγαμε ορισμένα από τα πιο νόστιμα γλυκά που ίσως κυκλοφορούν στην Αθήνα αυτή

την εποχή. H τάρτα από λευκή σοκολάτα και το τσάι Earl Grey είναι πολύ φίνα,

όπως και η λεμονόπιτα από λάιμ. Όχι ότι πάνε πολύ πίσω τα… παχουλά

προφιτερόλ!

Το «Pere Ubu» κινείται με τον σφυγμό της εποχής, δημιουργώντας συγχρόνως κάτι

διαφορετικό για την Αθήνα του σήμερα. Είναι λογικές οι τιμές – και κυρίως οι

τιμές των κρασιών -, έχει happening περιβάλλον και ενδιαφέρον μενού.

* «Pere Ubu»: Κύπρου 74 Γλυφάδα, τηλ.: 210-8941.450