Έστω μάθημα Αρχαίων Ελληνικών στην A’ Γυμνασίου, όπου τα παιδιά καλούνται και

σχηματίζουν προτάσεις με νέες λέξεις, όπως: «Ο κ. Τσοχατζόπουλος είναι

λογάς του ΠΑΣΟΚ», χωρίς όμως να τον χαρακτηρίζουν έτσι φλύαρο, αλλά να

εννοούν – και σωστά, αλλά στα αρχαία – πως είναι επίλεκτο στέλεχος του

κόμματός του. Ή πάλι: «Ο Κωστάκης είναι χρήστης, γιατί δάνεισε στον

Τάκη το λεξικό του, αλλά και ο Τάκης είναι χρήστης, αφού κάθισε μ’ αυτό

να ετοιμάσει την εργασία του». Συνεπώς: Ο Κωστάκης είναι χρήστης του Τάκη αλλά

και ο Τάκης είναι χρήστης ο ίδιος, από μόνος του, καθαυτόν – εφόσον χρήστης

= δανειστής, στα αρχαία, και πια, στα νέα ελληνικά, αυτός που

χρησιμοποιεί κάτι.

Αξιολογήστε τα ανωτέρω, χαρακτηρίστε το εγχείρημα και σημειώστε τη σωστή λύση:

(α) εκμάθηση αρχαίας ελληνικής γλώσσας,

(β) εκμάθηση αρχαίας ελληνικής γλώσσας και ενίσχυση της νέας ελληνικής,

(γ) ψυχοπαιδαγωγικό/γλωσσικό έγκλημα.

Και μία σημείωση: Το «έστω» της αρχής είναι ρητορικό: αυτά διδάσκει το βιβλίο

αρχαίων της A’ Γυμνασίου, σε παιδιά δηλαδή 12 χρόνων. Απλώς, τώρα, «με την

ενίσχυση διδασκαλίας των Αρχαίων από το πρωτότυπο», θα τους διδάξει, πιστεύω,

και άλλη μία σημασία τού χρήστη, που είναι, στα Αρχαία, και ο

δανειζόμενος, ο οφειλέτης.

Ξαναδιαβάστε, παρακαλώ: «Ο Κωστάκης είναι χρήστης, γιατί δάνεισε στον

Τάκη το λεξικό του, αλλά και ο Τάκης που το δανείστηκε είναι χρήστης,

και μάλιστα δύο φορές, αφού κάθισε μ’ αυτό να ετοιμάσει την εργασία του».

Συνεπώς: Ο Κωστάκης είναι χρήστης του Τάκη και ο Τάκης είναι χρήστης απέναντι

στον Κωστάκη, αλλά και χρήστης ο ίδιος, από μόνος του, καθαυτόν.

Και ξανασκεφτείτε τη σωστή λύση στο πρόβλημα.