Είναι όμορφη, είναι χαριτωμένη, ξέρει να μιλάει, έχει προσωπικότητα. Και

Τάλαντο. Μέγα. «Εκ Θεού», που λένε. Στη «Βιομαγεία» της Μαριάννας Κάλμπαρη,

ένα έργο που δημιουργήθηκε στις πρόβες και που παίζεται στην Πειραματική Σκηνή

του Εθνικού Θεάτρου – μια απολαυστική παράσταση-αφρός -, σκηνοθετημένη από τον

Δημήτρη Λιγνάδη, η Εβίτα Ζημάλη προβάλλει, εκτός από ταμπεραμέντο και χιούμορ

σπαρταριστό, προσόντα φτασμένης ηθοποιού.

Μεγάλωσε στο Μαρούσι. Καμία «παιδιόθεν κλίση» για ηθοποιός. Στο Πολυτεχνείο

πήγε να σπουδάσει. Στην Αρχιτεκτονική. Της άρεσε το θέατρο όμως. Έβλεπε

παραστάσεις από μικρή. Και εντελώς ξαφνικά το αποφάσισε. «Ήταν μια παρόρμηση.

Αλλά παρόρμηση πολύ δυνατή για να την αγνοήσω». Έδωσε εξετάσεις στη Δραματική

Σχολή του Εθνικού, πέρασε και… αυτό ήταν. Αποφοίτησε το 1999 και την ίδια

χρονιά πρωτοπάτησε το σανίδι. Στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου», σε παράσταση για

παιδιά. Τον άλλο χειμώνα ήταν, σε διπλή διανομή, η Φανίτσα στους «Φοιτητές»

του Ξενόπουλου που ανέβασε ο Κώστας Τσιάνος ως μουσική κωμωδία στο

«Κοτοπούλη», για το Εθνικό. Μια πλήρης ηθοποιός, πέρα από τα όρια της

«συμπαθητικής ενζενί». Θα «περάσει» στην «Πειραματική Σκηνή» του Εθνικού –

Ροζαλίνα στο σαιξπηρικό «Αγάπης αγώνας άγονος» του Στάθη Λιβαθινού. Στα τρία

ενδιάμεσα καλοκαίρια θα μετάσχει στον Χορό του Εθνικού και τον περσινό χειμώνα

στην «Τρελή του Σαγιό», του Κοραή Δαμάτη.

Στα είκοσι επτά σήμερα, η Εβίτα Ζημάλη δεν αυταπατάται: «Πάρα πολύ δύσκολα

μπορεί κανείς να πει ότι ξέρει τι κάνει στο θέατρο, ότι “πατάει γερά” στα

πόδια του. Ακόμα κι αν είναι στο θέατρο πολλά χρόνια. Εκείνο στο οποίο πατάω

γερά είναι η επιθυμία μου να δουλέψω κι άλλο, και να εμβαθύνω όσο γίνεται στην

υποκριτική».

Κινείται ώς τώρα «οχυρωμένη» στο Εθνικό. Πώς βλέπει τα έξω πράγματα;

«Αισθάνομαι ένα σκόρπισμα των δυνάμεων – πολλά θέατρα, πολλοί θίασοι… Εκείνο

που θα ήθελα, ήταν να έβλεπα πιο ισχυρούς πυρήνες γύρω μου. Είναι στήριγμα για

τον νέο ηθοποιό να υπάρχουν. Νιώθω, όμως, ότι κάτι μεταβατικό συμβαίνει και

ότι απ’ αυτό το “μπουμ” κάτι θα κατασταλάξει».

Και η ιδιαίτερη αυτή παράσταση – η «Βιομαγεία»; «Για μένα είναι συγκινητικό

που δούλεψα με τον Δημήτρη Λιγνάδη. Την “κλωτσιά” που έφαγα ξαφνικά μέσα μου

για το θέατρο την οφείλω και σ’ εκείνον. Χωρίς να το ξέρει. Τον έβλεπα στο

θέατρο, θαύμαζα τη δουλειά του και ήταν το κίνητρο για να δώσω εξετάσεις στη

Σχολή. Δεν του το έχω πει ποτέ».