Όταν ξεκινάς με κάθε καλή διάθεση για έξοδο από τα βόρεια προάστια για το

Φάληρο μεσοεβδόμαδα, περίπου 9 το βράδυ, και θέλεις μια ώρα μόνο για να

φθάσεις από την Αγία Βαρβάρα στο Καλλιμάρμαρο, είναι εύκολο να αλλάξεις

προορισμό στη μέση της διαδρομής και να πας προς Παγκράτι, για να βρεις μια

εναλλακτική λύση να ικανοποιήσεις την πείνα σου. Κάτι τέτοιο πάθαμε τις

προάλλες όταν βγήκα με τη φίλη μου την E., η οποία είχε να προτείνει ένα

άγνωστο για μένα εστιατόριο στην Σπύρου Μερκούρη, το «Cafe Chantant».

Είναι ένα στέκι που θυμίζει άλλες, προ-ντιζαϊνάτες εποχές. Στεγάζεται σε ένα

όμορφο νεοκλασικό σπίτι, σχεδόν απαρατήρητο ανάμεσα στα άψυχα γειτονικά

κτίρια. Ο διάκοσμος είναι ζεστός και συμπαθητικός, με κόκκινες χάρτινες λάμπες

να δίνουν ωραίο φως, ωραία βαμμένα ταβάνια, αφίσες και άλλα χαριτωμένα εργάκια

στους τοίχους. Φαίνεται ότι είναι ένα στέκι δημοφιλές στη γειτονιά. Μέχρι να

φύγουμε – γύρω στις 12 – είχε γεμίσει και το μπαρ ήταν φίσκα. Ίσως οι πελάτες

γνωρίζουν τον ιδιοκτήτη και από τα δύο καλοκαιρινά του μαγαζιά στην Πάτμο, το

«Καφέ Αμάν» και το «Koncolato».

Το μενού είναι λίγο αναχρονιστικό, αλλά το λέω αυτό από μια σκοπιά σίγουρα

ιδιαίτερη, ξεχνώντας καμιά φορά ότι ο περισσότερος κόσμος δεν τρέχει στα

πανάκριβα, μοδάτα, καινούργια μαγαζιά για να βρούνε την τελευταία λέξη της

φαγώσιμης μόδας, αλλά προτιμάει απλά μέρη με οικείο φαγητό και καλά ποτά.

H κουζίνα προσφέρει διάφορα γνωστά της εποχής, από εκδοχές της σαλάτας Caesar

και της Nicoise μέχρι φαρφάλες με σολομό και βότκα και το σχεδόν ξεχασμένο πια

στρουθοκάμηλο, σε φιλέτο με άγρια μανιτάρια. Πήραμε μια κλασική σαλάτα από

ρόκα, παρμεζάνα, προσούτο και αβοκάντο, η οποία θα ήταν πολύ ωραία εάν το

αβοκάντο δεν ήταν τόσο άγουρο. Προσπάθησα να βρω τα πιο ενδιαφέροντα πιάτα στο

μενού για να δοκιμάσω και έτσι επιλέξαμε και κάτι αγκινάρες γεμιστές με

καβουρόψιχα και ροκφόρ. H καβουρόψιχα… παίζει και σε μια σαλάτα με φινόκιο,

άισμπεργκ και σάλτσα λεμονιού. Στις αγκινάρες εξαφανίστηκε η γεύση της,

σκεπάστηκε τελείως, δηλαδή, από τη σάλτσα ροκφόρ η οποία ήταν λειωμένη από

πάνω.

Τα ζυμαρικά κατέχουν μια σελίδα στο μενού με προτάσεις όπως πένες με σκόρδο

και φρέσκα λαχανικά, ταλιατέλες με μοσχαρίσιο φιλέτο και δενδρολίβανο, και

λιγκουίνι με γαρίδες, μανιτάρια και ασιάτικες χροιές (σάλτσα στρειδιών με

σουσάμι).

Στα κυρίως πιάτα, μεταξύ των οποίων ήταν τα μπιφτέκια με σάλτσα μπάρμπεκιου

(άλλο φαβορί του μάγειρα, μια που την χρησιμοποιεί και αλλού), το κοτόπουλο

γεμιστό με τυρί και πάστα ελιάς, και το φιλέτο σχάρας με πανσέτα και σάλτσα

μπράντι, δοκιμάσαμε το ψαρονέφρι και το αγριογούρουνο. Οι μερίδες πολύ

χορταστικές. Το ψαρονέφρι με σάλτσα από μήλο και πόρτο ήταν σίγουρα κάτι που

θα άρεσε στην πλειονότητα του κόσμου, όπως επίσης το αγριογούρουνο με σάλτσα

από κάσιους και μανιτάρια. Κάτι άλλο εδώ που σίγουρα ελκύει τα γούστα των

πολλών είναι οι τιμές. Δεν πήραμε ούτε γλυκό (κάνω δίαιτα), ήπιαμε μόνο ένα

ποτήρι κρασί και ο λογαριασμός ήταν μόνο 45 ευρώ. Φυσικά, κρίνεις διαφορετικά

ένα τέτοιο στέκι από ένα άλλο εστιατόριο όπου τα 45 ευρώ είναι η τιμή ενός

πιάτου.

«Cafe Chantant»: Σπύρου Μερκούρη 12 Παγκράτι. Τηλ. 210 72 11 162