Στα ορεινά χωριά, τα παλιά χρόνια, όταν δεν ήταν εύκολο για τους κατοίκους να
έχουν στάμνες, αποθήκευαν το νερό στα ασκιά, τα «τουλούμια» όπως λέγονται στα
τουρκικά. Έτσι, όταν ήθελαν να αδειάσουν το νερό από το «τουλούμι», αυτό
έπεφτε μπόλικο, όπως όταν βρέχει καταρρακτωδώς. Σύμφωνα με μία εκδοχή, οι
Τούρκοι που είχαν δημιουργήσει πυροσβεστική υπηρεσία, με πρότυπο τα ελληνικά,
εβραϊκά και ρωμαϊκά πυροσβεστικά σώματα της τότε εποχής, όταν ήθελαν να
σβήσουν κάποια πυρκαγιά χρησιμοποιούσαν πρωτόγονες αντλίες και – σύμφωνα με
όσα αναφέρει ο συγγραφέας και δημοσιογράφος Τάκης Νατσούλης στο βιβλίο του
«Λέξεις και Φράσεις Παροιμιώδεις» (Εκδόσεις Σμυρνιωτάκης) – για την πίεση του
νερού είχαν ασκιά, τα λεγόμενα «τουλούμια», που βοηθούσαν να εκτοξεύεται
άφθονο νερό. Από αυτό βγήκε και η φράση «Έβρεξε με το τουλούμι».
