Και… επιδόματα ανεργίας έδινε η 17 Νοέμβρη

Την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των μελών της και την κάλυψη των παγίων

εξόδων των οικογενειών τους φρόντιζε η ηγεσία της 17Ν σύμφωνα με όσα είπε ο

Σάββας Ξηρός στον εφέτη-ανακριτή κ. Λ. Ζερβομπεάκο.

Ταμίας ήταν ο Δημήτρης Κουφοντίνας, ο οποίος διαχειριζόταν αναλόγως τα…

έσοδα της οργάνωσης από τις ληστείες. Ιατροφαρμακευτική περίθαλψη παρείχε μόνο

στα άμεσα μέλη και όχι στις οικογένειές τους, ενώ τα επιδόματα… ανεργίας

προέβλεπαν κάλυψη ενοικίου, ρεύματος, νερού και κάποια χρήματα για τις

στοιχειώδεις ανάγκες διαβίωσης.

Ο Σάββας Ξηρός, στην πολυσέλιδη απολογία του, σημαντικά αποσπάσματα της οποίας

παραθέτουν «ΤΑ ΝΕΑ» σήμερα, δεν αναφέρεται μόνο στην εγκληματική δραστηριότητα

της 17 Νοέμβρη, αλλά και στη διάρθρωσή της. «Αυτός ήταν ο αρχηγός», λέει με

έμφαση όταν αναφέρεται στον «Λάμπρο», σε αντιδιαστολή με τον Κουφοντίνα που

τον χαρακτηρίζει «το μυαλό στις επιχειρήσεις της οργάνωσης». Στον «Λάμπρο»,

ωστόσο, όπως επισημαίνει, είχαν τυφλή εμπιστοσύνη, αλλά εκ των υστέρων θεωρεί

ότι πιθανόν να τους εκμεταλλεύθηκε ιδεολογικά και οικονομικά.

Αναφερόμενος στην ένταξή του στη 17 Νοέμβρη, ομολογεί: «Δέχτηκα να γίνω μέλος

γιατί ήθελα να προσφέρω και νόμιζα ότι αυτός ο τρόπος θα ήταν πιο

αποτελεσματικός από τη συμμετοχή μου σε κάποιες επιτροπές ή άλλους φορείς».

Εξηγεί ωστόσο τη στρατολόγησή του ως εξής: «Τα τελευταία χρόνια (σ.σ.: προ της

στρατολόγησής του) η οργάνωση φυλλορροούσε, διότι αυτοί που ήταν παλαιότερα

και έπαιρναν μέρος στις επιχειρήσεις με διάθεση, τότε με την παραμικρή

δικαιολογία απουσίαζαν».

Ήταν αγκιστρωμένος

Την παραμονή του στη 17 Νοέμβρη αποδίδει στην υποχρέωση που ένιωθε απέναντι

στην οργάνωση να ενεργήσει σύμφωνα με τα σχέδια, καθώς είχε – όπως τονίζει –

αγκιστρωθεί στον τρόπο δράσης της. Κάποια στιγμή όμως, σύμφωνα πάντα με όσα

αποκάλυψε ο ίδιος στον εφέτη-ανακριτή κ. Λεωνίδα Ζερβομπεάκο, θέλησε να

απαγκιστρωθεί. Ήταν γύρω στο 1995 όταν το επιχείρησε, δεν εξηγεί ωστόσο γιατί

δεν υλοποίησε την απόφασή του. Το γεγονός πάντως ότι αναζητούσε έναν εύσχημο

τρόπο, τον οποίο περιγράφει αναλυτικά στα αποσπάσματα της απολογίας του που

ακολουθούν, προκειμένου να προβάλει μια ισχυρή δικαιολογία στον «Λουκά»

(Κουφοντίνα), υποδηλώνει πως ο τελευταίος ήταν το πρόσωπο που φρόντιζε για την

ισόβια υποταγή των μελών της οργάνωσης.

«Ο Κουφοντίνας δεν δεχόταν εντολές, ούτε ιδέες από άλλον. Ήταν ο συντάκτης των

προκηρύξεων», λέει τώρα ο Σάββας Ξηρός, εννοώντας προφανώς ότι συνεργαζόταν

στον τομέα αυτόν με τον Αλ. Γιωτόπουλο, καθώς σε άλλες απολογίες του έχει

αποδώσει τον ρόλο αυτόν στον «Λάμπρο». Παράλληλα απέκλεισε το ενδεχόμενο να

τον πρόδωσε ο «Λουκάς» το μοιραίο βράδυ της 29ης Ιουνίου, στην αποτυχημένη

βομβιστική επίθεση που αποτέλεσε την αρχή του τέλους της 17 Νοέμβρη.

Την αποχώρηση του Γιάννη Σερίφη από τη 17 Νοέμβρη τοποθετεί χρονικά ο Σάββας

Ξηρός λίγο μετά τη στρατολόγηση του αδελφού του Χριστόδουλου, που

πραγματοποιήθηκε στις αρχές του 1984. Ωστόσο τον εμπλέκει στη δολοφονία του

σταθμάρχη της CIA στην Ελλάδα, Ρίτσαρντ Γουέλς, το 1975.

Η ένταξη στην οργάνωση και η αποτυχημένη προσπάθεια αποχώρησης

Νέα στοιχεία για την ένταξή του στη 17 Νοέμβρη και την αποτυχημένη προσπάθεια

να αποχωρήσει από την οργάνωση δίνει ο Σάββας Ξηρός στην απολογία του ενώπιον

του εφέτη-ειδικού ανακριτή κ. Λεωνίδα Ζερβομπεάκου.

Η ένταξη στη 17Ν

«Το ψευδώνυμο “Μιχάλης” το είχα από την αρχή. Προσπάθησα να το κάνω “Σπύρος”,

αλλά όλοι με ήξεραν έτσι και γι’ αυτό παρέμεινα “Μιχάλης”. Οι λόγοι που

δέχτηκα να γίνω μέλος της οργάνωσης ήταν ότι ήθελα να προσφέρω νομίζοντας ότι

αυτός ο τρόπος θα ήταν πιο αποτελεσματικός από τη συμμετοχή μου σε κάποιες

επιτροπές ή άλλους φορείς. Ήταν τότε η εποχή που οι εφημερίδες και ο κόσμος

είχαν πλάσει ένα μύθο γύρω από την οργάνωση 17 Νοέμβρη και παρουσίαζαν τα μέλη

σαν να ήταν αυτοί που μπορούσαν να διορθώσουν τα διάφορα στραβά της κοινωνίας,

που δεν τα αγγίζουν άλλοι αρμόδιοι φορείς. Τα τελευταία χρόνια η οργάνωση

φυλλορροούσε, διότι αυτοί που ήταν παλιότερα και έπαιρναν μέρος με διάθεση,

τώρα με την παραμικρή δικαιολογία απουσίαζαν. Είχα αγκιστρωθεί μέσα στον τρόπο

δράσης της 17 Νοέμβρη και ώς ένα βαθμό ήμουν υποχρεωμένος να ενεργήσω σύμφωνα

με τα σχέδια της οργάνωσης τα οποία έκανε ο αρχηγός, ο “Λάμπρος”».

Η προσπάθεια αποχώρησης

«Προσπάθησα να απαγκιστρωθώ. Η μία φορά ήταν γύρω στο 1995, όπου είχα

συγκεντρώσει μία ομάδα από καλλιτέχνες, περίπου 8-10 άτομα. Συμβουλευτήκαμε

δικηγόρο πώς μπορούμε να φτιάξουμε ένα πολιτιστικό κέντρο. Να έχει ο καθένας

μέσα σε αυτό το εργαστήριό του και να λειτουργεί σαν εμπορικό κέντρο. Ο

καθένας θα λειτουργούσε αυτόνομα, αλλά με κάποιες κοινόχρηστες υποχρεώσεις.

Ήθελα να έχω ισχυρή δικαιολογία στον “Λουκά”, ώστε να απασχολούμαι όσο τον

δυνατόν περισσότερες ώρες, για να ελαττώσω τη συμμετοχή μου στην οργάνωση.

Επειδή επισκεπτόμουν το παιδί μου είχα στενές σχέσεις με τον “Λουκά” και αυτός

θα γνώριζε αν εγώ είχα πραγματικό λόγο να απόσχω από την οργάνωση. Σκεπτόμουν

ότι η ίδρυση αυτού του κέντρου θα έβγαινε στη δημοσιότητα και εγώ θα

αποκλειόμουν από το να είμαι μέλος της 17 Νοέμβρη».

Τυφλή εμπιστοσύνη στον «Λάμπρο»

«Αυτός ήταν ο αρχηγός. Εκ των υστέρω θεωρώ ότι πιθανόν ο “Λάμπρος” να μας

εκμεταλλεύτηκε ιδεολογικά και οικονομικά, αλλά τότε του είχαμε τυφλή

εμπιστοσύνη, αν και κατά καιρούς αναρωτιόμουν για τα οικονομικά της

“εταιρείας” (σ.σ. εννοεί την οργάνωση 17 Νοέμβρη), διότι πίστευα ότι τα

χρήματα μπλέκονταν σε ανάγκες περισσότερες από αυτές που μπορούσα να

υπολογίσω. Μετά τον τραυματισμό μου στην επίθεση εις βάρος του Γερμανού πρέσβη

τούς είχα δηλώσει ότι λόγω του DNA δεν πρέπει να μετέχω σε άλλες ενέργειες,

ούτε καν σε κλοπή αυτοκινήτου. Αλλά ο “Λάμπρος” έβγαλε το συμπέρασμα ότι οι

αρχές δεν έχουν το DNA, όπως γράφτηκε σε μία προκήρυξη και μου είπε ότι μπορώ

να εξακολουθήσω να μετέχω σε επιχειρήσεις της οργάνωσης».

Η γνωριμία με τον Γιάννη Σερίφη

«Τον Γιάννη Σερίφη τον συνάντησα μία φορά πριν από πολλά χρόνια, πριν ενταχθώ

στην οργάνωση. Τον συνάντησα σε κάποιο μαγειρείο που είχε ανοίξει με τον θείο

μου Αργύρη Τσακαλία και τον Κανέλλο Ζαμπούφλο, που έπαιζε μπουζούκι και έχει

πεθάνει. Το μόνο που μου είπε ο θείος μου ο Τσακαλίας για τον Γιάννη Σερίφη

ήταν ότι “παρατάει την οικογένειά του και τρέχει από ‘δώ και από ‘κεί. Εδώ και

πέντε χρόνια ο Χριστόδουλος μου είπε, ότι σε κάποιο αμφιθέατρο μετά από κάποια

ομιλία του, τον πλησίασε ο Γιάννης Σερίφης και του πρότεινε ευθέως αν ήθελε να

γίνει μέλος της 17 Νοέμβρη. Τότε έγινε πανικός στην οργάνωση, διότι

απευθύνθηκε σε ένα άγνωστο για τα άλλα μέλη άτομο. Ο “Λάμπρος” μάλιστα

διαμαρτυρόμενος του είπε: “Πώς του προτείνεις να γίνει μέλος; Τον ξέρεις; ”

Και ο Γιάννης Σερίφης του απάντησε: “Ξέρω τον θείο του, τον Τσακαλία”. Από

ιστορίες που λέγονταν είχα ακούσει ότι ο Γιάννης Σερίφης είχε λάβει μέρος στην

πρώτη ενέργεια της οργάνωσης, τη δολοφονία του Αμερικανού Ρίτσαρντ Γουέλς. Ο

Γιάννης Σερίφης ελάχιστο χρονικό διάστημα μετά τη στρατολόγησή του αποχώρησε.

Είμαι σίγουρος ότι μετά τη στρατολόγηση του Χριστόδουλου ο Γ. Σερίφης

αποχώρησε οριστικά, διότι δεν ασχολήθηκε ποτέ κανένας μαζί του και ούτε αυτός

με εμάς. Δεν γνώρισα κανένα άλλο πρόσωπο που να είναι ενταγμένο σε άλλη

εγκληματική οργάνωση».

Κάλυψη των εξόδων

«Η οργάνωση είχε έξοδα ενοικίων, έξοδα μελών της οργάνωσης όταν πηγαίναμε για

δουλειές εκτός Αθηνών. Κατά καιρούς όταν κάποιο μέλος έμενε άνεργο έπαιρνε

κάποιο ποσό ίσα για να συντηρείται. Πολλές φορές μόνο για το ενοίκιο ή το

ρεύμα. Η οργάνωση κάλυπτε και την ιατροφαρμακευτική περίθαλψη των μελών μόνο,

όχι και των οικογένειών τους. Μία φορά είχα πάει στη Θεσσαλονίκη με την Αλίσια

και επισκέφθηκα τον οδοντίατρο. Η οργάνωση μου έδωσε τα λεφτά. Τα ποσά τα

έδινε πάντα ο “Λουκάς”. Αυτός ήταν ο ταμίας».

Η γνωριμία με τον Ψαραδέλλη

«Τον γνώρισα εκτός επιχείρησης της οργάνωσης. Είχαμε πάει ένα βράδυ στη

“Ρεμπέτικη Ιστορία”, στην Ιπποκράτους. Είμαστε μόνο μέλη της οργάνωσης. Άλλες

2-3 φορές τον είχα συναντήσει, γύρω στο 1990, ίσως και λίγο μετά, δεν είμαι

όμως σίγουρος αν ήταν σε τέτοιες συναντήσεις».

Οι επαφές με τον Κονδύλη

«Νομίζω ότι ο “Άρης» δεν είχε καμία συμμετοχή στη δολοφονία του Τούρκου

αξιωματούχου Ομέρ Σιπαχίογλου. Είχαμε όμως επαφές μέχρι και ένα μήνα πριν από

την έκρηξη στον Πειραιά».

Πώς κάναμε τις ληστείες

«Ύστερα από τη ληστεία στα ΕΛΤΑ της Πατησίων, στις 17 Ιουλίου 1998, που

τραυματίστηκε ο αστυνομικός-φρουρός Παπαπάνου, αποφασίσαμε να μην ξανακάνουμε

ληστεία σε τράπεζα, όπου υπήρχε ένοπλος φρουρός.

Στη ληστεία της Τράπεζας Εργασίας, στην Πατησίων (29/6/1989), συμμετείχαμε

εγώ, ο “Λουκάς” (Δημ. Κουφοντίνας), ο “Σταμάτης” (Βασ. Τζωρτζάτος), ο

“Στέλιος” (Κώστας Καρατσώλης) και ο “Μάρκος” (Κώστας Τέλιος). Μπήκαμε σαν

πελάτες και μόλις δόθηκε το σύνθημα με την απειλή όπλου πήραμε 23.000.000

δραχμές. Όλοι είμαστε μεταμφιεσμένοι. Άλλοι φορούσαν γυαλιά και περούκες,

ανάλογα με τα χαρακτηριστικά που ήθελε να κρύψει ο καθένας. Στη ληστεία της

Τράπεζας Εργασίας, στο Περιστέρι, νομίζω ότι εγώ ανέβηκα στο πατάρι μαζί με

τον “Στάθη” (Θωμάς Σερίφης).

Τη ληστεία στα ΕΛΤΑ Αιγάλεω, που έγινε πριν από τα Χριστούγεννα του 1991 και

συγκεκριμένα στις 16/12/1991 και το θυμάμαι πολύ καλά διότι εκείνη την ημέρα

ήταν οι συντάξεις και το δώρο μαζί. Ο “Αποστόλης”, ο Τούρκος (Ozturk Yavuz),

φορούσε μία γκρίζα περούκα και γι’ αυτό κάποια από τα μέλη της οργάνωσης

μπερδεύτηκαν και νόμιζαν ότι συμμετείχε ο “Φώτης”, δηλαδή ο Θεολόγος

Ψαραδέλλης.

Στη ληστεία του ΟΤΕ Πειραιά πυροβόλησα έναν από τους υπαλλήλους, διότι έτρεχε

πανικόβλητος μαζί με τα χρήματα και μολονότι του είπα να τα αφήσει αυτός

συνέχισε να τρέχει με κίνδυνο να πέσει πάνω στην τζαμαρία. Εννοείται βέβαια

ότι αν είχε αφήσει τα χρήματα δεν θα πυροβολούσα. Ο “Λουκάς” ήλεγχε τον χώρο

και ο αδερφός μου ο Βασίλης κρατούσε τον άλλο υπάλληλο. Όταν ο υπάλληλος του

είπε “να φύγω”: ο αδερφός μου τον άφησε. Στη ληστεία που κάναμε τον Απρίλιο

του 2002 εγώ πυροβόλησα δύο φορές γνωρίζοντας ότι το τζάμι του αυτοκινήτου

ήταν θωρακισμένο. Πυροβόλησα δηλαδή για εκφοβισμό για να μη συνεχίσουν την

καταδίωξή μας».

«Δεν πιστεύω ότι με πρόδωσε ο Κουφοντίνας»

«Δεν έχω την εντύπωση ότι με πρόδωσε ο Κουφοντίνας στην έκρηξη του Πειραιά,

αλλά ήταν κατασκευαστικό λάθος δικό μου. Τα αντικείμενα που βρέθηκαν πάνω μου

τα είχα από την αρχή. Ο Κουφοντίνας ήταν κυρίως το μυαλό στις επιχειρήσεις της

οργάνωσης. Γι’ αυτόν τον λόγο και δεν γινόταν καμία επιχείρηση χωρίς να

συμμετέχει και ο ίδιος. Με τον Κουφοντίνα αναπτύξαμε φιλική σχέση γύρω στο

1989. Το καλοκαίρι εκείνης της χρονιάς πήγαμε στη Γαύδο και εκεί συνήψε

σχέσεις με την πρώην σύζυγό μου Αγγελική Σωτηροπούλου. Σε αυτήν τον παρουσίασα

ως φίλο μου και όχι ως μέλος της οργάνωσης, διότι εκείνη δεν είχε γνώση και

πολλών πραγμάτων. Ήξερε ότι κάτι ύποπτο συνέβαινε, αόριστα λόγω του περίεργου

ωραρίου που είχα, αλλά δεν ήξερε, ούτε μπορούσε να προσδιορίσει, τι ακριβώς

συνέβαινε. Ο Κουφοντίνας μού είπε να μην πάω στο Σουδάν, όπου θα ταξίδευα για

επαγγελματικούς λόγους, διότι το όνομά μου θα έμπαινε στη λίστα και θα

ελεγχόμουν. Ήθελα να πάω στο Σουδάν για εμπορία πάγου και εισαγωγή και εξαγωγή

ανταλλακτικών αυτοκινήτων. Ο Κουφοντίνας δεν δεχόταν εντολές, ούτε ιδέες από

κάποιον άλλον. Ήταν ο συντάκτης των προκηρύξεων. Τα τελευταία χρόνια ο

Κουφοντίνας δεν είχε δουλειά, εργαζόταν σαν μελισσοκόμος. Στο Σουδάν μού είχε

απαγορεύσει η οργάνωση να πάω και εγώ είπα ψέματα ότι πάω στη Μαγιόρκα».