Έλλειψη πολιτικής μαστίζει τη βιολογική γεωργία

Αναπτύχθηκε χωρίς να περιμένει “ένα σχέδιο” ή μια “εθνική πολιτική”, μακριά

από τα γρανάζια της γραφειοκρατίας. “Η βιολογική γεωργία, στηριγμένη στους

κοινωνικούς φορείς του χώρου, κατάφερε να ξεφύγει από τα πλαίσια μιας

εγκυκλίου στα συρτάρια κάποιων γραφείων κι έγινε μια σοβαρή και ρεαλιστική

πρόταση για την ελληνική γεωργία, ένα οικονομικό μέγεθος που κανένας δεν

μπορεί να μην το λάβει υπ’ όψιν”, λέει ο κ. Σπύρος Σγούρος, από τη ΔΗΩ,

παρουσιάζοντας την εικόνα των μη συμβατικών καλλιεργειών στην Ελλάδα. Την

εικόνα, βέβαια, όπως τη βλέπει κανείς από την Ελλάδα. Γιατί αν κοιτάξει από

απόσταση και συνολικά τον χάρτη της βιολογικής γεωργίας στην Ευρώπη, η εικόνα

που παρουσιάζει η χώρα μας κάθε άλλο παρά αισιόδοξη είναι.

Τα στοιχεία

Τα επίσημα στοιχεία των υπηρεσιών της Ευρωπαϊκής Ένωσης αποδεικνύουν ότι οι

εναλλακτικές μορφές καλλιέργειας στη χώρα μας βρίσκονται ακόμη πολύ πίσω σε

σχέση με τις συμβατικές αλλά και σε σχέση με το σύνολο των καλλιεργειών. “Το

ποσοστό της βιολογικά καλλιεργούμενης έκτασης, σε σχέση με το σύνολο των

καλλιεργούμενων εκτάσεων στην Ελλάδα, μετά βίας αγγίζει το 0,6%. Κι αυτό τη

στιγμή που στην Αυστρία καλλιεργούνται με εναλλακτικούς τρόπους το 67,8% των

καλλιεργούμενων εκτάσεων, στη Γαλλία το 22,9%, στη Γερμανία το 38,9%, ενώ ο

μέσος όρος για τις 15 χώρες-μέλη της Ευρωπαϊκής Ένωσης υπολογίζεται στο

19,5%”, αναφέρει ο κ. Σγούρος και συμπληρώνει: “Τα στοιχεία είναι αποκαλυπτικά

της αδυναμίας της χώρας μας να εκμεταλλευθεί τις νέες κατευθύνσεις της

ευρωπαϊκής αγροτικής πολιτικής, οι οποίες έχουν ως κυρίαρχο στόχο να

προωθήσουν τις μεθόδους καλλιέργειας εκείνες που θα μειώνουν τη γεωργικής

προελεύσεως ρύπανση”.

Παράδειγμα

Οι άνθρωποι που ασχολούνται με τις βιολογικές καλλιέργειες στην Ελλάδα, που

καλλιεργούν δηλαδή τα χωράφια τους χωρίς τη χρήση χημικών και φυτοφαρμάκων

(και ίσως όχι μόνο αυτοί) μπορούν και βλέπουν το ανακόλουθο στην περίπτωση της

χώρας μας: “Αντικειμενικά, η Ελλάδα θα μπορούσε να είναι το παράδειγμα προς

μίμηση στην άσκηση φιλοπεριβαλλοντικών γεωργικών πρακτικών. Έτσι, θα μπορούσε

να ενισχύσει τις ορεινές, νησιωτικές και οριακές, σήμερα (από πλευράς

απόδοσης) εκμεταλλεύσεις γης, που τώρα φθίνουν και σταδιακά εγκαταλείπονται”.

Εκτός αυτού, τονίζει ο κ. Σγούρος, η Ευρωπαϊκή Ένωση προσφέρει σημαντικές

δυνατότητες που θα μπορούσαν όλα αυτά τα χρόνια να αξιοποιηθούν, προσφέροντας

εναλλακτικές λύσεις και ζωή στην ελληνική περιφέρεια, σταματώντας τη

συρρίκνωση του αγροτικού πληθυσμού και γενικότερα των αγροτικών

δραστηριοτήτων. “Το υπουργείο Γεωργίας, στην προσπάθειά του να αξιοποιήσει τις

ευρωπαϊκές δυνατότητες, βρέθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα να πρέπει να

εφαρμόσει μια συγκεκριμένη αγροτοπεριβαλλοντική πολιτική. Χωρίς προηγούμενη

εμπειρία και χωρίς να ζητηθεί η συμβολή των οργανώσεων, των οργανισμών

πιστοποίησης και των ίδιων των βιοκαλλιεργητών, βρέθηκε να δίνει εξαιρετικά

περιορισμένη σημασία στην ανάπτυξη της βιολογικής γεωργίας. Όχι μόνο δεν

ελήφθησαν μέτρα για την υποστήριξή της ­ δεδομένου ότι είχε ήδη καθυστερήσει η

ανάπτυξη εναλλακτικών μορφών καλλιέργειας ­ αλλά δεν ενισχύθηκαν ούτε αυτοί οι

καλλιεργητές που είχαν εκδηλώσει ενδιαφέρον για τις βιολογικές καλλιέργειες”.

Καθυστέρηση

Στην πρώτη τριετία εφαρμογής των σχετικών κοινοτικών προγραμμάτων (από το 1995

έως το 1997) επιδοτήθηκαν συνολικά 12.000 στρέμματα. Το 1998, η χώρα μας

καθυστέρησε να υποβάλει τις προτάσεις της και έτσι δεν πήρε καμία έγκριση, ενώ

το νέο τριετές πρόγραμμα (που εγκρίθηκε τελικά τον Μάιο του 1998)

γνωστοποιήθηκε στους αρμοδίους από το υπουργείο Γεωργίας τον… Μάρτιο του

1999!. “Τα χρόνια αυτά, οι βιολογικά καλλιεργούμενες εκτάσεις είχαν αυξηθεί

κατά 140 χιλιάδες στρέμματα. Την πρώτη τριετία ήταν 60 χιλ. στρέμματα, το 1998

70 χιλ., το 1999 150 χιλ. και το 2000 είχαν φτάσει τα 200 χιλ. στρέμματα”.

Ντόπινγκ με γονίδια προβληματίζει τη ΔΟΕ

Τους υπολογιστές τούς παίζουν στα δάκτυλα. Τα… πιρούνια και τα κουτάλια

όμως; Στα μαθηματικά είναι χωρίς αμφιβολία οι καλύτεροι στον κόσμο. Στην

επιλογή του κασκόλ όμως που να ταιριάζει με το σακάκι το πιθανότερο είναι να

τα… θαλασσώσουν. Είναι οι φοιτητές του ΜΙΤ, το καλύτερο σε πολλούς τομείς

Τεχνολογικό Πανεπιστήμιο του πλανήτη. Από επιστήμες τα πάνε θαυμάσια, από

τρόπους κοινωνικής συμπεριφοράς όμως έχουν μείνει μετεξεταστέοι. Γι’ αυτόν

ακριβώς τον λόγο, η Σχολή Καλών Τρόπων του Τεχνολογικού Ινστιτούτου

Μασαχουσέτης λειτουργεί εδώ και οκτώ χρόνια προσφέροντας μαθήματα, τα οποία

παρακολουθούν εκατοντάδες φοιτητές κάθε εξάμηνο.

«Μαθήματα ζωής» τα αποκαλούν οι υπεύθυνοι του ΜΙΤ και η δημοτικότητά τους έχει

φθάσει σε πρωτοφανή επίπεδα στη διάσημη πανεπιστημιούπολη. Ανάμεσά τους ο

«Σεβασμός στον δρόμο» που οι φοιτητές μαθαίνουν πώς να συγκρατούν τα νεύρα

τους όταν οδηγούν, η «Πολιτισμένη ποδηλασία» για ποδηλάτες στα ειδικά

διαμορφωμένα μονοπάτια της πόλης, «Πώς να φερθείτε στους ανθρώπους που

πραγματικά χρειάζεστε στη ζωή», που μαθαίνει στους ενδιαφερομένους τις βασικές

αρχές της ευγένειας σε εστιατόρια, καταστήματα και υπηρεσίες, πόσο φιλοδώρημα

πρέπει να αφήνουν κ.λπ. ή «Πώς να φερθείτε σε δύσκολους ανθρώπους και δύσκολες

καταστάσεις». Μάθημα υπάρχει ακόμα και για όσους δεν γνωρίζουν τα βασικά της

πλύσης ρούχων στο πλυντήριο, αλλά και των υπόλοιπων απαραίτητων γνώσεων για να

τη βγάλουν… καθαρή στο Πανεπιστήμιο.

Οι φοιτητές μπορούν να επιλέξουν όσα μαθήματα θέλουν στη διάρκεια μίας

ολόκληρης ημέρας κάθε εξάμηνο που διαρκεί το «Σεμινάριο Γοητείας». Τα

διδάσκουν ένας ή περισσότεροι καθηγητές ή έκτακτοι συνεργάτες, οι οποίοι

καλούνται να δώσουν τα φώτα τους σε τομείς όπως η επιλογή των κατάλληλων

αξεσουάρ με τα ρούχα, «Οδηγίες για σωστό και πετυχημένο φλερτάρισμα», μαθήματα

χορού από βαλς μέχρι τσα τσα, «Πώς θα πείτε σε κάποιον κάτι που δεν θα ήθελε

να ακούσει», «Ευχάριστος και κοινωνικός οικοδεσπότης», «Η τέχνη της συζήτησης

και πώς να ακούτε τον συνομιλητή σας», «Η γλώσσα του σώματος», «Οι καλοί

τρόποι των κινητών τηλεφώνων» κ.λπ.

Ανενόχλητοι συνεχίζουν να κυνηγούν ­ παράνομα ­ τα αγριόγιδα στον Εθνικό Δρυμό

της Πίνδου, όπως προκύπτει από τα στοιχεία που έχει συγκεντρώσει η ερευνητική

αποστολή του WWF Ελλάς και της εταιρείας «Πίνδος Περιβαλλοντική». Στα πιο

δυσπρόσιτα σημεία, κυρίως της Βόρειας Πίνδου, εκτιμάται ότι έχουν απομείνει

λιγότερα από 150 αγριόγιδα, ενώ για να σταματήσει η λαθροθηρία του σπάνιου ­

πια ­ είδους, οι περιβαλλοντικές οργανώσεις ζητούν, μεταξύ άλλων, να

προσληφθούν μόνιμοι ειδικοί φύλακες στην Βάλια Κάλντα και στην περιοχή του

Βίκου-Αώου.

Συνεχίζεται για έβδομη κατά σειρά χρονιά, και με αμείωτο το ενδιαφέρον τόσο

των εκπαιδευτικών όσο και των μαθητών, το πρόγραμμα περιβαλλοντικής

εκπαίδευσης «Χρυσοπράσινο Φύλλο» ­ ένα δίκτυο συνεργαζόμενων σχολείων από την

Ελλάδα και την Κύπρο που ξεκίνησε το 1995 με πρωτοβουλία των εκπαιδευτικών

Γιώργου Φαραγγιτάκη, Χρήστου Γεωργιάδη και Δημήτρη Τσίσου, με τη στήριξη του

ΥΠΕΧΩΔΕ, του ΥΠΕΠΘ και των δήμων Αργυρούπολης και Αλίμου.

Το φοιτητικό περιοδικό «ΝΥΓΜΑ» του Ε.Μ. Πολυτεχνείου έγινε ηλεκτρονικό και

μετατράπηκε στην πρώτη φοιτητική πύλη στο Ίντερνετ, http: //www.nygma.gr. Οι επισκέπτες θα βρουν

την πρώτη προσπάθεια συγκέντρωσης θεμάτων εξετάσεων από όλες τις

πανεπιστημιακές σχολές, χρήσιμες πληροφορίες για τους φοιτητές (προγράμματα

εξετάσεων, ανακοινώσεις κ.λπ.), ειδήσεις, links, chat, forum για ανταλλαγή

απόψεων κ.λπ.

Διεθνές συνέδριο για την υγεία στο Ίντερνετ με τίτλο «Health Online 2001»

διοργανώνεται στη Θεσσαλονίκη την Πέμπτη και Παρασκευή από την Ευρωπαϊκή Ένωση

και την Ευρωπαϊκή Οργάνωση Τηλεματικής για την υγεία. Θα παρουσιαστούν

συστήματα ιατρικής πληροφορικής, διαχείρισης δικτύων υγείας, διαχείρισης

υπηρεσιών κατ’ οίκον φροντίδας και νοσηλείας κ.λπ.

Κινδυνεύει το περιβάλλον της Μεσογείου από την αλόγιστη τουριστική ανάπτυξη,

λέει το WWF και ζητεί από την τουριστική βιομηχανία τη δημιουργία ενός νέου

μοντέλου τουρισμού που θα προστατεύει τις οικολογικά ευαίσθητες περιοχές. Στα

επόμενα 20 χρόνια, οι τουρίστες στη Μεσόγειο θα φτάσουν τα 350 εκατομμύρια τον

χρόνο, σύμφωνα με την έκθεση που παρουσίασε η οργάνωση στη διεθνή έκθεση για

την παγκόσμια τουριστική βιομηχανία στο Βερολίνο. Στην Ελλάδα, το 90% των

τουριστικών επενδύσεων συγκεντρώνεται στις ακτές.