|
|
ΗΘΟΠΟΙΟΣ
ΓΕΝΝΗΘΗΚΕ: Ξεφύτρωσε σε μια ιδιωτική κλινική στο Αιγάλεω.
ΕΛΠΙΖΕΙ: Να μην ενηλικιωθεί ποτέ. Να μη χάσει το παιδί μέσα της.
ΟΝΕΙΡΕΥΕΤΑΙ: Ξύπνια.
ΑΞΕΧΑΣΤΟ ΤΑΞΙΔΙ: Νέα Υόρκη. Αλλά και Χανιά, όποτε και να πάει.
ΒΙΒΛΙΟ ΠΟΥ ΔΙΑΒΑΖΕΙ: «Αφροδίτη» της Αλιέντε.
ΔΕΝ ΑΠΟΧΩΡΙΖΕΤΑΙ ΠΟΤΕ: Τις κακές της συνήθειες και κυρίως τα τσιγάρα
της.
ΘΑ ΚΑΛΟΥΣΕ ΣΕ ΓΕΥΜΑ: Μόνο φίλους. Στα κατ’ ανάγκην τραπεζώματα της
κόβεται η όρεξη. Τελευταία κάτι της συμβαίνει και τρώει κάθε βράδυ με τον
Elvis.
«Για μένα είναι σίγουρα ό,τι καλύτερο έχω κάνει», δηλώνει η Ελένη Ράντου
για την παράσταση «Μαγειρεύοντας με τον Έλβις», στην οποία πρωταγωνιστεί μαζί
με την Τατιάνα Μπαλανίκα, τον Βασίλη Χαραλαμπόπουλο και τον Αντώνη Λουδάρο.
Πάντως, προτιμά το ζεστό χειροκρότημα, σε αντίθεση με την υψηλή τηλεθέαση,
επειδή, όπως λέει, «σου γαληνεύει περισσότερο την ψυχή», ενώ θυμάται πάντα τον
πρώτο της ρόλο, αυτόν της Κατερίνας στον «Στρίγγλο που έγινε αρνάκι».
ΕΡ.: Πάνω απ΄ όλα το θέατρο;
ΑΠ.: Όχι αναγκαστικά. Αναλόγως με ποιους ανθρώπους, με ποιο έργο, με
ποια «πρόθεση» κάνουμε θέατρο.
ΕΡ.: «Μαγειρεύοντας με τον Έλβις» είναι ό,τι καλύτερο;
ΑΠ.: Κυκλοφορεί έντονα μια τέτοια φήμη. Για μένα είναι σίγουρα ό,τι
καλύτερο έχω κάνει.
ΕΡ.: Γιατί πιστεύετε ότι αρέσει στο θεατρόφιλο κοινό;
ΑΠ.: Γιατί είναι απροσδόκητο, αληθινό και φτιαγμένο με απίστευτη αγάπη.
Σκληρό μαζί και τρυφερό, αλλά πάνω απ’ όλα ανθρώπινο.
ΕΡ.: Εσείς τι θα λέγατε σε κάποιον για να τον πείσετε, ώστε να έρθει να
δει την παράσταση;
ΑΠ.: Τίποτα. Σημασία έχουν αυτά που λένε όσοι το βλέπουν. Και είναι
τόσο καλά που κι εγώ καμιά φορά τα χάνω.
ΕΡ.: Η συνεργασία σας με την Τατιάνα Μπαλανίκα, τον Βασίλη
Χαραλαμπόπουλο και τον Αντώνη Λουδάρο;
ΑΠ.: Τους έχω λατρέψει για την ποιότητα, το ταλέντο τους, αλλά και για
τη φιλία που μου έχουν προσφέρει.
ΕΡ.: Τι σας γοητεύει στην παράσταση;
ΑΠ.: Οι αντιδράσεις του κόσμου. Τελικά το κοινό, όσο και να το
κατευθύνουν, μπορεί ακόμη να επιλέγει και να σε εκπλήσσει.
ΕΡ.: Οι σκέψεις που κάνετε λίγο πριν ανεβείτε στη σκηνή;
ΑΠ.: Για να δούμε τι θα μας προκύψει κι απόψε…
ΕΡ.: Και όταν πέσει η αυλαία;
ΑΠ.: Τι γλυκιά μπορεί να είναι καμιά φορά η κούραση.
ΕΡ.: Έχει τύχει να παίξετε μπροστά σε άδεια αίθουσα;
ΑΠ.: Παραπάνω από μία φορές.
ΕΡ.: Πώς νιώσατε;
ΑΠ.: Κάτι σαν τον αυνανισμό. Δεν υπάρχει θεατρική πράξη χωρίς κοινό από
κάτω.
ΕΡ.: Τι προτιμάτε, το ζεστό χειροκρότημα στο θέατρο ή την υψηλή
τηλεθέαση;
ΑΠ.: Και τα δύο τα θέλω με όρους. Το ζεστό χειροκρότημα πάντως σου
γαληνεύει περισσότερο την ψυχή.
ΕΡ.: Τι έφταιξε και έμεινε στον… δρόμο η μαύρη κωμωδία «Τι ψυχή θα
παραδώσεις μωρή»;
ΑΠ.: Έχω κουραστεί να ακούω αυτή την ερώτηση. Έχω κουραστεί να βλέπω
και τις επαναλήψεις. Ας πούμε κάτι άλλο.
ΕΡ.: Ένας ρόλος στη μικρή οθόνη που σας έχει μείνει αξέχαστος;
ΑΠ.: Τους ρόλους τους ξεχνάω. Θυμάμαι όμως τους ανθρώπους, τον Βασίλη
Γεωργιάδη, τα παιδιά στο «Αχ Ελένη», τα παιδιά στο «Κωνσταντίνου και Ελένης».
ΕΡ.: Κι ένας ρόλος στο θέατρο;
ΑΠ.: Οι ρόλοι που έκανα στη «Βότκα Μολότωφ». Ειδικά στην οντισιόν.
ΕΡ.: Τι σημαίνει για έναν ηθοποιό η παρουσία του στο Ηρώδειο;
ΑΠ.: Μάλλον καταξίωση. Σημασία όμως δεν έχει μόνο το πού, αλλά και το
πώς.
ΕΡ.: Και στην Επίδαυρο;
ΑΠ.: Είθε όταν θα βρεθώ σ’ αυτόν τον χώρο να σταθώ στο ύψος των
περιστάσεων.
ΕΡ.: Θυμάστε τον πρώτο σας ρόλο;
ΑΠ.: Φυσικά. Η Κατερίνα στη «Στρίγγλα που έγινε αρνάκι». Άραγε, πώς να
ήμουνα;
ΕΡ.: Υπήρξαν άνθρωποι που στα πρώτα σας βήματα σας γύρισαν την πλάτη;
ΑΠ.: Θα υπήρξαν, αλλά δεν το πρόσεξα. Μάλλον γιατί ούτε εγώ πίστευα
τότε στον εαυτό μου.
ΕΡ.: Τι τους απαντάτε σήμερα;
ΑΠ.: Τίποτα. Τις απαντήσεις τις δίνει κάθε φορά η δουλειά μου. Μου
αρέσει που ακόμα μπορώ να ξαφνιάζω ευχάριστα.
ΕΡ.: Σε ποιον θα λέγατε ευχαριστώ;
ΑΠ.: Σε όλους όσους μου άφησαν χώρο να υπάρχω, μα πιο πολύ στον Βασίλη
που με δέχεται όπως είμαι.
ΕΡ.: Ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου είναι… αυστηρός στην κριτική του
απέναντί σας;
ΑΠ.: Είναι κι αυτός καλλιτέχνης και μπορεί να καταλάβει ακόμα και τα
λάθη μου.
ΕΡ.: Δύο σταρ στην ίδια στέγη. Τον πρώτο και τελευταίο λόγο έχει..;
ΑΠ.: Η ανάγκη να είμαστε μαζί.
ΕΡ.: Τι σας λέει η κόρη σας και σας ανεβάζει στον ουρανό;
ΑΠ.: Μαμά, όταν νυχτώνει πέφτουν οι μπαταρίες του ήλιου;
ΕΡ.: Η πιο ευτυχισμένη στιγμή στη ζωή σας;
ΑΠ.: Όταν πρωτοαντίκρυσα τη Νικολέτα.
ΕΡ.: Ό,τι λάμπει στη μικρή οθόνη είναι… χρυσός;
ΑΠ.: Ο χρόνος θα δείξει.
ΕΡ.: Και ηθοποιός σημαίνει πράγματι φως;
ΑΠ.: Αν το φως δεν είναι από κάποιο στρας, ο ηθοποιός μπορεί να ανοίγει
φωτεινά μονοπάτια.
ΕΡ.: Κοιτάζοντας προς τα πίσω για ποιο πράγμα έχετε μετανιώσει;
ΑΠ.: Μου αρέσουν τα λάθη μου. Μαθαίνω απ’ αυτά.
ΕΡ.: Και για ποιο αισθάνεστε υπερήφανη;
ΑΠ.: Για την οικογένεια που έχω κάνει.
ΕΡ.: Πώς νιώθετε όταν βλέπετε παλιούς ηθοποιούς που έγραψαν ιστορία να
περνούν δύσκολα;
ΑΠ.: Παθαίνω κατάθλιψη και σιγουρεύομαι ότι η δουλειά μας είναι
αναξιοπρεπής.
ΕΡ.: Μια συμβουλή που κρατάτε πάντα ως κόρη οφθαλμού;
ΑΠ.: «Μη σπρωχνόμαστε, όλοι χωράμε».
