Στον δρόμο για την Αλάσκα

Ο Κώστας και η Όλγα Μητσάκη, οι οποίοι πριν από περίπου δύο εβδομάδες

ξεκίνησαν να διανύσουν με τη μοτοσυκλέτα τους ολόκληρη την αμερικανική ήπειρο,

έφθασαν στον πρώτο σταθμό της διαδρομής τους.

Με τη χορηγία και των «ΝΕΩΝ» ταξίδεψαν 3.000 χιλιόμετρα, από τη Γη του Πυρός

στην πρωτεύουσα της Αργεντινής, το Μπουένος Άιρες. Όμως μέχρι το τέλος του

ταξιδιού που είναι στην Αλάσκα υπολείπονται ακόμα άλλα 18.000 χιλιόμετρα.

Μέχρι τώρα πάντως φαίνεται πως καλά τα κατάφεραν. Έστω κι αν οι δρόμοι ήταν

παγοδρόμια, έστω κι αν η μηχανή έκανε ουκ ολίγες φορές πατινάζ στον πάγο.

Επόμενος προορισμός τώρα για τους δύο ταξιδιώτες είναι το Σαντιάγκο της Χιλής,

μέσα από τις Άνδεις. Τα όσα πέρασαν μέχρι σήμερα μας τα αφηγούνται οι ίδιοι:

«Στο “τέλος του κόσμου” (Tiera del Fuego), απ’ όπου και ξεκινήσαμε τυπικά το

ταξίδι μας, είχαμε να αντιμετωπίσουμε το μεγαλύτερο έως τώρα εμπόδιο της

διαδρομής μας. Τον χειμώνα του Νοτίου Ημισφαιρίου, και ιδιαίτερα αυτής εδώ της

γεωγραφικής περιοχής ­ που δεν υπολείπεται πολύ της Ανταρκτικής ­ με όλα τα

συνακόλουθα που το γεγονός αυτό συνεπάγεται για ένα ταξίδι με μοτοσυκλέτα.

Μέσες ημερήσιες θερμοκρασίες από 3Ψ C έως και -3Ψ C που με την ταχύτητα της

μοτοσυκλέτας έφθανε στους -12Ψ C. Σφοδροί παγωμένοι άνεμοι, χιόνια και πάγοι

υπήρξαν τα “κομμάτια” του οδικού παζλ αναφορικά με την επικινδυνότητα των

δρόμων, τουλάχιστον για τα πρώτα 1.500 χλμ. του ταξιδιού, για τα οποία

επιπροσθέτως χρειάστηκαν 8 ολόκληρες μέρες για να διανυθούν.

Χρειάστηκε να παλέψουμε επί ώρες για να διασχίσουμε λίγα μόλις χιλιόμετρα πάνω

στον πάγο, χωρίς φυσικά να λείψουν και οι πτώσεις, ευτυχώς ανώδυνες. Στην

κωμόπολη της Ν. Παταγονίας Rio Gallego μείναμε 2 ημέρες αποκλεισμένοι από

χιονοθύελλα, ενώ χρειάστηκε να επιστρατευθεί ένα φορτηγάκι 4Χ4 για να φθάσουμε

έως την πόλη San Julian, μιας και ο πάγος είχε μεταμορφώσει τον δρόμο σε ένα

απέραντο… παγοδρόμιο! Αρνητικό επίσης στοιχείο της εδώ οδικής μας παρουσίας

αποτελούσε το γεγονός ότι στη Ν. Αργεντινή (Παταγονία) ο ήλιος ανέτειλλε στις

09.30 π.μ. και έδυε στις 5.30 μ.μ., ενώ φυσικά πριν από τις 12 το μεσημέρι

(είτε λόγω πάγου είτε λόγω κρύου) ήταν αδύνατον να ξεκινήσει η μοτοσυκλέτα.

Κατ’ αυτόν τον τρόπο έμεναν ­ στην καλύτερη περίπτωση ­ μόνο 5 ώρες για να

ταξιδεύσουμε πιο βόρεια, πιο ζεστά.

Μεγάλη μοναξιά

Το τοπίο της διαδρομής δεν ήταν κάτι το ιδιαίτερο. Απέραντα, επίπεδα

βοσκοτόπια (πάμπας) της αργεντίνικης γης. Αντιθέτως, η μοναξιά ήταν το κύριο

οδικό χαρακτηριστικό των πρώτων τουλάχιστον 2.000 χλμ., καθώς διασχίζαμε τις

πιο αραιοκατοικημένες περιοχές (όχι μόνο της Αργεντινής αλλά και όλου του

κόσμου). Άλλωστε οι πόλεις που συναντούσαμε καθ’ οδόν απείχαν από 200 έως 380

χλμ. μεταξύ τους, ενώ ενδιάμεσα κανένα ίχνος ζωής. Μοναξιά που κυριολεκτικά σε

τρόμαζε, αναλογιζόμενοι μάλιστα τις ιδιάζουσες καιρικές συνθήκες που

επικρατούσαν.

Rio Gallegos, San Julian, Caleta Olivia, Comodoro Rivadavia, Trelew, Viedma,

Βαchia Blanca, Azul, Buenos Aires. Αυτές υπήρξαν οι πόλεις που μας φιλοξένησαν

καθ’ οδόν για την πρωτεύουσα. Όλες τους τυπικές επαρχιακές αργεντίνικες

πόλεις, όλες παραλιακές (εκτός της Azul) που ξεκίνησαν σαν μικρά ψαροχώρια για

να εξελιχθούν στη συνέχεια σε αστικά κομβικά σημεία πάνω στον δρόμο της

Παταγονίας (Παταγονία είναι η νότια επαρχία της Αργεντινής).

Την πιο συγκινητική εμπειρία αυτών των πρώτων 3.000 χλμ. την νιώσαμε στην πόλη

San Julian, εκεί όπου συναντήσαμε τον κ. Κωνσταντίνο Μητσούδη, ιδιοκτήτη του

ξενοδοχείου όπου και καταλύσαμε. Ο εν λόγω 78χρονος Έλληνας είχε έρθει στη

μικρή αυτή πόλη το 1923, σε ηλικία μόλις… 2 ετών μαζί με τους γονείς του που

είχαν γλιτώσει την τουρκική θηριωδία της Μικρασιατικής Καταστροφής. Ο κ.

Μητσούδης μεγάλωσε, έζησε, δημιούργησε εδώ, με την καρδιά του μακριά πίσω στην

Ελλάδα, που μόλις ελάχιστες φορές είχε επισκεφθεί.

Το Μπουένος Άιρες

Το Μπουένος Άιρες που μας φιλοξενεί για τις τρεις επόμενες ημέρες έχει την όψη

­ αλλά και τον αέρα ­ μιας ευρωπαϊκής πρωτεύουσας, με έντονη τη γαλλική

φινέτσα σε ό,τι αφορά την πολεοδομική του ρυμοτομία. Χαρακτηρίζεται ιδιαίτερα

από μια αίσθηση και μια προσωπικότητα “ρετρό”, την οποία φροντίζουν να

συντηρούν τα εκατοντάδες διατηρητέα αποικιακού ρυθμού οικοδομήματα που την

κοσμούν. Ιδρύθηκε το 1530 από τον Κονκισταδόρ Πένδρο δε Μεντόσα. Από το 1776

αποτέλεσε πρωτεύουσα αρχικά της αντιβασιλείας του Ρίο ντε λα Πλάτα και από το

1817 της Αργεντινής.

Στην πρωτεύουσα αυτή των 14.000.000 κατοίκων ήρθαμε σε επαφή τόσο με τα μέλη

της τοπικής ελληνικής κοινότητας όσο και με τον Αρχιεπίσκοπο Κεντρικής της

Νοτίου Αμερικής Αιδεσιμώτατο Γεννάδιο. Η ελληνική παρουσία εδώ στην Αργεντινή

είναι έντονη και χρονολογείται από τις αρχές του 20ού αιώνα. Αν και το

μεταναστευτικό κύμα σταμάτησε απότομα και πρόωρα, στις αρχές της δεκαετίας του

’60, εντούτοις οι εδώ Έλληνες δεύτερης και τρίτης γενιάς υπολογίζονται γύρω

στις 60.000 (!) περίπου.

Παράλληλα, στο Μπουένος Άιρες έχει την έδρα του και ο Αρχιεπίσκοπος Γεννάδιος,

με τον οποίο και συναντηθήκαμε. Άνθρωπος δραστήριος και με μεγάλο έργο πίσω

του, ευελπιστεί πριν αποσυρθεί να μπορέσει να κάνει πραγματικότητα ένα όνειρο

ζωής. Την ίδρυση του πρώτου ελληνικού πανεπιστημίου στο εξωτερικό. Οι

προϋποθέσεις υπάρχουν και ο Γεννάδιος ευελπιστεί και στην ελληνική κρατική

μέριμνα ώστε αυτό το μεγαλόπνοο έργο για τον απόδημο Ελληνισμό (και όχι μόνο)

να αποκτήσει σάρκα και οστά.

Για τη Χιλή

Αύριο θα ξεκινήσουμε προς τα δυτικά με κατεύθυνση την επόμενη χώρα του

ταξιδιού μας, τη Χιλή, η οποία απέχει 1.200 χλμ. Προορισμός μας η πρωτεύουσα

της χώρας, το Σαντιάγκο, στο οποίο ευελπιστούμε να φθάσουμε (ούτε και εμείς

ξέρουμε πότε) στις επόμενες ημέρες. Ο δρόμος που ενώνει τις δύο πρωτεύουσες

(Μπουένος Άιρες – Σαντιάγκο) περνά κάθετα στις Άνδεις και στο πέρασμα Μεντόζα

(βλέπε… Κατάρα ή Καστανιές) υπάρχουν δύο μέτρα (!) χιόνια και η κυκλοφορία

έχει από χθες διακοπεί. Ας βάλει ο Θεός το χέρι του!!».