ΣΤΕΦΑΝΟΣ ΜΠΑΣΙΝΑΣ Δεν ζηλεύω τον αδερφό μου

«Από την πρώτη στιγμή που έχω αναμνήσεις, θυμάμαι τον εαυτό μου με μία μπάλα

στο χέρι να τρέχω για να παίξω ποδόσφαιρο. Πού με έχανες, πού με έβρισκες σε

ένα χώρο που παίζαμε μπάλα, να προσπαθώ να φτιάξω κάποια ομάδα για να

κλωτσήσουμε». Το πιο πολυσυζητημένο πρόσωπο της εβδομάδας ( με το γκολ που

πέτυχε κατά του Ολυμπιακού), ο Στέφανος Μπασινάς, ανοίγει την καρδιά του στην

«ΟΜΑΔΑ» και μιλά για όλα. Για τον αδελφό του τον Άγγελο, την οικογένειά του,

τον Εθνικό Αστέρα, για το «χρυσό» γκολ κατά του Ολυμπιακού και για άλλα πολλά.

Ο Στέφανος είναι ο μεγάλος γιος της οικογένειας Μπασινά. Γεννημένος στις 23

Οκτωβρίου του 1968. Έχει ακόμα τρία αδέλφια. Δύο κορίτσια, τη Δήμητρα και τη

Ματίνα και βέβαια τον βενιαμίν, τον Άγγελο. Γεννήθηκε σε ένα χωριό έξω από τη

Χαλκίδα, το Πούρνο. Ένα φτωχοχώρι. Ο πατέρας του, ο Γιώργος, δούλευε στις

οικοδομές. Χρόνια δύσκολα γεμάτα αγωνίες και καρδιοκτύπια. Τότε ο πατέρας πήρε

τη σύζυγό του Ελένη και τα τέσσερα παιδιά τους και ήρθαν στην Αθήνα

Ο Παναθηναϊκός

«Ήμουν περίπου οκτώ ετών και ο Άγγελος ενός. Ο πατέρας έψαχνε για μία καλύτερη

τύχη για τα παιδιά του. Ύστερα από τέσσερα χρόνια όταν ήμουν 12, ο θείος μου,

ο Γιάννης, αδελφός του πατέρα μου, με πήρε και με πήγε στον Παναθηναϊκό. Εκεί

πέρασα όλα τα στάδια. Παιδικά, εφηβικά, ερασιτεχνικά. Και κάποτε ήρθε η στιγμή

να προωθηθώ στην πρώτη ομάδα, αλλά δυστυχώς δεν έγινε ποτέ κάτι τέτοιο. Ήμουν

άτυχος, αφού μεσολάβησε και το στρατιωτικό, έκανα 11 μήνες στη Σάμο. Κάποιοι

άλλοι έγιναν ημιεπαγγελματίες και εγώ έλειπα. Έτσι με έδωσαν δανεικό στο

Ρέθυμνο, στο οποίο έμεινα πέντε χρόνια».

Η συνέχεια δεν είναι ιδιαίτερα εντυπωσιακή για τον Στέφανο, αφού συνεχώς

περιμένει το μεγάλο άλμα, το οποίο δεν έρχεται. Η Λιβαδειά είναι ο επόμενος

σταθμός του και τότε πίστεψε ότι ήρθε η ώρα για την Α’ Εθνική. Όμως, η πρόταση

που περίμενε πάλι δεν έφθασε ποτέ και η Καλλιθέα έγινε το εφαλτήριο για το

τελικό άλμα στη μεγάλη κατηγορία. Προπονητής του εκεί ήταν ο Λιβαθηνός, ο

οποίος κάποια στιγμή έφυγε, αλλά δεν ξέχασε τον Μπασινά. Πήγε στην Καισαριανή

και θέλησε να πάρει μαζί του τον Μπασινά και έτσι έγινε. Ο Στέφανος πήρε

μεταγραφή και τώρα διαπρέπει στον Εθνικό Αστέρα.

Καλό κλίμα

«Όλοι οι Έλληνες παίκτες είμαστε οικογένεια στον Αστέρα. Με τους ξένους έχουμε

ένα μικρό πρόβλημα, αφού μας εμποδίζει η γλώσσα να συνεννοηθούμε όπως πρέπει.

Πάντως, προσπαθούμε να τους φέρουμε και αυτούς κοντά. Χρωστάω πολλά στον

Λιβαθηνό, τον έχω σαν πατέρα μου, με έχει βοηθήσει πολύ. Στην Καισαριανή έχω

περάσει τις καλύτερες στιγμές μου, μετά το Ρέθυμνο. Με έχουν βοηθήσει πολύ,

αλλά και εγώ με τη σειρά μου έχω προσφέρει. Θέλω να μείνω, αλλά είμαι

επαγγελματίας. Πιστεύω ότι θα αναγνωριστεί η προσφορά μου και τελικά θα μείνω.

Το καλοκαίρι τελειώνει το συμβόλαιό μου και τότε θα δούμε τι θα γίνει».

Μιλά για τον Άγγελο και αστράφτει, χαμογελά: «Φίλε δεν υπάρχει ζήλια. Ο

Άγγελος ήταν πιο τυχερός και χαίρομαι με την πρόοδό του. Τα χρόνια τα δικά μου

ήταν άλλα. Τότε υπήρχαν παικταράδες στον Παναθηναϊκό. Ζάετς, Ρότσα. Ονόματα

που σου προκαλούν δέος μόνο που τ’ ακούς.

Ο Άγγελος εκμεταλλεύτηκε την ευκαιρία που του δόθηκε. Όταν έγινε

ημιεπαγγελματίας του είπα. Μη σκεφτείς ποτέ να φύγεις. Εκεί θα μείνεις. Εκεί

θα προσπαθήσεις, θα παλέψεις, για να πετύχεις. Με άκουσε και δικαιώθηκε. Ακόμα

βέβαια έχει δρόμο, αλλά προς το παρόν πάει καλά. Χαίρομαι με τις επιτυχίες

του. Όταν παίζει εκείνος είναι σαν να παίζω εγώ. Αγωνιώ να βγει υγιής από το

παιχνίδι και να νικήσει η ομάδα του. Ξέρεις πως είναι αυτά τα πράγματα. Είναι

ο μικρός μας και τον προσέχουμε. Τώρα, μάλιστα, προσπαθούμε να κάνουμε και

δουλειά μαζί. Φτιάχνουμε κάποια μικρά γήπεδα πέντε επί πέντε στα Σπάτα».

Τα γούρια

Ο Στέφανος πέρασε καλές και κακές στιγμές στη ζωή του. Θυμάται: «Ευχάριστες

στιγμές πέρασα στο Ρέθυμνο, ενώ μία πολύ δυσάρεστη στιγμή ήταν ο χωρισμός των

γονιών μου. Τώρα δεν με πειράζει πολύ, αλλά τότε στενοχωρήθηκα. Ο πατέρας μου

παρακολουθεί και τους δύο μας. Όποτε μπορεί πηγαίνει στον Άγγελο, όποτε μπορεί

έρχεται σε μένα».

Ο Μπασινάς είναι άνθρωπος που πιστεύει στον Θεό, αλλά έχει και τα… γούρια

του. Ο Θεός με βοηθά. Πάντα όλοι μας, στις δύσκολες στιγμές, ζητάμε τη βοήθειά

του, παίρνω δύναμη απ’ τον Θεό. Όμως, σαν τους περισσότερους ανθρώπους που

ασχολούνται με τον αθλητισμό, έχω τα γούρια μου. Δεν ντρέπομαι να το πω, το

ομολογώ».

Είναι άνθρωπος που του αρέσει η διασκέδαση και προτιμά την ελληνική μουσική.

Λαϊκά, ελαφρολαϊκά τραγούδια, αυτά είναι που ακούει, κυρίως. Έχει δύο χόμπι.

Φανατικός φίλος της Φόρμουλα Ι, αλλά και της «ρακέτας», όπως λέει ο ίδιος:

«Μου αρέσει να βλέπω να τρέχουν αυτά τα αυτοκίνητα με την εκπληκτική ταχύτητα

που αναπτύσσουν. Δημιουργεί άλλη αίσθηση. Όσο για τη ρακέτα, είμαι λάτρης της.

Μου αρέσει να παίζω στη θάλασσα πολλές ώρες».

Η ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ

Με στηρίζει η γυναίκα μου

Ρέθυμνο. Το μέρος που πέρασε πέντε χρόνια από τη ζωή του, ο Στέφανος. Πέντε

πολύ όμορφα χρόνια, αλλά και ένα μέρος που σημάδεψε τη ζωή του, αφού εκεί

γνώρισε τη γυναίκα του τη Σοφία: «Ήταν φοιτήτρια εκεί. Γνωριστήκαμε και αυτό

ήταν. Τώρα είμαστε παντρεμένοι και έχουμε και μία κόρη τριών ετών. Την Ελίνα.

Η γυναίκα μου είναι ο άνθρωπος που με στηρίζει. Μαζί στις καλές και στις κακές

στιγμές. Είναι σημαντική η παρουσία της γυναίκας στη ζωή του ποδοσφαιριστή. Με

στηρίζει στις δύσκολες στιγμές και με βοηθά, όποτε χρειάζεται. Η πιο σημαντική

στιγμή της ζωής μου είναι η ημέρα που γεννήθηκε η κόρη μου. Ξέρεις αλλάζει η

ζωή σου εντελώς. Είμαι χαζομπαμπάς και ευτυχισμένος που έχω κόρη. Είναι ο

άνθρωπος που μου αλλάζει τη διάθεση. Όσο στενοχωρημένος και αν είμαι με μία

κουβέντα της με αλλάζει εντελώς. Στις δύσκολες προσωπικές στιγμές η γυναίκα

μου και η κόρη μου ήταν αυτοί που με βοήθησαν να τις ξεπεράσω».

Αναφέρεται στο Ρέθυμνο και στους φίλους: «Έχω κάνει φίλους όπου και αν πήγα.

Στο Ρέθυμνο πέρασα καταπληκτικά. Τους φίλους, τους κρατώ. Μπορεί η απόσταση να

είναι μεγάλη, αλλά πάντα υπάρχει η επικοινωνία μαζί τους. Το ίδιο έγινε και

στη Λιβαδειά».

ΜΕ ΤΟΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ

Έπαιζα για μένα και τον Αστέρα

Ενα εκπληκτικό γκολ που σημείωσε κατά του Ολυμπιακού, έφερε την πρώην ομάδα

του τον Παναθηναϊκό, αλλά και τον αδελφό του, πιο κοντά στη διεκδίκηση του

τίτλου.

Όλοι τον ρωτούν αν αφιερώνει αυτό το γκολ στον αδελφό του και αυτός απαντά, με

θάρρος και περηφάνια: «Ήταν το πιο σημαντικό γκολ στη μέχρι τώρα καριέρα μου.

Είναι εξίσου σημαντικό να σημειώνεις γκολ εναντίον οποιασδήποτε μεγάλης

ομάδας. Έπαιζα, όμως, για μένα και όχι για τον αδελφό μου. Έπαιζα για την

ομάδα μου τον Αστέρα, όχι για τον Παναθηναϊκό. Ο Άγγελος χάρηκε αυτό είναι

σίγουρο, αλλά τίποτα περισσότερο. Δεν κρύβω ότι θέλω να πάρει το πρωτάθλημα η

ομάδα που αγωνίζεται ο αδελφός μου και αυτή τυχαίνει να είναι ο Παναθηναϊκός.

Αν αγωνιζόταν στον Ολυμπιακό, θα ήθελα να το πάρει ο Ολυμπιακός. Το λέω αυτό

και το ξεκαθαρίζω για να μην παρεξηγηθούν οι δηλώσεις Το γκολ αυτό, όσο και αν

φαίνεται απίστευτο, ο Στέφανος το είχε… προαισθανθεί: «Πριν φύγω από το

σπίτι για το ξενοδοχείο είχα πει στην κόρη μου και τη γυναίκα μου ότι όταν θα

γυρίσω, θα έχω πετύχει γκολ και θα το αφιερώσω και στις δύο. Σε αυτούς τους

σημαντικούς ανθρώπους στη ζωή μου αφιερώνω, λοιπόν, το γκολ. Το είχα πει και

στους φίλους μου, όταν πίναμε καφέ, και αυτοί γελούσαν. Φαντάζεστε να πιάσω

σουτ από τα τριάντα μέτρα και να καρφωθεί η μπάλα στα δίχτυα; Εγώ το πιστεύω

και προαισθάνομαι ότι θα σημειώσω τέτοιο γκολ. Και να που έγινε. Είμαι

ευτυχισμένος, αλλά τίποτα περισσότερο».

Και καταλήγει: «Δεν θέλω να ακούω για αφιερώσεις και για βοήθειες. Κάνω το

καθήκον μου, όπως σε όλα τα παιχνίδια. Παίζω για τον Αστέρα, αυτή είναι η

ομάδα μου και δεν πρόκειται να αλλάξω αυτά που πιστεύω στα 31».