«Ένα τραγούδι πες μου ακόμα
και βάψ’ τον ήλιο με μαύρο χρώμα.
Σε παρακαλώ απόψε
την ψυχή μου βρες και κόψε,
πάρε την αναπνοή μου,
βάλε τέρμα στη ζωή μου!»
Ικεσία προς τον Χάρο, από τη Ρίτα Σακελλαρίου, θα μπορούσαν να χαρακτηρισθούν
τα λόγια του τραγουδιού του Τάκη Μουσαφίρη που είχε ερμηνεύσει πριν από 25
χρόνια η σημαντική λαϊκή τραγουδίστρια, που έφυγε από τη ζωή σε ηλικία 64
ετών, ύστερα από σκληρή μάχη με τον καρκίνο.
Μια ολόκληρη εποχή, γεμάτη δημιουργία για το κοινωνικό λαϊκό τραγούδι και μια
μοναδική σχολή ερμηνείας σβήνουν με τον θάνατο της Ρίτας Σακελλαρίου.
Σαράντα χρόνια χωρίς διακοπή, με συνέπεια και αδιάκοπη θητεία στο πάλκο, τη
δισκογραφία και άλλες λαϊκές εκδηλώσεις, η Ρίτα Σακελλαρίου έβαλε τη σφραγίδα
της προσφοράς της σ’ ένα χώρο κι έναν κόσμο που τον αγάπησε ειλικρινά. Ανάμεσα
στις κορυφαίες ερμηνεύτριες της περιόδου 1950-60, ανέβηκε ύστερα από σκληρή
δουλειά και αγώνες τα σκαλοπάτια της ιεραρχίας των γυναικών που υπηρέτησαν το
λαϊκό τραγούδι.
|
|
Η Ρίτα Σακελλαρίου ήταν η λαϊκή τραγουδίστρια που συγκίνησε τον Ανδρέα
Παπανδρέου και πολλές φορές (μετά τη Μεταπολίτευση, το 1974) πήγαινε στο σπίτι
του και τραγουδούσε στη γιορτή του ή σε κάποιες άλλες εκδηλώσεις. Του έλεγε
μάλιστα τραγούδια που του άρεσαν ιδιαίτερα, όπως: «Ιστορία μου, αμαρτία μου»,
«Αυτός ο άνθρωπος αυτός». Τα τραγουδούσε μαζί της, τα χόρευε και έφτιαχνε το
κέφι του.
Στους μόνιμους και φανατικούς θαυμαστές της ανήκαν ο Αριστοτέλης Ωνάσης, ο
Σταύρος Νιάρχος, ο Άντονι Κουίν και η Μελίνα Μερκούρη.
Η Ρίτα Σακελλαρίου αφήνει πίσω της μεγάλη μουσική κληρονομιά, με εκατοντάδες
τραγούδια, που ερμήνευσε με τη μοναδική και ιδιότυπη φωνή της. Πολλές και
μεγάλες οι επιτυχίες της, με κορυφαία στιγμή την ερμηνεία της σύνθεσης των
Γιώργου Μανισαλή – Κώστα Ψυχογιού «Ιστορία μου, αμαρτία μου». Ένα τραγούδι
λαϊκό, ερωτικό, παραπονιάρικο, που βγήκε από τα ελληνικά σύνορα και έκανε τον
γύρο του κόσμου, το 1973, όταν ακούστηκε, με τη φωνή της Ρίτας, μέσα από την
ταινία «Ο εξορκιστής» του Γουίλιαμ Πρέντκιν. Στην ίδια ταινία, που προβλήθηκε
στο «Ράδιο Σίτυ» της οδού Πατησίων το 1974, μαζί με την «Ιστορία» ακούσθηκε
και το άλλο ελληνικό τραγούδι, το «Παραμυθάκι μου», των Μάνου Λοΐζου – Λευτέρη
Παπαδόπουλου, με τον Γιάννη Καλαντζή.
Η ζωή της Ρίτας Σακελλαρίου, από τότε που γεννήθηκε στη Σητεία της Κρήτης
μέχρι την ανάδειξή της σε μιαν από τις κορυφαίες λαϊκές τραγουδίστριες, υπήρξε
δύσκολη, ταραγμένη και περιπετειώδης. Πίσω από το μόνιμο χαμόγελό της και τα
ενθαρρυντικά λόγια που έλεγε στους άλλους, έκρυβε μιαν ατέλειωτη πίκρα ως το
τέλος της ζωής της. Έκρυβε ένα φορτίο ολόκληρο από βάσανα, στερήσεις και απογοητεύσεις.
Αν το «Ιστορία μου, αμαρτία μου» είναι η μεγάλη επιτυχία που καθιέρωσε παντού
τη Ρίτα Σακελλαρίου, τότε εξίσου σημαντικά τραγούδια είναι και το «Κάθε
ηλιοβασίλεμα», «Παράνομή μου αγάπη», «Ας πέθαινες να γλίτωνα», «Αν κάνω άστατη
ζωή», «Ας εύρισκα έναν άνθρωπο», όλα του Γιώργου Μανίσαλη, και «Ένα τραγούδι
πες μου απόψε» του Τάκη Μουσαφίρη, «Οι χάντρες», «Αν έχεις δεύτερο δεσμό» των
Πετρίδη – Σοφού.
Κάποιες στιγμές όμως η Ρίτα Σακελλαρίου, πιεσμένη από τις συνθήκες της εποχής,
τραγούδησε γουστόζικα τραγούδια που έγιναν σλόγκαν και ανήκουν σ’ αυτά που
θεωρούνται λαϊκίστικα.
Για παράδειγμα: «Ο κοντός με τη γραβάτα», «Αρέσω παιδί μου αρέσω». Ήταν
τραγούδια που δημιουργούσαν πολύ μεγάλο κέφι, στα κέντρα όπου τραγουδούσε η Ρίτα.
Ποιες ήταν οι μεγαλύτερες επιτυχίες της
«Παράνομή μου αγάπη», 1966
«Κάθε ηλιοβασίλεμα», 1968
«Ας έβρισκα έναν άνθρωπο», 1969
«Τελευταία ώρα», 1970
«Αν κάνω άτακτη ζωή», 1971
«Ιστορία μου», 1972
Όλα συνθέσεις
Γ. Μανίσαλη – Κ. Ψυχογιού
«Ένα τραγούδι πες μου ακόμα»
«Αυτός ο άνθρωπος αυτός», ζεϊμπ.
Τ. Μουσαφίρη
(Αγαπημένο του Ανδρέα Παπανδρέου)
«Ο κοντός με τη γραβάτα», 1986 Ν. Καρβέλα
«Οι σαραντάρες = με δύο εικοσάρες», 1987
