Πεταγόταν στον ύπνο του ο μικρός Ανδρέας Ιωακειμίδης, όταν η ώρα περνούσε τη 1

μετά τα μεσάνυχτα. Τον ξυπνούσαν τα τραγούδια που ακούγονταν από τη συνοικία

Γερμανικά της Κοκκινιάς. Εκείνος, 8 χρόνων, κοιμόταν τα καλοκαίρια στρωματσάδα

στη μικρή αυλή του χαμόσπιτου της οδού Μορκεντάου. Κι όταν έπιαναν τα

αυγουστιάτικα μελτέμια, ο αέρας, εκείνες τις θερμές νύχτες, έφερνε ακόμη πιο

έντονα, πιο κοντά, τις μεγάλες φωνές. Του Καζαντζίδη και της Μαρινέλλας, που

έβγαιναν τότε (το καλοκαίρι του ’57) και τραγουδούσαν από το πάλκο του λαϊκού

κέντρου «Αστέρας», στα Γερμανικά. Ο Ανδρέας νόμιζε ότι ζούσε σε όνειρο. Τέτοια

ώρα ­ έλεγε ­ είναι δυνατόν ν’ ακούγεται «Νίτσα, Ελενίτσα, Ελενάκι μου» και «Η

πρώτη αγάπη σου είμαι εγώ»; Τα πρωινά που έβγαινε στους δρόμους της γειτονιάς

του, στη φτωχομάνα Κοκκινιά, ο Ανδρέας τα συζητούσε με τον καλύτερο φίλο του,

τον Γιώργο Αποστολίδη, ο οποίος του έλεγε: «Μακάρι βρε Αντρίκο να μου έφερνε

κι εμένα ο αέρας αυτόν τον απόηχο, κι ας ξυπνούσα τα μεσάνυχτα. Εμένα τη νύχτα

ο αέρας δεν μου φέρνει… τραγούδια, γιατί μπροστά από την αυλή μου είναι

πολλά σπίτια». Τα όμορφα λόγια, οι ωραίες κουβέντες που έλεγαν πριν από 40

χρόνια τα φιλαράκια Ανδρέας και Γιώργος, ζωντάνεψαν, μια νύχτα του Μάη, στο

λιμάνι του Κερατσινίου, στο ταβερνάκι – ουζερί «Το Λιμανάκι», του Γιώργου

Αποστολίδη. Οι αναμνήσεις ξυπνούν με κρασί και ουζάκι, η μία μετά την άλλη. Ο

Γιώργος θυμήθηκε ότι το έσκαγαν κάποια σαββατόβραδα από τα σπίτια τους,

πήγαιναν στον «Αστέρα» κα σκαρφάλωναν στον τοίχο της μάντρας του κέντρου, για

να δουν και ν’ απολαύσουν από κοντά τα είδωλά τους. Τον Καζαντζίδη και τη

Μαρινέλλα. Μέσα ή έξω από το «Λιμανάκι», οι αναμνήσεις και οι αφηγήσεις των

πιο παλιών πελατών δίνουν και παίρνουν. Συζητούν από Εθνική Αντίσταση μέχρι

μεγάλα γλέντια και άλλα γεγονότα. Ο μπαρμπα-Θωμάς βλέπει την τσιμινιέρα και

θυμάται το σαμποτάζ της Ηλεκτρικής στην Κατοχή και τη μεγάλη μάχη που έγινε

εκεί. Ο Μήτσος από την Κοκκινιά, που χρόνια ολόκληρα συχνάζει στο «Λιμανάκι»,

δεν ξεχνά τις όμορφες στιγμές που έζησε στο μαγαζί με τον αξέχαστο Γιάννη

Παπαϊωάννου, που για αρκετό καιρό σύχναζε εκεί.

Έπινε το ουζάκι του κι έπαιζε μπουζούκι και κιθάρα. Τραγουδούσε κιόλας ο

μπαρμπα-Γιάννης. Καθόταν κάτω μπροστά στο λιμάνι, έβλεπε τους ψαράδες μέσα

στις βάρκες και θυμόταν τον ήρωά του τον Ανδρέα Ζέππο. Όταν έφυγε από τη ζωή

τον Αύγουστο του 1972 ο Παπαϊωάννου, η κιθάρα έμεινε κρεμασμένη στο «Λιμανάκι».

Πριν από τρία χρόνια κάποιος την πήρε για επισκευή, αλλά δεν την επέστρεψε

ποτέ. Το «Λιμανάκι» των αναμνήσεων και των μεγάλων συγκινήσεων, είναι ένα

λαϊκό στέκι, απ’ αυτά που δύσκολα βρίσκεις σήμερα. Ιδιαίτερα τώρα το

καλοκαίρι, συνδυάζει τον ρομαντισμό με τα στοιχεία της καλής κουζίνας.

Μπορείτε να απολαύσετε τις πιο ωραίες σπεσιαλιτέ, από ψηλά ή χαμηλά,

θαυμάζοντας τις ζωντανές εικόνες μέσα στο λιμανάκι. Από τη μια τα πεύκα, από

την άλλη τα τρεχαντήρια και δεξιά, προς την κατεύθυνση των Μύλων Αγίου

Γεωργίου, τις καμινάδες της ΔΕΗ Κερατσινίου. Τοπία και εικόνες μεγάλων

αντιθέσεων, αλλά μοναδικά. Η παρουσία με το μόνιμο (και προπάντων ειλικρινές)

χαμόγελο του Γιώργου Αποστολίδη κάνει ακόμη πιο ωραία τη βραδιά, γιατί

αφηγείται λεπτομέρειες και πολλά γεγονότα για την ιστορία του μαγαζιού και της

περιοχής. Κοντά μας δύο φίλοι παίζουν κιθάρες και τραγουδούν ζωντανή μουσική

κάθε Τρίτη, Τετάρτη και Πέμπτη. Από τις σπεσιαλιτέ που ετοιμάζει η κουζίνα στο

«Λιμανάκι» μπορείτε να διαλέξετε: λουκάνικο, σουτζούκι, σπετσοφάι, πιπεριές,

κεφτέδες, μπουρεκάκια, τυροκαφτερή, τυρομπουκιές, τυρί σαγανάκι. Ομελέτες: με

σούπερ λουκάνικο, με παστουρμά – σουτζούκι, με λουκάνικο και τυρί. Γαρίδα

σαγανάκι και καραβίδα σαγανάκι σπέσιαλ. Καβούρια, καλαμαράκια. Μύδια σαγανάκι

και μύδια σαλάτα. Χταπόδι ψητό και βραστό. Χταποδοκεφτέδες. Σουπιές γιαχνί.

Ψάρια ημερας (ή νύχτας) φρέσκα, ό,τι βγάλουν οι τράτες ή τα γρι – γρι. Ουζερί

«ΤΟ ΛΙΜΑΝΑΚΙ» (Ο Γιώργος). Μόλος Κερατσινίου, ακριβώς δίπλα στη ΔΕΗ. Τηλέφωνο:

4004.721. Ανοιχτά από τις 12 το μεσημέρι μέχρι τα ξημερώματα.