Εισαγγελέας ετοιμάζει δίωξη για να ανοίξει το ψυχιατρείο

Βούλα Κεχαγιά

Από το 1995 το Ψυχιατρείο στην Καβάλα παραμένει κλειστό, γεγονός που

ανάγκασε τον εισαγγελέα της πόλης να στείλει έγγραφο με το οποίο ζητεί

εξηγήσεις για το θέμα. Στην Καβάλα η Δικαιοσύνη ασχολείται και με ένα άλλο

θέμα: με αυτό της καταπάτησης 70 στρεμμάτων τα οποία προορίζονται για την

ανέγερση του νέου νοσοκομείου.

Όσο για το Γενικό Νοσοκομείο της Καβάλας επτά χρόνια στερείται Μονάδος

Εντατικής Θεραπείας, αν και ιδιώτης από το 1974 έχει δωρίσει στο ίδρυμα

περίπου 500 εκατομμύρια για τον σκοπό αυτό.

Και ενώ στην Καβάλα επικαλούνται διάφορους λόγους, στο ΚΑΤ, το μεγαλύτερο

τραυματιολογικό νοσοκομείο της χώρας, εδώ και δύο χρόνια επτά κρεβάτια

εντατικής θεραπείας (το καθένα στοιχίζει 35-40 εκατ. δραχμές) παραμένουν

αναξιοποίητα.

Μετ’ εμποδίων φαίνεται να προχωράει (κτίζεται δύο χρόνια) η μονάδα AIDS του

«Σωτηρία», η οποία ακόμη δεν έχει εξοπλιστεί.

Όμως η κατάσταση παίρνει άλλες διαστάσεις όταν νέα σύγχρονα ιδρύματα

λειτουργούν κατά το ήμισυ, όπως συμβαίνει με το Μποδοσάκειο Νοσοκομείο στην

Πτολεμαΐδα, όπου τα 3/5 της δυναμικότητας του ιδρύματος δεν λειτουργούν λόγω

έλλειψης γιατρών.

«Η όλη κατάσταση σχετίζεται απόλυτα με τη διαδικασία ακούσιας νοσηλείας την

οποία έχει το δικαίωμα να ερευνήσει η εισαγγελική αρχή».

Ο εισαγγελέας Καβάλας κ. Δημήτρης Παπαγεωργίου, βλέποντας ότι το ψυχιατρείο

της πόλης το οποίο προορίζονταν για να καλύψει τις ανάγκες των κατοίκων της

Ανατολικής Μακεδονίας και Θράκης παραμένει κλειστό από το 1995, αποφάσισε να

επέμβει στέλνοντας έγγραφο το οποίο κοινοποιήθηκε στο υπουργείο Υγείας, τη

διεύθυνση Ψυχικής Υγείας και τη Γενική Διεύθυνση Υγείας ώστε να ενημερωθεί που

οφείλεται η καθυστέρηση.

Μάλιστα ο εισαγγελέας άφησε να εννοηθεί ότι θα ασκήσει ποινική δίωξη σε

περίπτωση που αποδειχτεί ότι διευθυντικό στέλεχος του ΕΣΥ ηρνείτο να αναλάβει

τη λειτουργία του ψυχιατρείου. Ακόμη η υπόθεση δεν έχει προχωρήσει. Έτσι

ακριβά μηχανήματα βρίσκονται σε συσκευασίες, όπως είχαν αγοραστεί, ενώ

κινδυνεύει να αλλοιωθεί ή να χαλάσει ο ξενοδοχειακός εξοπλισμός αξίας πολλών

εκατομμυρίων δραχμών..

Καταπατήθηκε

Το κακό όμως στην Καβάλα δεν περιορίζεται μόνο εδώ. Χρόνια γιατροί και φορείς

της πόλης ζητούσαν να γίνει στο νοσοκομείο Μονάδα Εντατικής Θεραπείας. Το

αίτημα εκτός των άλλων σκόνταφτε και στο κόστος. Και όμως από το 1974 ένας

Καβαλιώτης, ο Αναστάσιος Πασχαλίδης είχε δωρήσει τότε 380 εκατομμύρια δραχμές

για να γίνει η μονάδα. Το νοσοκομείο τον Οκτώβριο του ίδιου χρόνου έκανε

αποδοχή της δωρεάς και από τότε το θέμα ξεχάστηκε. Μάλιστα οι διοικήσεις των

τελευταίων χρόνων του ιδρύματος αγνοούσαν το θέμα. Στο μεταξύ τα χρήματα με

τους τόκους ξεπέρασαν τα 500 εκατομμύρια…

Η πρόεδρος του νοσοκομείου κ. Μαίρη Λεπίδα μόλις πληροφορήθηκε τη δωρεά

ξεκίνησε τις διαδικασίες για την αξιοποίησή της ώστε το ίδρυμα έστω και ύστερα

από 20 χρόνια να αποκτήσει τη μονάδα..

Η κυρία Λεπίδα όμως έχει να αντιμετωπίσει και ένα από τα πλέον περίεργα

προβλήματα που προέκυψαν με τον χώρο ανέγερσης του νέου νοσοκομείου. Το 1970

παραχωρήθηκε έκταση 70 στρεμμάτων για να γίνει το νέο νοσοκομείο. Όμως

εξαιτίας της αδιαφορίας, στο χώρο, στην έξοδο προς τον παλιό εθνικό δρόμο

Καβάλας- Θεσσαλονίκης, ιδιώτες έκτισαν σπίτια και από τότε η κατάσταση

παραμένει η ίδια. Το 1993 το νοσοκομείο ξεκίνησε τη διαδικασία διοικητικής

αποβολής. Δικαστικά δικαιώθηκε, οι κάτοχοι όμως των σπιτιών προσέφυγαν στο

Συμβούλιο της Επικρατείας όπου εκκρεμεί η τελική απόφαση. Τώρα εκτός των άλλων

στη νομαρχία και την περιφέρεια ψάχνουν να δουν πώς έγιναν οι καταπατήσεις και

πώς δόθηκαν εκεί άδειες υδροδότησης και ηλεκτροδότησης. Προς το παρόν η

ΔΕΠΑΝΟΜ περιμένει την αποτύπωση του χώρου ώστε να κάνει τα σχέδια..

ΚΑΤ

Αχρησιμοποίητα 7 κρεβάτια της Εντατικής, λόγω έλλειψης νοσηλευτικού προσωπικού

Επτά ολοκαίνουργια και άρτια εξοπλισμένα κρεβάτια (σε σύνολο 21) εντατικής

θεραπείας αραχνιάζουν εδώ και δύο χρόνια στο μεγαλύτερο τραυματολογικό

νοσοκομείο της χώρας, το ΚΑΤ, επειδή δεν υπάρχει το απαιτούμενο για τη

λειτουργία τους νοσηλευτικό προσωπικό.

«Οι ελλείψεις σε νοσηλευτικό προσωπικό είναι ίσως το μεγαλύτερο πρόβλημα του

νοσοκομείου», λέει ο κ. Παναγιώτης Βίγλας, πρόεδρος του ΚΑΤ. «Σύμφωνα με την

εκτίμηση της Νοσηλευτικής Υπηρεσίας, το ΚΑΤ χρειάζεται ακόμα 100 νοσηλεύτριες

για να λειτουργήσει σωστά, αλλά προσλήψεις δεν γίνονται. Τελευταία φορά που

στείλαμε σχετικό αίτημα στην ηγεσία του υπουργείου ήταν τον Απρίλιο, αλλά

ακόμα δεν ξέρουμε αν και τι θα γίνει».

Ο χώρος στον οποίο βρίσκονται τα επτά κλειστά κρεβάτια της ΜΕΘ κατασκευάστηκε

πριν από τέσσερα χρόνια, ενώ η αγορά του απαιτούμενου εξοπλισμού ολοκληρώθηκε

πριν από δύο χρόνια. Έκτοτε η Μονάδα παραμένει κλειστή και ο πανάκριβος

εξοπλισμός αναξιοποίητος. «Το κόστος κάθε κρεβατιού της ΜΕΘ μπορεί να φθάσει

τα 35-40 εκατομμύρια δραχμές μαζί με τον εξοπλισμό του», εξηγεί ο κ. Παντελής

Μπότσης, μέλος της πενταμελούς επιτροπής της ΕΙΝΑΠ του ΚΑΤ.

Η έλλειψη του νοσηλευτικού προσωπικού αναμένεται να γίνει ακόμα πιο εμφανής

όταν ολοκληρωθεί το έργο της ανάπλασης των χειρουργείων του νοσοκομείου. Το

έργο αυτό άρχισε πριν από τέσσερα χρόνια και είχε στόχο να αυξηθούν τα

χειρουργεία του ΚΑΤ από πέντε, που ήταν, σε δεκαπέντε. Με το πέρασμα του

χρόνου λειτούργησαν σταδιακά πέντε παλιές, ανακαινισμένες αίθουσες και πέντε

καινούργιες, ενώ οι υπόλοιπες θα είναι έτοιμες εντός του καλοκαιριού. Ωστόσο,

νοσηλευτικό προσωπικό για τα χειρουργεία δεν έχει προσληφθεί, παρά τις

επανειλημμένες εισηγήσεις της διοίκησης του νοσοκομείου, και έτσι οι ανάγκες

των νέων αιθουσών μοιραία θα πρέπει να καλυφθούν με το προσωπικό που υπάρχει.

Αντιθέτως, με πολύ γρήγορους ρυθμούς προχωρούν τα έργα βελτίωσης της

ξενοδοχειακής υποδομής του νοσοκομείου, τα οποία άρχισαν πριν από περίπου

τρεις μήνες και θα είναι έτοιμα έως τον Δεκαπενταύγουστο. Τα έργα γίνονται υπό

την επίβλεψη της Δημόσιας Επιχείρησης Ανέγερσης Νοσηλευτικών Ιδρυμάτων ­ «γι’

αυτό και προχωρούν τόσο γρήγορα», λέει ο κ. Βίγλας.

Αξίζει, τέλος, να σημειωθεί ότι άλλες δύο βασικές ελλείψεις του ΚΑΤ ­ την

αντικατάσταση του πεπαλαιωμένου αξονικού τομογράφου και την τοποθέτηση

μαγνητικού ­ ανέλαβε το ΙΚΑ, το οποίο «ήδη έχει προχωρήσει στην αγορά τους»,

κατά τον κ. Βίγλα. Έτσι, έως τον Σεπτέμβριο ο νέος αξονικός θα βρίσκεται στο

ΚΑΤ, ενώ η τοποθέτηση του μαγνητικού εκτιμάται ότι θα γίνει έως το τέλος του

χρόνου. «Η αντικατάσταση του παλαιού αξονικού, τον οποίο το ΙΚΑ (πάλι) είχε

εγκαταστήσει στο ΚΑΤ πριν από δέκα χρόνια, αλλά κυρίως η απόκτηση μαγνητικού,

είναι κάτι που επί χρόνια ζητούσαμε από το υπουργείο Υγείας, αλλά ανταπόκριση

δεν είχαμε», λέει ο κ. Μπότσης. «Και αυτό, τη στιγμή που ορισμένα τμήματα του

νοσοκομείου δέχονται συνεχώς ασθενείς, αφού εφημερεύουν καθημερινά η

Νευροχειρουργική Κλινική, η Κλινική Χειρουργικής Θώρακος, μία από τις δέκα

Ορθοπεδικές Κλινικές και η Κλινική Άκρας Χείρας».

«ΜΠΟΔΟΣΑΚΕΙΟ» ΝΟΣΟΚΟΜΕΙΟ ΠΤΟΛΕΜΑΪΔΑΣ

Κανένας γιατρός δεν ενδιαφέρεται!

Απίστευτο κι όμως αληθινό. Ένα νοσοκομείο, στολίδι για την περιοχή της

Κοζάνης, το «Μποδοσάκειο» Κρατικό Νοσοκομείο Πτολεμαΐδας αδυνατεί να αναπτύξει

πλήρες πρόγραμμα λειτουργίας επειδή κανένας γιατρός δεν ενδιαφέρεται να

εργαστεί εκεί!

Οι αλλεπάλληλοι διαγωνισμοί που έχουν προκηρυχθεί για την κάλυψη θέσεων

γιατρών, και κυρίως διευθυντικών στελεχών, έπεσαν στο κενό, παρά το γεγονός

ότι με παρεμβάσεις τοπικών παραγόντων και φορέων η περιοχή εντάχθηκε στη ζώνη

χαμηλών κινήτρων.

Το νοσοκομείο, από τα πιο σύγχρονα σε υλικοτεχνική υποδομή, άρχισε να κτίζεται

στη δεκαετία του ’80 από κληροδότημα του ευεργέτη Μποδοσάκη και ολοκληρώθηκε

με γενναίες πιστώσεις από πλευράς του Ελληνικού Δημοσίου. Είναι δυναμικότητας

250 κλινών, οι συνθήκες όμως υπό τις οποίες λειτουργεί δεν επιτρέπουν την

κάλυψη περισσοτέρων των 120 κλινών. Το μεγαλύτερο πρόβλημά του είναι η έλλειψη

στελεχικού δυναμικού και κυρίως ιατρικού προσωπικού. Το «Μποδοσάκειο» διαθέτει

άριστη καρδιολογική μονάδα, η οποία όμως βρίσκεται σε αχρηστία. Έχει αξονικό

τομογράφο ο οποίος δεν αξιοποιήθηκε ποτέ. Δεν υπάρχουν γιατροί για να

λειτουργήσουν το νοσοκομείο, το οποίο ημέρα με την ημέρα αποδυναμώνεται από τη

φθορά του χρόνου. Οι παρεμβάσεις των φορέων της τοπικής κοινωνίας ήταν

πολυεπίπεδες, προκειμένου να βρεθεί λύση στο πρόβλημα. «Γίνονται συνεχώς

προκηρύξεις θέσεων αλλά δεν αποδίδουν. Ίσως γιατί το περιβάλλον στην περιοχή

της Πτολεμαΐδας είναι επιβαρημένο», παρατηρεί ο νομάρχης Κοζάνης, Πασχάλης

Μητλιάγκας, που μεσολάβησε προσωπικώς για να ενταχθεί η περιοχή στη ζώνη

μειωμένων κινήτρων.

Οι προσπάθειες των υπευθύνων τώρα στρέφονται στη μετεξέλιξη του «Μποδοσάκειου»

σε περιφερειακό νοσοκομείο, που ευελπιστούν ότι θα βοηθήσει στην ενίσχυσή του

και τη στελέχωσή του με ιατρικό προσωπικό.

Ο γιατρός κ. Σωκράτης Βουνοτρυπίδης, ο οποίος παρακολουθεί από την αρχή την

πορεία του «Μποδοσάκειου» Νοσοκομείου, επισημαίνει με επιστολή του στα «ΝΕΑ»

ότι 15 χρόνια μετά την ολοκλήρωση της επισκευής τα 3/5 του ιδρύματος

παραμένουν αναξιοποίητα.

Ο κ. Βουνοτρυπίδης μεταξύ των άλλων αναφέρει:

«Το “Μποδοσάκειο” Νοσοκομείο Πτολεμαΐδας, που είναι κατά γενική ομολογία το

καμάρι της Δυτικής Μακεδονίας, επί δέκα χρόνια (όσο κράτησε η επιστροφή του

Οδυσσέα από την Τροία) στέκεται εκεί, αραχνιάζει και περιμένει, ενώ είναι

έτοιμο και μπορεί να αναλάβει και να αντεπεξέλθει στην παροχή και τριτοβάθμιας

ιατρικής φροντίδας στους ξεχασμένους και ταλαιπωρημένους κατοίκους της Δυτικής

Μακεδονίας, αρκεί οι ωραίοι λόγοι περί αποκέντρωσης, ισόρροπης ανάπτυξης και

ενιαίας αναπτυξιακής πορείας να γίνουν πράξεις. Αλλά το “Μποδοσάκειο”

Νοσοκομείο τελεί υπό ομηρεία. Κάθε προσπάθεια επί 16 χρόνια να λειτουργήσει

σαν πανεπιστημιακό νοσοκομείο, δεν προσέκρουε πάντα στην αδιαφορία των

κυβερνήσεων αλλά και στην παρεμβολή τοπικών συμφερόντων που εφάπτονται,

τέμνονται και τελικά διαπλέκονται με την μη αξιοποίησή του.

Μια πληρέστερη έρευνα επί του θέματος θα είχε πολύ ενδιαφέρον για την πόλη της

Πτολεμαΐδας και τους κατοίκους ολόκληρης της Δυτικής Μακεδονίας».

«ΣΩΤΗΡΙΑ»

Μονάδα AIDS χωρίς εξοπλισμό και προσωπικό

Δύο χρόνια τώρα κτίζεται η Μονάδα AIDS του Νοσοκομείου «Σωτηρία» αλλά τώρα που

κοντεύει πια να τελειώσει το κτίριο η λειτουργία της δεν είναι δυνατή διότι

δεν έχει αγορασθεί ο απαιτούμενος εξοπλισμός, ούτε έχουν προσληφθεί οι γιατροί

και οι νοσηλευτές που θα τη στελεχώσουν.

Την ίδια στιγμή το «Σωτηρία» είναι ένα ακόμα νοσοκομείο που μαστίζεται από την

έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού. Σύμφωνα με στοιχεία της Πανελλήνιας

Ομοσπονδίας Εργαζομένων Δημοσίων Νοσοκομείων, μόνον το 57% των θέσεων του

νοσηλευτικού προσωπικού είναι καλυμμένες «με επακόλουθο το απόγευμα και το

βράδυ να φροντίζει μία νοσηλεύτρια 20-25 ασθενείς», κατά τον κ. Γιώργο

Λαμπρούλη, μέλος της 5μελούς επιτροπής της ΕΙΝΑΠ του νοσοκομείου.

«Υπάρχει πρόβλημα», παραδέχεται ο αντιπρόεδρος του «Σωτηρία» κ. Γιάννης

Ροτζιώκος. «Και μία από τις συνέπειες είναι ότι δεν θα είναι εφικτή η άμεση

λειτουργία της Μονάδας AIDS, η κατασκευή της οποίας άρχισε στα τέλη του 1997

και ολοκληρώνεται εντός των ημερών».

Από πλευράς ιατρικού εξοπλισμού, «το μεγαλύτερο πρόβλημα είναι η έλλειψη

αξονικού τομογράφου», λέει ο κ. Ροτζιώκος. «Η απόκτησή του αποτελεί πάγιο

αίτημα τόσο της προηγούμενης διοίκησης όσο και της σημερινής, που ανέλαβε

καθήκοντα πριν από 6 μήνες. Από το 1997 εκκρεμούν οι σχετικές αιτήσεις, αλλά

απ’ όσο γνωρίζω το αίτημα βρίσκεται ακόμα στο στάδιο της εγκρίσεως

σκοπιμότητας. Και αυτό το σημείο είναι το πιο δύσκολο, διότι όλοι νομίζουν ότι

εφόσον βρισκόμαστε τόσο κοντά με το Γενικό Κρατικό Αθηνών, που έχει δύο

αξονικούς, τα περιστατικά μας καλύπτονται». Εντούτοις, «το Γενικό Κρατικό έχει

τόσο μεγάλο φόρτο, που δεν μπορεί πάντοτε να μας εξυπηρετήσει», διευκρινίζει ο

κ. Λαμπρούλης. «Έχουμε αναγκασθεί να στείλουμε γυναίκα με αιμοθώρακα στο ΚΑΤ

για να κάνει αξονική, ενώ το 1997 ξοδεύτηκαν 300 εκατομμύρια για αξονικές

τομογραφίες που έγιναν σε ιδιωτικά κέντρα. Και ένας αξονικός κοστίζει 200

εκατομμύρια περίπου ­ συνεπώς είναι κάτι παραπάνω από αιτιολογημένη η απόκτησή του».

Εξίσου αιτιολογημένη είναι και η ανάγκη για αύξηση της φύλαξης στο «Σωτηρία».

«Η φύλαξη είναι ένα μεγάλο πρόβλημα», λέει ο κ. Ροτζιώκος. «Το νοσοκομείο

βρίσκεται σε οικόπεδο 320 στρεμμάτων, δεν έχει συγκεκριμένες θέσεις πάρκινγκ,

οπότε ο καθένας παρκάρει όπου θέλει, και στο θυρωρείο ­ που είναι και η

μοναδική είσοδος του νοσοκομείου ­ δεν είναι δυνατόν να σταματάμε τα

αυτοκίνητα, διότι θα μπλοκάρουμε τη λεωφόρο Μεσογείων. Γι’ αυτό και σε

συνεργασία με το ΥΠΕΧΩΔΕ μελετάμε τη δυνατότητα κατασκευής υπόγειου γκαράζ».

Τα προβλήματα που δημιουργεί η ελλιπής φύλαξη «απεικονίζονται και στο

περιστατικό που συνέβη προ καιρού, όταν ένας άνδρας μπήκε στο νοσοκομείο και

εκτέλεσε τη γυναίκα του και την πεθερά του», προσθέτει ο κ. Λαμπρούλης.

«Έχουμε επίσης πολλά περιστατικά κλοπών από τα αυτοκίνητα και από τις

ντουλάπες του προσωπικού, επιθέσεων από συγγενείς σε προσωπικό και γιατρούς…

Τώρα, με τη νέα διοίκηση, μπήκε φωτισμός στους περιβάλλοντες χώρους, αλλά και

πάλι δεν επαρκεί, διότι το νοσοκομείο αποτελείται από διάσπαρτα κτήρια, σε

μεγάλη απόσταση το ένα από το άλλο, που χωρίζονται μεταξύ τους με δάση».

Ελαφρά αύξηση στον καρκίνο των παιδιών

Περισσότερα από 300 Ελληνόπουλα προσβάλλονται κάθε χρόνο από καρκίνο ­ τα 100

από λευχαιμία. Και τα περισσότερα από αυτά τα παιδιά, περίπου τα 40 στα 100,

θα εμφανίσουν το δραματικό για όλη την οικογένεια πρόβλημα πριν καν κλείσουν

τα τέσσερα χρόνια τους.

Άλλωστε, η εμφάνιση κακοηθών όγκων είναι συχνότερη και πολύ βαρύτερης μορφής

στα αγόρια ηλικίας 2-6 ετών.

Κάθε χρόνο, όπως ανέφερε χθες ο κ. Σταύρος Χαϊδάς, διευθυντής του Τμήματος

Παιδιατρικής Ογκολογίας στο Νοσοκομείο Παίδων «Αγ. Σοφία», 135 σε κάθε ένα

εκατομμύριο παιδιά ηλικίας 0-16 ετών θα εμφανίσουν καρκίνο, ποσοστό που

αυξάνεται ελαφρώς τα τελευταία χρόνια. Για την εμφάνιση καρκίνου στα παιδιά

ευθύνεται η μόλυνση του περιβάλλοντος, οι ακτινοβολίες, αλλά και η υψηλή τάση

του ρεύματος.

Η λευχαιμία, η κυριότερη μορφή καρκίνου στα παιδιά, ξεκινά από τον μυελό των

οστών και περνάει στα άλλα όργανα με τη ροή του αίματος.

Ευτυχώς, η επιστήμη έχει προοδεύσει σημαντικά τα τελευταία χρόνια. Και σήμερα

τα δύο στα τρία παιδιά με λευχαιμία σώζονται, όταν ως το 1960 σωζόταν μόνο το

15%. Η μεταμόσχευση μυελού των οστών παραμένει μια σημαντική μέθοδος για τη

σωτηρία των μικρών ασθενών, ωστόσο, εφαρμόζεται επιλεκτικά και περιορισμένα

γιατί δεν ενδείκνυται για όλες τις περιπτώσεις.