Ο ένας ίδρυσε πριν από εννέα χρόνια το «Πράγμα 1». Ο άλλος εγκαινίασε αυτή την

εβδομάδα το εργαστήρι ιδεών που αποκαλείται ακόμα «Πράγμα 2». Μα χθες δεν

αντάλλαξαν ούτε ένα χαμόγελο ούτε αυτή την τυπική χειραψία. Η Αριστερά των

αντιφάσεων, η Αριστερά των διασπάσεων θα μπορέσει άραγε να γίνει μια Αριστερά

της ενότητας και της σταθερότητας;

ΦΛΩΡΕΝΤΙΑ

«ΑΜΥΝΤΙΚΗ» και «αντιφατική» είχε χαρακτηρίσει ο Ακίλε Οκέτο την προχθεσινή

ομιλία του Μάσιμο Ντ’ Αλέμα. Κι αυτός τον εκδικήθηκε μη γυρίζοντας να τον

κοιτάζει, μη σηκώνοντας καν τα μάτια από τα χαρτιά που είχε μπροστά του την

ώρα που μιλούσε ο «Φοντατόρε» (ιδρυτής), μη δίνοντάς του το χέρι για να τον

συγχαρεί μετά το τέλος της ομιλίας του.

Όχι πως ήταν ιδιαίτερα επιθετικός ο Οκέτο. Περισσότερο δηκτικοί ήταν οι

εκπρόσωποι της αριστερής πτέρυγας του Κόμματος Δημοκρατικής Αριστεράς (PDS)

που είχαν προηγηθεί, ο Αλφιέρο Γκράντι και η Γκλόρια Μπούφο. «Περιμέναμε για

υπερβολικά μεγάλο χρονικό διάστημα τον Γκοντό», είπε ο πρώτος, αναφερόμενος

στους σοσιαλιστές. «Ε, όχι και ελευθεριακή κουλτούρα το κόμμα του Κράξι»,

σάρκασε η δεύτερη, σχολιάζοντας σχετική αναφορά του γραμματέα. «Ξεχάσατε ότι

ψήφισαν νόμο που προβλέπει φυλάκιση για όποιον καπνίσει ένα τσιγαριλίκι;».

Ο ΗΡΕΜΟΣ ΟΚΕΤΟ


Ο Οκέτο, αντίθετα, ήταν πιο ήρεμος, πιο πολιτικός. «Χωρίς μια επανάσταση στους

τομείς των αρχών και των αξιών», τόνισε, «οι Δημοκράτες της Αριστεράς θα

αποτελέσουν απλώς ένα κόμμα και όχι μια δύναμη αλλαγής».

Η Αριστερά των αντιφάσεων. Η Αριστερά που προσπαθεί να (ανα)βαπτιστεί στα νερά

του Άρνου, εδώ στην όμορφη Φλωρεντία, αλλά κινδυνεύει να πνιγεί από το νέφος

που ταλαιπωρεί τελευταία (και) την πρωτεύουσα της Τοσκάνης. Η Αριστερά που

επιμένει να διαλύει προκειμένου να κτίσει σε νέες, αλλά εύθραυστες βάσεις. «Η

βάση βλέπει με αδιαφορία αυτή τη διαδικασία γιατί η ηγετική ομάδα δεν την

ενέπλεξε σ’ αυτήν», δήλωσε ο Τζούλιο Κουερτσίνι, γραμματέας επί επτά χρόνια

του Ιταλικού Κομμουνιστικού Κόμματος (PCI) στην Τοσκάνη. Το νέο σύμβολο;

«Αισθητικά νερόβραστο και άσχημο, όπως όλο αυτό το πράγμα που φτιάχνουν».

Η Αριστερά που τρώει τις σάρκες της, ακούγοντας τον πρωθυπουργό, που η ίδια

ανέδειξε και στήριξε, να εκφράζει την ανησυχία του για την πορεία των σχέσεων

ανάμεσα στο νέο μόρφωμα και την Ελιά.

ΓΙΑ ΠΟΙΑ ΕΥΡΩΠΗ;

Η Αριστερά που αναζητεί ένα ευρωπαϊκό πρόσωπο, χωρίς να ξεκαθαρίζει για ποια

Ευρώπη μιλά. Μια Ευρώπη που υποστηρίζει τη μείωση των ωρών εργασίας για την

αντιμετώπιση της ανεργίας (όπως πρεσβεύουν οι Γάλλοι σοσιαλιστές) ή μια Ευρώπη

που κατεδαφίζει το κράτος πρόνοιας επειδή είναι «αντιπαραγωγικό» και

«ξεπερασμένο» (όπως κάνουν οι Βρετανοί Εργατικοί); Μια Ευρώπη που υποστηρίζει

εμπάργκο και βομβαρδισμούς εναντίον ενός εξαθλιωμένου λαού που κυβερνάται από

έναν αδίστακτο δικτάτορα ή μια Ευρώπη του διαλόγου, της αλληλεγγύης και της ευθύνης;

Για τα δύο τελευταία μίλησε αρκετά χθες ο Ζακ Ντελόρ, υπό την ιδιότητα του

επίτιμου προέδρου του Ευρωπαϊκού Σοσιαλιστικού Κόμματος. Το «Πράγμα 2»

αποτελεί τριπλή ελπίδα για την Ιταλία, τις προοδευτικές δυνάμεις και την

Ευρώπη, είπε ο πρώην πρόεδρος της Ευρωπαϊκής Επιτροπής, εκφράζοντας τη

«μαχητική» του στήριξη προς το νέο εγχείρημα. Η συλλογική αλληλεγγύη και η

ευθύνη (συλλογική και, κυρίως, ατομική) αποτελούν βασικά στοιχεία αυτής της

πορείας, πρόσθεσε.