50 χρόνια ανεξαρτησίας και μίσους

Δύο κράτη γιόρτασαν την 50ή επέτειο της δίδυμης γέννησής τους χθες και

ταυτόχρονα τα πενήντα χρόνια του άσβεστου μίσους και της μεταξύ τους εχθρότητας.

ΣΤΙΣ 15 Αυγούστου 1947, η Ινδία και το Πακιστάν κέρδιζαν την ανεξαρτησία τους

από την Βρετανική Αυτοκρατορία. Η θρησκευτική διαίρεση της Ινδίας σε δύο κράτη

όμως, το Αύγουστο του 1947, βάσει του βρετανικού σχεδίου, οδήγησε στη σφαγή

εκατοντάδων χιλιάδων ανθρώπων: μουσουλμάνων που κατευθύνονταν δυτικά, στο

νεοσύστατο κράτος του Πακιστάν, και ινδουιστών που πήραν την αντίθετη

κατεύθυνση για το κράτος της Ινδίας.

Οι περισσότεροι ήταν κάτοικοι της επαρχίας του Πουντζάμπ ­ της γης των πέντε

ποταμών ­ της πλέον εύφορης περιοχής της ινδικής χερσονήσου. Εκεί ήταν η

πατρίδα των Σιχ, πιστών μιας αίρεσης του ινδουισμού, που έπεσαν κι αυτοί

θύματα σφαγής.

Όλα έδειχναν ότι η εξουσία του αντιβασιλέα της Ινδίας θα παραδιδόταν στο

Ινδικό Εθνικό Κογκρέσο, το μεγαλύτερο εθνικιστικό δημοκρατικό κόμμα του Παντίτ

Νεχρού, ενός ινδουιστή. Στο κόμμα όμως περιλαμβάνονταν πολλοί μουσουλμάνοι.

Και ο σημαντικότερος απ’ αυτούς, ο Αλί Τζίνα, φοβόταν ότι σε μια Ινδία που θα

κυβερνούσαν οι ινδουιστές, οι μουσουλμάνοι θα αποτελούσαν τη μειονεκτική

μειονότητα. Έτσι η μουσουλμανική λίγκα άρχισε να διεκδικεί την ανεξαρτησία των

επαρχιών εκείνων όπου ζούσαν στην πλειοψηφία τους μουσουλμάνοι: το Δυτικό

Πουντζάμπ, την Ανατολική Βεγγάλη (το σημερινό Μπανγκλαντές), αλλά και το

Κασμίρ, το Σιντ και το Βαλουχιστάν. Εκεί θα δημιουργούσαν «το κράτος των φτωχών».

Ο μεταπολεμικός αντιβασιλέας λόρδος Μαουντμπάντεν, ο οποίος έφθασε στην Ινδία

με αποστολή την προετοιμασία για την παράδοση της εξουσίας στους Ινδούς,

προώθησε την ιδέα της διαίρεσης παρά την σθεναρή αντίδραση του Κόμματος του

Κογκρέσου. Με την απόφασή του αυτή είχε υπογράψει το αιματοκύλισμα..

Ο ΜΑΧΑΤΜΑ ΓΚΑΝΤΙ

Για πάρα πολλούς Ινδούς, ο Μαχάτμα Γκάντι δεν είναι πλέον ο άνθρωπος που είχαν

ανακηρύξει άγιο όταν οδηγούσε τη χώρα στην ανεξαρτησία πριν από 50 χρόνια. Οι

Ινδοί δεν έχουν πια την εικόνα που πιστεύει ο υπόλοιπος κόσμος, και

σκιαγράφησε ο Ρίτσαρντ Ατένμπορο στην αριστουργηματική μεταφορά της εποχής

εκείνης στην οθόνη, το 1982.

Μετά την ανεξαρτησία, οι Ινδοί διαπίστωσαν ότι οι ουτοπικές ιδέες του ήταν

ανεφάρμοστες. Τον θυμούνται όμως ακόμα, ως «πατέρα του έθνους». Επίσημος ήρωας

παραμένει ο δρ Αμπεντγκάρ, ο υπέρμαχος των δικαιωμάτων των Ανέγγιχτων και ο

συντάκτης του ινδικού Συντάγματος.

Σήμερα, πενήντα χρόνια μετά, το Κόμμα του Κογκρέσου προσβλέπει στη δημοφιλή

χήρα του Ρατζίβ Γκάντι, και κληρονόμο της δυναστείας Νεχρού – Γκάντι, να το

οδηγήσει πίσω στην εξουσία.

Η ιταλικής καταγωγής Σόνια Γκάντι, κέρδισε όχι μόνο τα φώτα της επικαιρότητας

αλλά και τα μέλη του κόμματος, όταν την περασμένη εβδομάδα πήρε μέρος στο

συνέδριο του Κογκρέσου, στην Καλκούτα. Χιλιάδες μέλη, όρθια, την χειροκρότησαν

όταν ανέβηκε στο βήμα.

«Σόνια-τζι, κάνε ό,τι αισθάνεσαι, αλλά μη σπάσεις τον δεσμό με το Κογκρέσο»,

της είπε ο πρόεδρος του κόμματος Σιταράμ Κεσρί. «Είσαι μια πηγή δύναμης και

έμπνευσης για το Κογκρέσο».

ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΒΙΑ

Το Πακιστάν, που επίσης γιόρτασε την χρυσή επέτειο από την ίδρυσή του, περνά

δύσκολες ώρες, καθώς οι δημοκρατικοί θεσμοί δοκιμάζονται από εθνικιστική όσο

και θρησκευτική βία.

Ο πρωθυπουργός Ναουάζ Σαρίφ, ο οποίος πήρε σαρωτική νίκη στις εκλογές του

Φεβρουαρίου, από την Μπεναζίρ Μπούτο, αντιμετωπίζει τα επακόλουθα μιας

αιματηρής διαμάχης ανάμεσα στους σουνίτες και τους σιίτες μουσουλμάνους στην

επαρχία Πουντζάμπ και την εθνικιστική εξέγερση στο Καράτσι.

Ταυτόχρονα, πρέπει να καθησυχάζει κάθε τόσο τους στρατηγούς, που είχαν την

εξουσία στο Πακιστάν τα 24 από τα 50 χρόνια της ιστορίας του.

Η Μπεναζίρ Μπούτο, που απομακρύνθηκε τον περασμένο Νοέμβριο από την εξουσία με

την κατηγορία της διαφθοράς, κατηγόρησε τον πρωθυπουργό για βία και νοθεία

στις εκλογές.

Ο Χαμίντ Γκιούλ, απόστρατος υποστράτηγος, που όταν ήταν αρχηγός της

αντικατασκοπίας είχε αναμειχθεί στον πόλεμο του Αφγανιστάν, εναντίον των

Σοβιετικών στη δεκαετία του ’80, πιστεύει πως τόσο οι στρατιωτικές όσο και οι

δημοκρατικές κυβερνήσεις έχουν αποτύχει και θα πρέπει να δοκιμαστεί το

ισλαμικό δόγμα διακυβέρνησης.