Ο ΣΤΡΑΤΗΓΟΣ Ιωάννης Μανέτας

ήταν ο διοικητής του Β’ Σώματος Στρατού, την 21η Απριλίου του ’67. Φίλος του

Κωνσταντίνου, δεν μπόρεσε τελικώς, στις 13 Δεκεμβρίου της ίδιας χρονιάς, να

υλοποιήσει το βασιλικό σχέδιο ανατροπής της χούντας των συνταγματαρχών.

Συνελήφθη, μάλιστα, από ΕΣΑτζήδες, οι οποίοι κατέφθασαν στο γραφείο τού τότε

αρχηγού του Στρατού, Οδυσσέα Αγγελή, ο οποίος πρόλαβε και πάτησε το κουδούνι

του!

«Υπήρξε ένα γεγονός», θυμάται, το οποίο δείχνει τις συνθήκες που

επικρατούσαν. «Πριν από την 21η Απριλίου η ΚΥΠ είχε κυκλοφορήσει την

“πληροφορία” ότι το ΚΚΕ είχε βάλει ανθρώπους του να καταγράψουν τις κατοικίες

των αξιωματικών στην ύπαιθρο. Και αυτό δημιούργησε ένα κλίμα στις Ένοπλες

Δυνάμεις. Εμείς αναρωτιόμασταν τότε περί τίνος πρόκειται.

Συνέβησαν κι

άλλα παρόμοια. Ωστόσο, είναι γεγονός ότι η 21η Απριλίου ήταν ένα ατυχές

γεγονός για την πατρίδα μας. Δεν ήταν δυνατόν να φανεί ως πατριωτική

επιχείρησις το γεγονός της 21ης Απριλίου, με την ανατροπή της ιεραρχίας του

στρατεύματος εκ των ένδον.

Την εποχή εκείνη, που υπηρετούσα στη Βέροια ως

αρχηγός του Β’ Σώματος Στρατού, προσπαθούσα να συμπληρώσω τα σχέδια

επιχειρήσεων. Παραμονές, λοιπόν, της 21ης Απριλίου, όταν ο Σπαντιδάκης φώναξε

τους στρατηγούς στην Αθήνα, εγώ εργαζόμουν για τη βελτίωση των σχεδίων που

αφορούσαν στο πυροβολικό και τις θέσεις του στο Μπέλες.

Προσπάθησα να

πείσω τον Σπαντιδάκη ότι έπρεπε να ολοκληρωθεί το έργο μου, αλλά δεν κατέστη

δυνατόν να πεισθεί.

Ήταν οι ημέρες κατά τις οποίες είχε κυκλοφορήσει η

φήμη ότι κάποιοι αξιωματικοί θα εξουδετερούντο από άλλους, οι οποίοι γνώριζαν

τας κατοικίας των. Και όλα αυτά είχαν, φυσικά, σχέση με την ομάδα

Παπαδοπούλου, η οποία διέδιδε τα πάντα.

Τέλος πάντων, στην Αθήνα, όπου

ευρέθημεν οι στρατηγοί, στο συμβούλιο των αντιστρατήγων, εξέφρασε ο καθένας

την άποψή του για τις εξελίξεις.

Θυμάμαι που είπα ότι δεν πρέπει να

αιματοκυλισθεί η πατρίς μας, έχοντες άλλωστε και την εμπειρία των κινημάτων

του ’35.

Η συζήτηση εκείνη επανελήφθη σε άλλη κλίμακα, στην έδρα κάθε

στρατηγού. Εγώ έφυγα για Θεσσαλονίκη, αρχικώς, με τον Ζωιτάκη, ο οποίος ήταν

αρχηγός του Γ’ Σώματος Στρατού. Και από εκεί πήγα στη Βέροια. Η αλήθεια είναι

ότι κουμάντο έκαναν οι “λεβέντες” της ΚΥΠ και οι “πιστολέρο” του κινήματος της

21ης Απριλίου».