Περιμένοντας κυριακάτικα τον τελικό του Μουντιάλ σκεφτόμουν ότι ο μικρός του τελικός (αυτός στον οποίο η Αγγλία κέρδισε τη Γαλλία με το εντυπωσιακό 6-4) είναι μια μικρή απόδειξη του πόσο θεαματικό θα ήταν το ποδόσφαιρο, αν δεν υπήρχε η πίεση των αποτελεσμάτων και το είδος της δουλειάς που κάνουν σήμερα οι προπονητές.
Αν όλοι έβλεπαν τα ματς του Μουντιάλ ως «παιχνίδια», όπως είδαν τον μικρό τελικό οι Γάλλοι και οι Αγγλοι, θα είχαμε σε αυτό το Παγκόσμιο Κύπελλο όχι 304 γκολ (πάνω από τρία κατά μέσο όρο ανά ματς) αλλά πιθανότατα τα διπλάσια! Γιατί οι ποδοσφαιριστές του καιρού μας είναι τρομεροί αθλητές – εκρηκτικοί, γρήγοροι, ασταμάτητοι, στους οποίους οι προπονητές περνάνε χαλινάρι. Οχι γιατί είναι κακοί άνθρωποι. Αλλά γιατί η ανάγκη της νίκης το απαιτεί.
Νίκη
Αναφέρομαι στη στοχευμένη ανάγκη κι όχι στη νίκη ως αποτέλεσμα. Η διαφορά του Αγγλία – Γαλλία του σαββατόβραδου από ένα κανονικό Αγγλία – Γαλλία είναι ότι το σαββατόβραδο έβλεπες δύο ομάδες που δεν έπαιζαν για να κερδίσουν, αλλά έπαιζαν για να παίξουν, γνωρίζοντας πως κάποιος θα κερδίσει και κάποιος όχι, χωρίς να τρέχει και τίποτα.
Η διαφορά ήταν ότι η μία ομάδα θα τερμάτιζε στην τρίτη θέση (και η ομοσπονδία της θα έπαιρνε μπόνους για τους βαθμούς και τις νίκες στο Μουντιάλ 29 εκατομμύρια) και η άλλη θα ήταν τέταρτη και θα έπαιρνε 27. Τα δύο εκατομμύρια δεν αλλάζουν την ζωή ούτε της γαλλικής ούτε της αγγλικής ομοσπονδίας. Αν τα έπαιρναν οι ίδιοι οι παίκτες προσωπικά ίσως να βλέπαμε και κανένα φάουλ.
Τούχελ
Μετά το τέλος του ματς, όταν ο προπονητής της Eθνικής Αγγλίας Τόμας Τούχελ πήγε να πάρει το μετάλλιό του, οι αποδοκιμασίες που συνόδευσαν την ανακοίνωση του ονόματός του ήταν τεράστιες. Οι Αγγλοι χρεώνουν στον Τούχελ τη μη συμμετοχή της ομάδας τους στον τελικό και τον αποδοκίμασαν ακόμα κι αν η θέση που πήρε στο εφετινό Μουντιάλ η Αγγλία είναι η καλύτερη μετά το 1966 όταν κατέκτησε το τρόπαιο.
Πέρα από το ότι χρεώνουν στον Γερμανό το κακό κοουτσάρισμα στο ματς με την Αργεντινή, στη λήξη του τουρνουά οι Αγγλοι έχουν τη δικαιολογημένη βεβαιότητα ότι η ομάδα τους μπορούσε πιο πολλά αλλά και τον φόβο πως σε τέσσερα χρόνια η ομάδα τους στα γήπεδα της Ισπανίας, της Πορτογαλίας και του Μαρόκου δεν θα είναι τόσο καλή. Τη βεβαιότητα ότι μπορούσαν κάτι πιο πολύ τους τη μεγάλωσαν πολλά από όσα είδαν και στον μικρό τελικό.
Ο Σάκα πέτυχε τρία γκολ. Ο Εζε ήταν καταπληκτικός. Κανείς από τους δύο δεν αγωνίστηκε στον ημιτελικό έστω ως αλλαγή. Και όσο για τον φόβο ότι πέταξαν μια ευκαιρία αυτός μεγαλώνει από το γεγονός ότι σε τέσσερα χρόνια ο Χάρι Κέιν θα είναι 36 χρονών. Και είναι μάλλον δύσκολο να γίνει ένα είδος άγγλου Μέσι. Μάλλον ο καλός Χάρι θα ασχολείται πιο πολύ με το γκολφ τότε. Οχι τυχαία πριν από το Μουντιάλ έπαιξε γκολφ και με αντίπαλο τον Ντόναλντ Τραμπ. Που είπε ότι είναι και πολύ καλός. Το οποίο στη γλώσσα του Τραμπ σημαίνει του επιπέδου του. Οποιο κι αν είναι αυτό.
Συνεχίζει
Ο Τούχελ αποδοκιμάστηκε, αλλά θα συνεχίσει στην Eθνική Αγγλίας: απλά στην επόμενη μεγάλη διοργάνωση ο ίδιος δεν θα απολαύσει το είδος της ανοχής αρχικά και της αποθέωσης στη συνέχεια (και μετά την πρόκριση της Αγγλίας στο ματς με το Μεξικό) που χαρακτήρισε την αντιμετώπισή του σε αυτό το τουρνουά. Ο Τούχελ θα είναι ο ομοσπονδιακός προπονητής της Eθνικής Αγγλίας που θα έχουν στο σημάδι όλοι οι άγγλοι σχολιαστές.
Οι οποίοι, επειδή οι πιο πολλοί είναι και πρώην διεθνείς ποδοσφαιριστές, δεν πιάνουν ποτέ στο στόμα τους τους ποδοσφαιριστές της Eθνικής, εστιάζοντας την κριτική τους μόνο στον εκάστοτε κόουτς. Δεν κρύβω ότι ανυπομονώ να περάσουν τα δύο χρόνια που απομένουν για να αρχίσουν τα τελικά του Euro. Οχι για να δω την Αγγλία. Αλλά για να διαβάζω τι θα λένε οι διάφοροι Νέβιλ, Κόουλ, Ρούνεϊ, Λίνεκερ κ.λπ. για τον Τούχελ. Που σε μια νύχτα από «αντικάζουαλ Γερμανός» (έτσι τον έγραφε η «Guardian») έγινε ένας άσχετος με τις βρετανικές παραδόσεις, που οι Γερμανοί τον έστειλαν για να τις καταστρέψει, σύμφωνα με τον Λίνεκερ.
Ντεσάν
Στο μεταξύ, μας αποχαιρέτησε και ο Ντιντιέ Ντεσάν. Αφήνει τη θέση του στον Ζινεντίν Ζιντάν. Ο γαλλικός Τύπος ήθελε την αλλαγή ήδη από το τέλος του Πανευρωπαϊκού του 2024, αλλά η γαλλική ομοσπονδία δεν ήθελε να φανεί άδικη απέναντι σε ένα προπονητή με τον οποίο στον πάγκο η Γαλλία έφτανε πάντα τουλάχιστον στον ημιτελικό οποιασδήποτε διοργάνωσης έπαιρνε μέρος. Ο Ντεσάν για να εξασφαλίσει λίγη ησυχία είχε κάνει γνωστό ότι θα αφήσει τη θέση του μετά το Μουντιάλ, αλλά το αντίο του δεν είναι ακριβώς επιτυχημένο.
Τα δύο τελευταία του ματς αποτελούν αποδείξεις ότι δεν αξιοποίησε το σύνολο του καταπληκτικού υλικού που είχε στα χέρια του. Κόντρα στην Ισπανία η Γαλλία παραδόθηκε αμαχητί χωρίς να έχει λύση απέναντι σε ένα πρόβλημα που γνώριζε πως την περιμένει: η ισπανική κατοχή μπάλας ήταν κάτι δεδομένο.
Κι απέναντι στην Αγγλία είδαμε πως κανείς δεν αγωνίστηκε για να του χαρίσει ένα ωραίο αντίο. Ο Εμπαπέ που ήθελε να βγει πρώτος σκόρερ σε αυτό το Μουντιάλ και να γίνει παράλληλα ο παίκτης με τα πιο πολλά γκολ στην ιστορία του Μουντιάλ μετέτρεψε μόνος του το βαρύ 0-4 του πρώτου ημιχρόνου σε ένα κάπως αξιοπρεπές 4-6, που δεν αποτελεί για τον Ντεσάν παράσημο καριέρας.
Οι τέσσερις αλλαγές που έκανε στο ημίχρονο και που προκάλεσαν μια κάποια βελτίωση της Εθνικής Γαλλίας μαρτυρούν πως είχε μία και μόνη ενδεκάδα πιστών του παικτών κι όταν την άλλαξε, η Γαλλία γέμισε παίκτες που δεν θέλουν να τον βλέπουν: όταν μπήκαν οι βασικοί όλα έγιναν καλύτερα, αλλά μια ομάδα τόσο πλούσια σε παίκτες δεν μπορεί να βασίζεται σε τόσο λίγους.
Φοντέν
Παρεμπιπτόντως ο Εμπαπέ πέρασε τον Μέσι πετυχαίνοντας δύο γκολ σε ένα ματς που έμοιαζε φιλικό. Μοιάζει άδικο αλλά είναι πολύ γαλλικό. Θα έχετε ακούσει την ιστορία του Ζιστ Φοντέν που ήταν ο μόνος με διψήφιο αριθμό γκολ σε Μουντιάλ. Κι αυτός τα είχε καταφέρει χάρη στα τρία γκολ που πέτυχε με τη Γαλλία σε έναν μικρό τελικό κόντρα στους Γερμανούς. Είχε λήξει 6-3. Αλλά οι Γάλλοι είχαν κερδίσει…
