Ο πρώην μπορεί φυσικά να λέει ό,τι θέλει, δεν εκπροσωπεί πια κανέναν. Ο Καμπόσος με τ’ όνομα μπορεί να μιλά για αποβράσματα, για κομπλεξικούς, για μπαχαλάκηδες, για εμπρηστές και για νταβατζήδες, όχι για κοπρόσκυλα (τι του φταίξανε;), μπορεί να γράφει με πεζά και κεφαλαία, αποδεικνύοντας ότι ο πολακισμός δεν περιορίζεται στην Αριστερά ούτε ο τραμπισμός στην Αμερική. Τίθενται βέβαια δύο ερωτήματα. Στα σοβαρά ο άνθρωπος αυτός εξελέγη τρεις φορές δήμαρχος του Άργους, και μάλιστα με ποσοστά που ξεπερνούσαν το 55%; Στα σοβαρά «αποκαταστάθηκε» από τον Κυριάκο Μητσοτάκη πέντε χρόνια μετά τη διαγραφή του για τις δηλώσεις που είχε κάνει για τον Γιάννη Μπουτάρη, για να παραιτηθεί τελικά από μόνος του το 2024, καταγγέλλοντας την επιρροή του «εκσυγχρονιστικού περιβάλλοντος Σημίτη»;
Με τον νυν δήμαρχο, τα πράγματα είναι διαφορετικά. Πρώτον, ο Ιωάννης Μαλτέζος έχει ένα θεσμικό αξίωμα, εκπροσωπεί τους δημότες Αργους-Μυκηνών ως δήμαρχος, άλλωστε, πρώτα απ’ όλα έγραψε πως θέλει να μιλήσει «έξω από τα δόντια και χωρίς στρογγυλέματα». Σε ποιους, όμως, αναφέρεται όταν λέει ότι η προφυλάκιση των δύο αστυνομικών για τον φόνο του 20χρονου στο Αργος «μάς» γεμίζει προβληματισμό; Στους κατοίκους της πόλης, στους ψηφοφόρους του, στη «σιωπηλή πλειοψηφία», στους φίλους του; Ποιους εκφράζει, ή πιστεύει ότι εκφράζει, όταν χαρακτηρίζει «ένταση στο πεδίο» τη δολοφονία ενός παιδιού με αυτισμό; Ποιος ή τι τον νομιμοποιεί, ή πιστεύει ότι τον νομιμοποιεί, να επιτίθεται στη μητέρα του θύματος;
Δεύτερον, ο δήμαρχος έχει κομματική δραστηριότητα στη Νέα Δημοκρατία, όπως αναφέρει μάλιστα στο βιογραφικό του υπήρξε «αντιπρόσωπος» του Κυριάκου Μητσοτάκη κατά τις προεδρικές εκλογές στη Νομαρχιακή Εφορευτική Επιτροπή του κόμματος το 2015-2016. Ο Πρωθυπουργός έχει ιδιαίτερη ευαισθησία για τα άτομα με αναπηρία: συμφωνεί άραγε με τη μετατροπή ενός 20χρονου από θύμα αστυνομικής βίας/αυθαιρεσίας/ανικανότητας/κτηνωδίας σε δυνάμει κίνδυνο για την κοινωνία; Ο υπουργός Προστασίας του Πολίτη είπε πρόσφατα ότι αποστολή της αστυνομίας είναι να συλλαμβάνει τους δολοφόνους, όχι να σκοτώνει παιδιά: τόσα πράγματα λέει κάθε μέρα στις συνεντεύξεις του, δεν κρίνει άραγε σκόπιμο να αποδοκιμάσει τη δήλωση του αιρετού ότι «ηθικά και νομικά» η προφυλάκιση των αστυνομικών «μοιάζει περιττή»;
Τα παραπάνω ερωτήματα δεν αφορούν μόνο τις δηλώσεις συγκεκριμένων ατόμων, που μπορεί να επιζητούν ενός λεπτού δημοσιότητα ή να ετοιμάζονται να ενταχθούν σε κάποιο κόμμα, ούτε μόνο τη σιωπή συγκεκριμένων πολιτικών, που μπορεί να φοβούνται να πάρουν θέση ή να προσπαθούν να κρατήσουν ισορροπίες. Αφορούν και την επιβίωση αξιών όπως η αξιοπρέπεια, η διακριτικότητα, η ευγένεια, ο σεβασμός. Αφορούν την τύχη μιας ολόκληρης κοινωνίας που εξοικειώνεται με τον ακραίο λόγο, είτε αυτός αφορά μετανάστες είτε ένα παιδί με αναπηρία ή γενικότερα τα αδύναμα και ευάλωτα μέλη της.
Και η εξοικείωση αυτή γίνεται ακόμη πιο επικίνδυνη όταν δεν υπάρχει μνήμη.
